by Myo Tha Htet on Thursday, 22 March 2012 at 19:26·

ကၽြန္ေတာ္က တခါတေလ စိတ္ပါရင္ စာေတြ ေရးတတ္တယ္။ ဘယ္သူဖတ္ဖတ္ မဖတ္ဖတ္ ေရးတာပါပဲ။ ေရးရတာကလည္း အေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ တေၾကာင္းက ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္လို႔…၊ ဒုတိယက မွတ္မွတ္သားသားေလး ရွိခ်င္လို႔ပါ။ အသက္က ႀကီးလာေတာ့ ခံစားမႈေတြက တျဖည္းျဖည္း မတူေတာ့ဘူး၊ မွတ္ထားရမွာေတြက် ေမ့သြားတတ္ျပန္တယ္။ ဒီေတာ့ ငါ အရင္က ဒီလိုေလး ခံစားခဲ့ရဖူးတယ္၊ ဒီလိုေလး ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာေတြကို ေနာင္အခါ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ျပန္ဖတ္ေနရင္ မွတ္မိေနေစဖို႔ပါ။

ေဖ့စ္ဘုတ္က သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕က ကၽြန္ေတာ္ ေရးတဲ့ ႏုတ္ေတြကို ဖတ္ၾကတယ္ဆုိေတာ့လည္း သေဘာက်မိတာပါပဲ။ တခ်ဳိ႕လည္း ဖတ္ၿပီး သေဘာက်ေတာ့ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က်လည္း အလုပ္ေတြက မ်ားၾကေတာ့ ဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္ မရၾကဘူးနဲ႔ တူပါရဲ႕…။ ဘာမွ ေျပာမလာဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္လိုေပါ့၊ စာဖတ္ဖို႔ အၿမဲေခါင္းထဲ ထည့္ထားေပမယ့္ အားမွသာ ဖတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္က တကယ္ေျပာတာပါ၊ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးေတြ၊ ခံစားမႈပါတဲ့ စာေလးေတြ တခါတခါ သိပ္ဖတ္ခ်င္တာပါပဲ။ တခါေလာက္မ်ား ဖတ္လိုက္ရရင္ကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ အာသာေျပသြားေတာ့တာပါပဲ။ (ႀကီးပြား တိုးတက္ဦးမယ့္ အတိတ္ နိမိတ္ေတြေပါ့ေလ…)။

တခါ ဖတ္ၿပီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕က ဖတ္ၿပီး ေနရုံနဲ႔ အားမရျပန္ဘူး ထင္ပါရဲ႕… ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း မယုံၾကည္လို႔နဲ႔ တူပါရဲ႕… နည္းနည္းေတာ့ ေတာက္ၾကည့္ဦးမွဆိုၿပီး ေထာက္ၾကည့္ခ်င္တဲ့အတြက္ ေမးခြန္းတခ်ဳိ႕ ေမးၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ အေၾကာင္းသိေတြေပါ့ေလ၊ “မင္းကြာ ဟုတ္ရဲ႕လား“ တဲ့။ “အဲဒါက တကယ္လား“ တဲ့။

ေမးခြန္းေတြ႕ရင္ ကၽြန္ေတာ္က ၿပဳံးမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ကၽြတ္ ကၽြတ္“ လို႔ စုတ္သပ္လိုက္တယ္။

“ေအး… ဒါျဖင့္လည္း ၿပီးတာပဲကြာ၊ မင္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိပ္ထင္ေနလည္း ေနေပါ့“ လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မထားခဲ့လိုက္ပါနဲ႔ဦးေနာ္…။ အဲဒါေလး ေရးျပခ်င္ေသးလို႔ ထပ္ေျပာဦးမယ္ေလ။

ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကို ေျပာျပတယ္၊ အခု လက္ရွိ အလုပ္ကို လုပ္ေနၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ေမးရတာက ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ေျဖရတာက ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မေျဖႏိုင္ပါဘူးလို႔ ေျပာမိတယ္။ သိခ်င္လို႔ ေမးတာကို မေျဖႏိုင္ပါဘူး ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ ဘယ္သူမွေတာ့ ႀကိဳက္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး။

ဒီေတာ့ တခ်ဳိ႕ကလည္း ေျပာတယ္။ “မင္းဟာက အင္ႀကီးပါကြာ“ တဲ့။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ “အင္း… သိပါတယ္ေနာ္“ တဲ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ မွ်မွ်တတ ျမင္တတ္ပုံရတဲ့ သူလားေတာ့ မသိပါဘူး၊ “ငါးဆယ္ ငါးဆယ္မို႔လား“ တဲ့။ ကဲ… ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို ေျဖရမလဲ… ေျပာ…။ ဘယ္လို ေျဖမွ ႀကိဳက္မွာလဲ ေျပာ…။ ေျပာခိုင္းတာေနာ္…၊ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖမယ္လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။

အဓိက က… ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္တာေလးေတြ ေရးေနတာက ရင္ခုန္ေနေအာင္ ေရးတာပါပဲ။ မနက္ျဖန္ေတြမွာ ရင္ ဆက္ခုန္ေနေအာင္ ေရးတာပါပဲ။ ဒီအရြယ္အသက္မွ ရင္ခုန္သံေတြ ေႏွးသြား ေအးသြားမယ္ဆိုရင္ ဘ၀ဟာ ရႊင္ဖို႔ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားေတာ့ မသိ… ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ေတြ ခုန္ေနေစဖို႔ ဒီစာေလးေတြ ေရးရပါတယ္။ မိန္းကေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြရဲ႕ ဓာတ္ပုံေလးေတြလည္း ၾကည့္ရပါတယ္။ ရင္ခုန္ေနေစဖုိ႔ေလ…။

ၿပီးေတာ့လည္း တေယာက္တည္း ရင္ခုန္ေနရတာလည္း မတရားဘူးလို႔ ေတြးမိျပန္တာေၾကာင့္ ဒီကေန႔ေခတ္ လူမႈကြန္ရက္ ၀က္ဘ္ဆိုက္ျဖစ္တဲ့ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ရွယ္ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ မ်က္စိေတာ့ ေနာက္ၾကေပလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမဲ့ ရင္ခုန္ဖုိ႔ေတာ့ လိုတယ္ မဟုတ္လားဗ်ာ…။

ကၽြန္ေတာ္ စာေရးပုံကလည္း အဆန္းပါ။ ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ေအာင္ ၾကည့္တယ္၊ ျမင္တာေတြကို စိတ္နဲ႔ ခံစားတယ္၊ ရင္နဲ႔ခံစားတယ္၊ ၿပီးရင္ ဦးေႏွာက္ကို ပုိ႔ၿပီး လက္ကေန ကြန္ပ်ဴတာေပၚ ရိုက္ခ်လိုက္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္က ၾကာတယ္၊ စိတ္နဲ႔ ခံစားတာက ျမန္တယ္။ ဦးေႏွာက္က (စိစစ္ၿပီး) ရွင္းေအာင္ လုပ္လိုက္ၿပီး လက္ကေန ထုတ္လိုက္တာကေတာ့ အရင္ထက္ေတာ့ အခု ျမန္လာၿပီလို႔ ေျပာလို႔ ရပါတယ္။

ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး ေရးတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊ မင္းက နားေတာ့ ဘာလုိ႔ မေထာင္လဲလို႔ မေမးထိုက္ဘူးလား။ ေမးပါ… ရပါတယ္။ မေမးလည္း ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ အေျဖက အဆင္သင့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အာရုံ ခံစားမႈ နားမေကာင္းလို႔ ျမင္တာကိုသာ ခံစားႏိုင္ပါတယ္လို႔…။ ဒီေတာ့ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စာေတြမွာ ျမင္သာျမင္ႏိုင္ၿပီး မၾကားရသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အသံေတြ လိုေနတာေပါ့။ အဲဒါဟာ အေျဖတခုဆိုရင္ ေမးခြန္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ရတာ နည္းသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တကယ္ေတာ့ မေျဖခ်င္သူပါ။

ေမးခြန္းေတြ ေမး၊ စကားေတြ ေဖာင္ေအာင္ ေျပာတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က စကား စကား ေျပာပါမ်ား၊ စကားထဲက (စာထဲက) ဇာတိျပ ဆုိသလို ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စာ ဖတ္တဲ့ လူႀကီး၊ သူမေတြကေတာ့ သေဘာေပါက္ၾကတာေပါ့။ ဒီေကာင္ ဘာေရးသလဲ၊ ဒီေကာင္ ဘာေျပာသလဲ ဆုိတာ ခ်က္ခ်င္း ဆိုသလို သေဘာေပါက္ ၿခဳံမိၾကတာေပါ့။ အဲဒီလို က်ေတာ့ တခါတေလေတာ့လည္း ရွက္မ်ားေတာင္ ရွက္မိပါတယ္။

စကားထဲက ဇာတိျပဆိုလို႔ မသိေသးရင္ေတာ့ ေျပာျပလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ရန္ကုန္ကပါ…။ ရန္ကုန္ အၾကြား…၊ မႏၱေလး စကား…၊ ေမာ္လၿမိဳင္ အစား… ဆိုတဲ့ စကားပုံလုိလုိ ဇာတိခ်င္းၿပိဳင္ ဂုဏ္ခ်င္းၿပိဳင္တဲ့ အဆိုတခုကလည္း ရွိေနေသးေတာ့ကာ ဒီအဆိုပါ မွန္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သားဆုိတာ ေပၚလြင္လွမယ္လို႔လည္း မွတ္ပါတယ္ေလ…။

မနက္ျဖန္အတြက္ ခံစားမႈ မေသေအာင္ ရင္ခုန္ေနေအာင္လုိ႔ စာေရးတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က မေပ်ာ္တာ တခုကေတာ့ စိတ္ထဲေပၚတိုင္း လက္က မေရးႏိုင္တာကိုပါ။ ဦးေႏွာက္က စိစစ္ေရး လုပ္ေနတာကိုးဗ်။ စိတ္နဲ႔က ခံစားႏိုင္ၿပီ၊ လွေနၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္လုိ႔ လက္က လိုက္မေရးႏိုင္တာဟာ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အင္အားက ႀကီးေနလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခံစားမႈ အႏုအရြ၊ အလွအပေလးေတြ ရွိပါတယ္။ ျမင္ေအာင္လည္း ၾကည့္ႏိုင္တာမို႔ စိတ္ထဲမွာေရာ ရင္ထဲမွာပါ တလွပ္လွပ္နဲ႔ ခံစားလုိ႔ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ သေဘာေလး အျမည္းေျပာရရင္ ေလထဲမွာ ပ်ံေနရသလုိလို… ေရထဲမွာ ေမ်ာေနသလိုလို… ေနထဲမွာ ျဖာရႊန္းေနသလိုလို… ေတာက္ပ လြင့္ေမ်ာ လိႈက္ဖိုစရာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဦးေႏွာက္ ဆင္ဆာ မေပးေတာ့ သူတို႔ကို လက္က ထုတ္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဦးႀကီးတို႔၊ ေဒၚေလးတို႔လည္း မဖတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။

မဖတ္ရေတာ့လည္း ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ၊ မႈတ္ဘူးလား… မ်က္စိေညာင္း အခ်ိန္ကုန္ သက္သာတာေပါ့။ တခုပဲ ရွိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ရင္ခုန္ခြင့္ မသာေတာ့ဘူးေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွန္းမသိ တိုင္တည္လို႔ ခပ္တည္တည္ ခပ္မိုက္မိုက္ အေၾကာင္းအား ဘာမွ မျပဘဲ အက်ဳိးဆု တခုကို ေတာင္းဆိုပါတယ္၊ မနက္ျဖန္ေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရင္ခုန္ခြင့္ျပဳပါ။

၂၀၁၂ မတ္ ၂၃၊ နံနက္ ၁ နာရီ။

ဘန္ေကာက္။