ကုိယ္မစြံတာကို ကုိယ္ကိုယ္တုိင္တစ္ေယာက္တည္း သိတာမဟုတ္ပါဘူး၊ အိမ္ကမိသားစုေကာ သူငယ္ခ်င္းေတြကပါ သိၾကပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ အခုလုိအခ်စ္ပါတဲ့ ခပ္ႏုႏုဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ ေရးလိုက္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူကမွ အဖက္လုပ္ၿပီး ယုံၾကမွာ မဟုတ္တာကို ႀကိဳသိတဲ့အတြက္ ေခါင္းစဥ္ကုိ ဇာတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းလုိ႔ပဲ ေပးပါတယ္။ တကယ္လည္း စိတ္ကူးယဥ္သကုိးဗ်ာ။

တကယ္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းနာမည္က မီရွယ္လ္ ျဖစ္ရမွာပါ။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာပါတဲ့ ဇာတ္လိုက္ေကာင္မေလးရဲ့ နာမည္က မီရွယ္လ္ကိုဗ်၊ ဇာတ္လမ္းေလးက ဒီလုိ….။

၀တၱဳေရးၾကည့္ခ်င္တာ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးေနာက္ ဂ်ီတီအိုင္တက္ကတည္းက ဆုိပါေတာ့၊ ၁၉၉၅၊ ၁၉၉၆ ေလာက္ကေပါ့။ ဒါနဲ႔ေရးၾကည့္တယ္၊ ဆရာမေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေပးဖတ္တယ္။

အဲဒီမွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ခံစားၿပီး ေရးထားတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးဟာ ရယ္စရာျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီတုန္းက အၾကည္ေတာ္ေတာင္ မေပၚေသးဘူး။ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမလုပ္ေတာ့ဘဲ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို စေတးလုိ႔ ရယ္စရာအျဖစ္ပဲ သေဘာထားၿပီး စာအုပ္ထုတ္ေ၀ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကုိယ္ကေတာင္ အရင္နာမည္ႀကီးခဲ့ဦးမွာ၊ ထားပါေတာ့။

ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြအားလုံး သဲထဲေရသြန္၊ ဒါနဲ႔ပဲ စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး အခ်စ္ဇာတ္လမ္း လုံး၀မေရးေတာ့ဘူး။ စာေရးခ်င္လြန္းတဲ့ လက္ကိုလည္း ဒဏ္ခတ္နဲ႔အေနနဲ႔ တျခားေနရာမွာပဲ သုံးခြင့္ေပးလုိက္ေတာ့တယ္။ အျဖစ္က အဲဒီလုိ….။

ေနာက္ပုိင္း ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ေလာက္က်ေတာ့ စိတ္ကူးထဲ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုက အၿမဲေရာက္ေရာက္လာတယ္၊ စိတ္၀င္စားဖုိ႔လည္း ေကာင္းတယ္။ အခုလက္ရွိအေျခအေနေတြရဲ့ နိမိတ္မ်ားလားေတာင္ မသိပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ေတာ့ ဘာနားလည္မွာလဲ၊ ထူးဆန္းတာပဲ သိခဲ့တာ။ အခုေတာ့ ေအာ္ အဲဒီလုိလား မသိဘူး၊ ေတာ္ေတာ္ တိုက္ဆိုင္တာပဲဆုိၿပီး ျပန္စဥ္းစားမိတာပါပဲ။

ေျမနီေတာင္ကုန္းကေလးတစ္ခုေပၚ အေျပးတပိုင္း ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပးတက္ေနတဲ့ စုံတြဲတစ္တြဲ၊ တစ္ေယာက္က ဘုိမေလး၊ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကုလားမင္းသားလုိ အရွည္ရပ္ရပ္ အသားညိဳညိဳ။ ေတာင္ကုန္းကေလးထိပ္မွာ ေစတီတစ္ဆူရွိတယ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရွိတယ္၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးရွိတယ္။

ဘုိမလို႔ေျပာရတာက ငယ္ငယ္ကတည္းက ညီမေလးကစားတဲ့ ဘုိမ႐ုပ္ကေလး ေတြ႕ဖူးတယ္။ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ အသားျဖဴျဖဴ၊ ဆံပင္အနီေရာင္(ေရႊအုိေရာင္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့)၊ အၿပံဳးကေလးနဲ႔ ဘေလာက္စ္အက်ၤီနဲ႔ ဒူး ေခါင္းေလာက္ေရာက္တဲ့ စကတ္ကေလးနဲ႔၊ အက်ၤီနဲ႔စကတ္က ဆင္တူ၊ အျဖဴေရာင္ေပၚမွာ ခရမ္းေရာင္နဲ႔ အစိမ္းေရာင္ သစ္သီးေလးေတြ အပြင့္ေလးေတြပါတဲ့ အ႐ႈပ္အရွက္ဒီဇိုင္းေလးနဲ႔၊ ဒီေလာက္ပဲမွတ္မိေတာ့တယ္။ ညီမေလးရဲ႕ ဘုိမအ႐ုပ္ကေလး ေျပာပါတယ္။

အခု အသံ႐ႈသံျပင္းျပင္းၾကားေလာက္ေအာင္ ေမာေမာနဲ႔အေျပးတစ္ပိုင္းတက္ေနတဲ့ ဘုိမေလးကေတာ့ အနက္ေရာင္ တုိက္စကတ္(ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းအမ်ဳိးသမီးေတြ၀တ္တဲ့စကတ္)၀တ္ထားတယ္၊ ဘေလာက္စ္မ၀တ္ဘဲ အတြင္းခံ၀တ္ၿပီး ေကာင္ေလးရဲ့အျဖဴေရာင္ရွပ္အက်ၤီတစ္ထည္ကုိ ၀တ္ထားတယ္။ ေအာက္ပုိင္းက ကိုယ္လုံးေလးေပၚေအာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျဖစ္ေနေပမယ့္ အေပၚပိုင္းကေတာ့ ရွပ္အက်ၤီက သူနဲ႔ပြေနတာမုိ႔ ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္နဲ႔ ကပိုက႐ုိေလးျဖစ္ေနတယ္။ ေကာင္ေလးရဲ့မ်က္စိထဲမွာေတာ့ အဲဒီကပုိက႐ုိပုံစံေလးကပဲ တစ္မ်ဳိးခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္လို႔ ျမင္ပံုရတယ္။ ေျခေထာက္ကေတာ့ Nike လား၊ Adidas လား မသိဘူး၊ ႐ႈးစီးထားတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာရွိတာက သူ႔ကုိ ဘုိမကေလးနဲ႔တူတယ္လို႔ပဲ သိႏုိင္တယ္။ အဂၤလိပ္လား၊ အေမရိကန္လား၊ ၾသစေၾတးလ်ကလား၊ တျခားဥေရာပႏိုင္ငံတစ္ခုခုကလား၊ ႐ုရွကလားဆုိတာ မသိႏိုင္ဘူး။

အခု ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လန္ဒန္ေရာက္ေနေပမယ့္လည္း အသားျဖဴျဖဴ ဆံပင္ေရႊေရာင္နဲ႔ ေကာင္မေလးေတြ ေတြ႕ရင္ အဂၤလိပ္မလား၊ ျပင္သစ္မလား၊ စပိန္မလား၊ ႐ုရွမလား၊ ဥေရာပ အေရွ႕ပိုင္းကလား မခြဲႏိုင္ေသးဘူး။ ႐ုံးကလူေတြကေတာ့ ခြဲႏိုင္ၾကတယ္ေျပာတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အားလုံးဟာ ညီမေလးကစားခဲ့တဲ့ ဘုိမ႐ုပ္ကေလးေတြလိုပါပဲ။ ၀၀ပုပုဗိုက္ပူပူဘုိမနဲ႔ အ႐ုပ္ကေလးလုိ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ဘုိမ ဒါပဲကြာတယ္။

ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ကုလားမ(အိႏၵိယသူ)ရယ္၊ ဂ်ပန္မရယ္၊ တ႐ုတ္မရယ္၊ ထုိင္းမရယ္၊ ျမန္မာမရယ္ကိုေတာ့ ခြဲျခားသိလုိ႔၊ ဒါေတာင္ ႐ုပ္ခ်ည္း အားကိုးလုိ႔ မရဘူး၊ စကားသံေလးပါ နားေထာင္ခြဲမွ ရတယ္။ မိန္းမက်မ္း အဲဒီလုိ ေက်တဲ့သူ။ အဟတ္ ဟတ္ ဟား။

ဇာတ္လမ္းျပန္ဆက္ရရင္ အေနာက္တုိင္းေကာင္မေလးက အသက္ ၂၇၊ ၂၈ ေလာက္ရွိမယ္၊ လွတယ္။ ကိုယ့္မ်က္စိထဲ လွတယ္ေျပာတယ္။ အလွတရားဆုိတာကလည္း ၾကည့္႐ႈခံစားသူေပၚမွာလည္း မူတည္တယ္လို႔ ဆုိတာကိုးဗ်ေနာ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္မ်က္စိထဲလွတယ္လို႔ေျပာထားတာ။

အဲ..ေကာင္မေလးနဲ႔ အတူရွိေနတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ္ပဲ။ ကိုယ့္စိတ္ကူးထဲက ဇာတ္လမ္းမွာ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ မင္းသားျဖစ္တာကေတာ့ မဆန္းပါဘူးေနာ္။ ေတာ္ၿပီ မဖတ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ေရးျပေနတာပါ။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။

ဒီလုိေလ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ဆုိတာ ၀တၳဳေရးခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ဒီဇာတ္လမ္းက အၿမဲေပၚေပၚလာၿပီး ျမင္ေယာင္ေနတယ္လို႔ ဆုိတာပါ။

ဆက္ေျပာပါရေစဦး..ကိုယ္က စိတ္ကူးထဲမွာ အသက္ ၂၅၊ ၂၆ ေလာက္ရွိမယ္။ ေကာင္မေလးေအာက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ငယ္တယ္။ မမနဲ႔ေမာင္ေလးဇာတ္လုိ႔ ေျပာလည္းရတယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲက ကိုယ့္႐ုပ္ရည္အေၾကာင္း ေျပာဖို႔လုိေသးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ အင္း… ဘယ္လုိေျပာရမလဲ၊ ကိုယ့္အေၾကာင္း စာဖတ္သူ ေျပာျပရတာ သိပ္မေကာင္းပါဘူး။ ၾကြားသလုိျဖစ္မွာလည္း စုိးရတယ္၊ မေျပာျပန္လည္း ဇာတ္လမ္းက မပီျပင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနမယ္၊ ဇာတ္လမ္းမွာ ဇာတ္လိုက္မင္းသားနဲ႔ ဇာတ္လုိက္မင္းသမီးႏွစ္ဦးလုံးကို ပရိသတ္က ေကာင္းေကာင္း သိမွ ျဖစ္မွာကိုးေနာ့ဗ်ာ။

ကိုယ္ကေတာ့ အလြယ္ေျပာရရင္ အဲ.. ကုလားမင္းသားပဲထားပါ၊ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ အသားညိဳလိုေပါ့ဗ်ာ၊ ကုလားမင္းသားဆုိတာ မုတ္ဆိတ္ေမႊး၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးမပါတဲ့ မင္းသားကို ေျပာတာေနာ္၊ ေတာ္ၾကာ စိတ္ထဲ ျမင္ၾကည့္လုိ႔ ဟာ..အေမႊးေတြနဲ႔ဆုိၿပီး ႐ုပ္ဆိုးတယ္ထင္သြားရင္ မေကာင္းဘူး။ ေစာေစာစီးစီး ဇာတ္နာသြား ႏိုင္တယ္။

ဇာတ္လမ္းထဲက မင္းသားမင္းသမီး မႊန္းၿပီးရင္ ဇာတ္ကို ျပန္ေျပာရမယ္။ ဇာတ္လမ္းက ဒီလုိ…။

၀တၳဳဇာတ္လမ္းေရးဖုိ႔ စိတ္ကူးထဲ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး အၿမဲေပၚေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို အခု ေျပာျပေနတာေနာ္။ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ မဟုတ္ဘူး။ ဟုိက္ ရွလပတ္…ဆုိၿပီး အထင္ေတြႀကီးေနမွာစုိးလုိ႔ ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ ျပန္သတိေပးလုိက္တာ။

အသားျဖဴျဖဴဘုိမ႐ုပ္လုိေကာင္မေလးနဲ႔ ကုလားမင္းသားလိုေကာင္ကေလးတုိ႔ဟာ ေတာင္ကုန္းေပၚေျပးတက္လာ တယ္။ သူတုိ႔လာတဲ့လုိရင္းက နံနက္ေစာေစာ ေနအထြက္မွာ အဲဒီေတာင္ကုန္းေပၚကေန ပတ္၀န္းက်င္ ႐ႈခင္းေတြ ကို ၾကည့္ခ်င္တာေၾကာင့္ပဲ။

ရာသီဥတုက မုိးအကုန္ေဆာင္းအကူး၊ မိုးလည္း နည္းနည္းက်န္ေသးေတာ့ တစ္ခါတခါ ရြာေသးတယ္၊ ညဘက္က်လည္း ေတာ္ေတာ္ေအးလာၿပီ၊ လြမ္းခ်င္လြမ္းစရာေကာင္းၿပီး စုံတြဲေတြအတြက္လည္း ရာသီဥတုက ေဘာလုံးသမားေတြ အႀကိဳက္ေပါ့ခင္ဗ်ာလုိ႔ ေျပာရမယ့္အေနအထား။

ေနရာက ေတာေတာင္ေတြရွိတဲ့ ေက်းလက္ေတာဘက္၊ ေက်းလက္ကလည္း ေျမနီလမ္းကေလးေတြနဲ႔၊ တည္းခုိခန္းလိုေနရာတခ်ဳိ႕၊ ေဆး႐ုံ၊ မူလတန္းေက်ာင္းနဲ႔ ႐ုံးအေဆာက္အဦတခ်ဳိ႕နဲ႔ ေၾကးရတတ္ရြာမ်က္ႏွာဖုံး တခ်ဳိ႕ရယ္သာ ေဒသလုပ္အုတ္နဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ တုိက္လုိအေဆာက္အဦေတြမွာ ေနႏိုင္တာ၊ အမ်ားစုကေတာ့ ၀ါးတုိင္၊ မဒမတုိင္တုိ႔နဲ႔ တုိင္ေထာင္ ၀ါးကပ္ကာ၊ ဓနိမိုး၊ ထန္းရြက္မိုး အိမ္ပံုစံေတြပါပဲ။

ရြာလမ္းကေလးက ေျမနီလမ္းကေလးဆုိေတာ့ မိုးကေလးစပ္စပ္ရြာရင္ ရြံ႕ျဖစ္သြားလုိ႔ လမ္းသြားရင္ ေခ်ာ္မလဲေအာင္ သတိထား သြားၾကရတယ္။ ကေလးေတြကေတာ့ ဘာအေရးအလဲ ေျပးၾကလႊားၾကသြားလာ ၾကေပါ့။

စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းဆုိေတာ့ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ေတာ့ နည္းနည္းျဖစ္တတ္တယ္၊ သည္းခံေပးပါ။ ဇာတ္ကုိသိုင္းေန၀ုိင္းေနရေတာ့ တစ္ခါတေလဒီလုိပဲျဖစ္တတ္တယ္။ ကုိယ္ကေတာ့ ကာယကံရွင္ဆုိေတာ့ အကုန္သိတာေပါ့ေလ၊ စာဖတ္သူတုိ႔ အသိနည္းနည္းလိုသြားမွာ၊ ျပည့္ျပည့္၀၀မခံစားႏိုင္မွာ၊ မတင္မက်ျဖစ္သြားမွာကုိ စိတ္ပူမိလုိ႔ သတိရတုိင္း ျပန္ျပန္ျဖည့္ေျပာေပးေနတာပါ။ အပိုလို႔ မထင္ၾကပါနဲ႔။

ျပန္ဆက္ပါဦးမယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား ေမာေမာနဲ႔ေျပးတက္ေပါ့ေလ…ေလကေလးတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သုတ္လုိက္ရင္ အပန္းေျပတာေပါ့။ ေလအတုိက္မွာ တစ္ခါထြက္လာတဲ့ ဆည္းလည္းသံေလးကလည္း ဘာသာတရားနဲ႔စပ္ဆုိင္တဲ့ အသံလုိ႔ဆုိေပမယ့္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးကို အပန္းေျပ လန္းရႊင္သြားေစတယ္တဲ့။

ေကာင္မေလးက ပထမေတာ့ မသိဘူး။ ဟိုဒီေမာ့ၾကည့္ၿပီး တစ္ခုခုကို လုိက္ရွာေနပံုလုပ္ေနေတာ့ ေနာက္ပုိင္းက်မွ ေကာင္ေလးက သေဘာေပါက္သြားၿပီး ေျပာျပလုိက္တယ္။ ေကာင္မေလးက အဲဒါကို သိပ္သေဘာက်တယ္။

သူတုိ႔ႏွစ္ဦးလား၊ အဂၤလိပ္လိုေျပာၾကတာေပါ့။ ဘုိမေလးပါဆုိမွ ဘယ္လုိလုပ္ တျခားစကားတတ္မလဲ။ တခ်ဳိ႕သင္ထားသူေတြကေတာ့ တတ္မွာေပါ့ေလ။ သူကေတာ့ မတတ္ဘူး။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အဂၤလိပ္လုိပဲ ေျပာၾကတယ္။

သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အေျပးအလႊားေလးတက္လုိက္၊ ျဖည္းျဖည္းလွမ္းေလွ်ာက္လုိက္လုပ္ေနၿပီး တစ္ခါတခါ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လက္တြဲထားၾကတယ္။ လက္ခ်င္းကိုင္ထားၾကတယ္လို႔ေျပာတာ၊ ေနာက္ၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ လက္ျဖဳတ္လုိက္ၿပီး ခပ္သြက္သြက္ေျပးၾကျပန္တယ္။

ေနာက္ ခဏေနေတာ့ အေမာေျဖလမ္းေလွ်ာက္တက္တဲ့အခါ လက္ခ်င္းျပန္တြဲလုိက္ျပန္တယ္။ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို အားကိုးတဲ့ပုံစံနဲ႔ေတာ့ ေနထိုင္ျပေနတာပဲ၊ ၾကည့္ရတာေလ…ရႊန္းရႊန္းစားစား ၾကည့္ပံုေတြ၊ လက္ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဆုပ္လုိက္ပံုေတြကေလ။

ေကာင္ေလးကေတာ့ ေအးေအးသက္သာပံုပဲ၊ ဒီအေနအထား ဒီအခုိက္အတန္႔ေလးေလာက္ကိုပဲ သူက ေက်နပ္အားရေနပုံ ရတယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံးကို မဟုတ္ဘဲ ေကာင္းေလးတစ္ေယာက္ထဲကိုသာ ဂ႐ုတစိုက္ၾကည့္ေနရင္ ေကာင္ေလးရဲ့ရင္ဘတ္(ရင္အုပ္)ဟာ မသိမသာကေန တျဖည္းျဖည္းေကာ့လာေနတဲ့ ပုံစံမ်ဳိး၊ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အျမင္ကတ္စရာ ငါကြဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးျဖစ္လာေနတယ္။

စိတ္ကူးယဥ္တယ္ဆုိတာ မ်က္စိထဲေပၚလာေအာင္ျမင္ၾကည့္ၿပီး စိတ္နဲ႔ေနာက္က အေသးစိတ္လုိက္ျပန္ၾကည့္ တာကိုးဗ်၊ ဒါေၾကာင့္ အကုန္လုံးေစ့ေစ့စပ္စပ္ေတြ႕ေနရတာေပါ့။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတုိ႔ေတာင္ကုန္းကေလးထိပ္ေရာက္သြားတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြ႕ေတာ့ ၀င္သြားၾကတယ္၊ တစ္ခါ ကပၸိယေတြကေနတဆင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို သြားေရာက္ ၀တ္ခ်ကန္ေတာ့ၾကၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔စကားစျမည္ေျပာၾကတယ္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးဆုိေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးက အသက္သိပ္မႀကီးေသးဘူး။ သက္ေတာ္ ၄၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ပဲရွိေသး တယ္။ ေခတ္ပညာတတ္၊ အိႏၵိယမွာဆုိလား စာသြားသင္ထားတာ၊ မဟာဘြဲ႕ေတြ ဘာေတြယူထားပံုရတယ္။ ဒီေတာ့ အဂၤလိပ္လုိေျပာလို႔ဆုိလို႔ရျပန္တာေပါ့။

ဘုန္းႀကီးနဲ႔ေကာင္ေလးကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆရာဒကာပံုစံအခ်ီအခ် ေျပာဆုိၾကတယ္။ သံဃာနဲ႔ စကားေျပာရင္ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားရင္ ေလးေလးစားစား ႐ုိ႐ုိေသေသနဲ႔ ပုံစံတစ္မ်ဳိးနဲ႔ေျပာဆုိရတယ္မို႔လား။

ေကာင္မေလးကေတာ့ ေဘးကေနၾကည့္ၿပီး သေဘာက်ေနတယ္။ သူသိခ်င္တာရွိရင္ အဂၤလိပ္လုိ ၀င္ေျပာတယ္၊ ေမးတယ္။ ဘုန္းႀကီးကလည္း သူ႔ဆီ ဒီလိုမ်ဳိး ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ခါမွ မလာဘူးေတာ့ သေဘာက်ေနပံုရတယ္။

အရင္ကေတာ့ လာေတာ့လာဖူးမယ္ေလ၊ အခု ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းထုိင္ျဖစ္ၿပီးမွေတာ့ လာဖူးပံုမေပၚဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆး ေနပါလားတုိ႔ဘာတုိ႔ေတာင္ေျပာေနေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ေ၀ယ်ာ၀စၥဒကာ ဒကာမေတြ ေခၚၿပီး ဧည့္သည္ေတြကို ေကၽြးေမြးပါဦးဟဲ့ဆုိၿပီး အတင္းေကၽြးခိုင္းေနတယ္။

ေနထြက္ခ်ိန္ေနတက္ခ်ိန္ေလာက္ေရာက္သြားတာျဖစ္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးက နံနက္အာ႐ုဏ္ပြဲက်ေတြလားမသိပါဘူး၊အတင္းကို ထမင္းေတြဟင္းေတြ စားခုိင္းေနေပမယ့္ ေကာင္မေလးေကာ ေကာင္မေလးေၾကာင့္ ေကာင္ေလးကေကာ ေကာ္ဖီနဲ႔ ဘီစကစ္မုန္႔ေလး တစ္ခုႏွစ္ခုလား စားၾကပါတယ္။

ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို ဘုန္းႀကီးကို တစ္ခုခု မလွဴဘူးလားလုိ႔ ေမးေနေျပာေနပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က နံနက္ေစာေစာ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကရင္း ေတာင္ကုန္းေလးေပၚ တက္လာၾကတာျဖစ္ေတာ့ ပိုက္ဆံေတြဘာေတြလည္း ပါလာၾကပုံမရပါဘူး။

ဒီေတာ့ ေကာင္ေလးက အသာေနပါ၊ ရပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆုိတာ ဒီလုိပဲ၊ တပည့္ ဒကာဒကာမေတြကို ေကၽြးတယ္၊ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ စိတ္ထဲ ဘယ္လုိမွ မေနပါနဲ႔လို႔ ေကာင္မေလးကုိ ေျပာရတယ္။

ဘုန္းႀကီးကလည္း ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးကို ခင္မင္လုိ႔ သူ႔ ဒကာဒကာမေတြကို ဧည့္ခံေကၽြးေမြးခုိင္းတာ ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ တျခားဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ ရွိပံုမရပါဘူး။

ဘုန္းႀကီးဆုိ လွဴရမယ္ခ်ည္း ထင္ေနသူေတြလည္း ရွိတာကိုးဗ်ေနာ္။ ဘုန္းႀကီးကလည္း တပည့္ေက်ာင္းသားနဲ႔ လုိအပ္ေနသူေတြကုိ ျပန္ၿပီးခ်ီးေျမွာက္ေထာက္ပံ့တာေတြ ရွိပါတယ္။

ေရွးေရွးဆရာေတာ္ႀကီးေတြဆုိ ကိုယ္နဲ႔ဘာမွ ၾကာၾကာမထားဘူး၊ ရသမွ် လွဴသမွ်ကို ျပန္လည္ေ၀ငွ ေပးလွဴပစ္လုိက္တာပဲ။ ရွိေနရင္ ဒုကၡဆုိတာကို ဆရာေတာ္ႀကီးေတြက ေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ့။

ဆရာေတာ္ႀကီးေတြပဲ ဒီတရားေတြ ေဟာၾကားဆုံးမေနတဲ့ဥစၥာ။ လုပ္သမွ် ဒုကၡ၊ ရွာသမွ် ဒုကၡ၊ ရသမွ် ဒုကၡ ဆုိၿပီး ဒုကၡနဲ႔ ဘာမွ မကင္းပံုေတြကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြပဲ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရားေတြ ေဟာတဲ့အခါ အၿမဲထည့္ၿပီး ေဟာေနတာပဲဥစၥာ။

ေကာင္ေလးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားလည္း လုပ္(စား)ဖူးေတာ့ ဒါေတြလည္း သူက သိေနတာပါပဲ။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ဘုိမေလးဆုိေတာ့ သူမ်ား(ဘုန္းႀကီး)ေကၽြးတာ အလကားစားရတာ အားနာေနတယ္။

ဟဲ ဟဲ သူတုိ႔လည္း အားနာတတ္တာပဲေနာ္။ ေကာင္ေလး သိထားတာက ႏိုင္ငံျခားသားေတြရဲ႕ အဘိဓာန္မွာ အားနာတယ္ဆုိတဲ့ စကားလုံးမရွိဘူးတဲ့။ အခုေတာ့ သူ႔ေကာင္မေလး ဘုန္းႀကီးကို အားနာေနတာကို ၾကည့္ၿပီး သူက သေဘာေတာင္ က်ေနေသးတယ္။

ဆုိရရင္ေတာ့ဗ်ာ၊ ကိုယ့္ဇာတ္လမ္းေလးကို အနားျပန္သီရရင္ ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးဟာ ေနျခည္ျဖာ နံနက္ခင္းကေလးမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၾကင္နာျမတ္ႏိုးျခင္းေတြကုိျပလို႔ အသက္႐ႈသံေတြျပင္းလာတဲ့ အထိ ေတာင္ကုန္းကေလးေပၚ အေျပးတစ္ပုိင္းတက္ ၾကတယ္။

အေပၚေရာက္တဲ့အခါ ဘုရားထီးေတာ္ကျမည္တဲ့ ဆည္းသည္းသံေလးေတြ ၾကားရလုိ႔ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ၿပီး ရႊင္လန္းမႈေတြရၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး တက္လာတဲ့ ေနမင္းႀကီးကို ၾကည့္ၾက၊ ပတ္၀န္းက်င္ ႐ႈခင္းေတြကုိ ၾကည့္ၾကတယ္။

ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္းတစ္၀ုိက္ မိုးရြာထားလုိ႔ စိမ္းျမလန္းဆန္းေနတဲ့သစ္ပင္ေတြကို ေနမင္းႀကီးက ေရႊေရာင္ေတြ ပက္ျဖန္းယွက္သန္းေပးလိုက္တဲ့အခါ ၀ါ၀ါစုိစုိျဖစ္သြားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္႐ႈခင္းေတြဟာ ၾကည့္မ၀ေအာင္ သိပ္လွတာပါပဲ။

တစ္ခါ သူတို႔ဟာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ေတြ႕လုိ႔ ဆရာဒကာ စကားေျပာၾက၊ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားၾက၊ ဆရာေတာ္တုိက္ေကၽြးတဲ့ ေကာ္ဖီနဲ႔မုန္႔စားၾကတယ္။

ေနာက္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀ိုင္းကေလးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ၾကသလို ေက်ာင္းက ဒကာဒကာမေတြနဲ႔လည္း စကားေျပာၾကတယ္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ ပိုေျပာႏိုင္တာေပါ့ေလ၊ ေကာင္မေလးကေတာ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေျပာလုိက္၊ ေမးလုိက္၊ သူ႔ေကာင္ေလးကုိပဲ ရႊန္းရႊန္းစားစားၾကည့္လိုက္ေပါ့ေလ။ ဒါပဲလုပ္ေနတာေတြ႕ရတယ္။

ေနအေတာ္ျမင့္လာေတာ့ ပူလာၿပီ၊ ေဆာင္းအ၀င္မွာေတာင္ ေနပူလာတဲ့အခါ ေနလုိ႔မေကာင္းေတာ့ဘူး၊ ဒါေတာင္ သူတုိ႔က ေအးတဲ့ေတာင္ေပၚေနရာေလး ေရာက္ေနတာေနာ္။

သူတို႔ေနရာျပန္ေရာက္တဲ့အထိဆုိ ေတာ္ေတာ္ျပန္ဆင္းရဦးမွာမို႔ ေကာင္မေလးက သြားရေအာင္လို႔ေျပာတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း လက္ခံၿပီး အားလုံးကို ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကိုေတာ့ ခုနပဲ သူတုိ႔ေသခ်ာ၀တ္ျဖည့္ခဲ့ၾကၿပီးသား။ ဖိနပ္(႐ႈး)ေတြ လည္း ၀တ္ၿပီးၾကၿပီမို႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဆီ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္မသြားလုိၾကေတာ့ဘူး။

ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား တျဖည္းျဖည္းျပန္ဆင္းလာၾကတယ္။ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဆုပ္ကိုင္ဖက္တြယ္ထားလို႔။

ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးဘက္ ေခါင္းကေလးငဲ့ၾကည့္လုိက္ရင္ သူ႔ကို ေမာ့ၿပီး မ်က္ဆန္ေလး အရည္လဲ့လုိ႔ ၾကည့္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးမ်က္၀န္းေလးေတြ ေတြ႕ရတယ္။

ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာပဲ ဆုံးသြားတယ္။ စိတ္ကူးက အဲဒီနားမွာ ျပတ္သြားတယ္။ ဘာမွဆက္ၿပီး မေပၚေတာ့ဘူး။ ဘာမွလည္း ဆက္စဥ္းစားလို႔ မရေတာ့ဘူး။

အဲဒီရသေလာက္ေလးနဲ႔ ဘာမ်ားေရးလို႔ ရမလည္းဆုိၿပီး ႀကံဖန္ၾကည့္ စဥ္းစားၾကည့္တာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပဲ။ ဘာမွ ဆက္လုပ္လုိ႔မရဘူး။ ေျပာျပၾကည့္ပါဦး၊ အႀကံေပးၾကည့္ပါဦး…ပရိသတ္ႀကီးရယ္။

တစ္ခါမွေတာ့ အခုလုိ ခ်မေရးၾကည့္ဖူးပါဘူး။ အခုမွ ကိုယ္ပိုင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီ သိမ္းထုပ္ထားတဲ့ဇာတ္လမ္းကုိ ပရိသတ္ႀကီးကို ခင္လုိ႔ေ၀ငွလုိက္တာပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

စိတ္ကူးယဥ္/ႀကိယာ/ျဖစ္ခ်င္ေသာအရာတို႔ကို ေတြးေတာသည္ (ျမန္မာအဘိဓာန္ ေ၀ါဟာရဖြင့္ဆုိခ်က္)

ည ၁၀ နာရီ မိနစ္ ၄၀၊ ေအာက္တုိဘာ ၁၁၊ ၂၀၀၉။

Advertisements