by Myo Tha Htet on Friday, 13 July 2012 at 17:39·

သူက မုန္းတယ္ဆိုၿပီး လွည့္ထြက္သြားတယ္၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ အမုန္းခံထားရႏွင့္သူမို႔ ထူးၿပီးေတာ့ မအံ့ၾသ… မ်က္လုံးစိုရုံေတာ့ ၀မ္းနည္းသြားမိတယ္။ ခ်စ္ခင္မႈကို ကံေကာင္းခ်ိန္က တႀကိမ္ ႀကဳံခဲ့ရေပမယ့္ မုန္းတီးမႈကေတာ့ လြယ္လည္းလြယ္ ျမန္လည္းျမန္တာမုိ႔ ဒီသေဘာ သိႏွင့္ထားၿပီးသူ အေနနဲ႔ ထူးၿပီး ေတြမေနေတာ့ပါဘူး၊ ကံလို႔သာ ယုံလိုက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းမျပေတာ့ဘူး၊ မုန္းသူဟာ ရွင္းခ်က္ေတြကိုလည္း စိတ္၀င္စားမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ…။ အမုန္းလြယ္ အခ်စ္ခက္ ဒီေလာကဟာ ရယ္စရာေတာင္ ေကာင္းေသးဗ်ာ၊ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ စာတအုပ္ ရွိတယ္ေလ “အမုန္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ စစ္ပြဲမ်ား“ ဆိုလား။ မေၾကညာတဲ့ စစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရႈံးနိမ့္ခဲ့မင့္ပဲ။

မေအာင္ျမင္ခင္မွာ အေၾကာက္၊ အလန္႔၊ အမုန္းေတြကို သင္ယူခဲ့ရသလို ေအာင္ျမင္ျပန္ေတာ့လည္း အေၾကာက္၊ အလန္႔နဲ႔ အမုန္းေတြကို ရင္ဆိုုင္ရတတ္တဲ့ အႏုပညာရွင္ တေယာက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ ရိကၡာေလးနဲ႔ ကိုယ္၊ ကိုယ့္ေရဗူးေလးနဲ႔ ကိုယ္ ေႏြကႏၱာကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနသူ တေယာက္… အခ်စ္မရွိေတာ့လုိ႔ မခ်စ္တတ္ေတာ့တဲ့သူကို သူ႔အနာဂတ္လမ္းမွာ ထစ္ေငါ့ မေနေစခ်င္ပါဘူး၊ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ ကိုယ္လုိ႔ပဲ ယုံထားလိုက္တယ္။

တခုေတာ့ ရွိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ မလြမ္းတတ္ဘူး။ ျပတ္သားတတ္သူ မဟုတ္ေပမယ့္ ယုံမွားတတ္သူေတာ့ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ အခ်စ္နဲ႔ အမုန္းကို ေကာင္းစြာ ခြဲျခားတတ္သူ မဟုတ္ေပမယ့္ ခံစားတတ္သူ တေယာက္ ျဖစ္တာမို႔ အခ်ဥ္ အခါး၊ အက်င္ အခက္ကိုေတာ့ ရင္မွာ သိခဲ့ၿပီ။ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မေျပာတတ္ေပမယ့္ သိေနခဲ့သူမုိ႔ ဒီအမုန္းဟာ ဒီတႀကိမ္ အဆုံးသတ္ပါေတာ့လို႔ပဲ မယုံမၾကည္နဲ႔ ေတာင္းဆုခ်ည္…။

လူေတြမွာကလည္း ကိုယ့္အမွန္တရားေတြ ကိုယ္စီ ရွိတယ္မုိ႔လား၊ သေဘာက်ရင္… ႏွစ္သက္ရင္… ႀကိဳက္ရင္… ခ်စ္မယ္။ အလိုမက်ရင္ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အပိုကြလို႔ ျမင္ရင္ အခ်စ္မ၀င္ဘဲ ေနႏိုင္တာပဲေလ။ ဒီထက္ တဆင့္တိုးလို႔ ခ်စ္ခဲ့မိသူမုိ႔ ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဖရုသ၀ါစာ နတ္မႀကိဳက္တဲ့ စကားလည္း ေျပာထြက္ခ်င္ ထြက္မယ္၊ လူပီပီမို႔ လူလိုပဲ ေဒါသေတာ့ တခါတခါ ထြက္ႏိုင္ၾကသားပဲ…။ အၿမဲရႈံးေစဖို႔ အသည္းႏွလုံးေတြ ေၾကြလို႔ အတင္းအဓမၼ မုန္းထည့္လိုက္ရတာမ်ဳိး မျဖစ္ၾကဖို႔ဘဲ လိုတယ္ မဟုတ္လား။ အားလုံးဟာ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ ကိုယ္…။

သူ႔ဆန္စား ရဲရတဲ့သူကိုမွ မုန္းတယ္၊ မုန္းတယ္၊ မုန္းတယ္ခ်ည္း အခါခါ ေျပာလာခ်ိန္မွာ နာတဲ့ ႏွလုံးသားဟာ အကာမဲ့မို႔ သူ႔အရိပ္ေတြ မိုးထားေပမယ့္လည္း ေ၀့၀င္လာတဲ့ ေဒါသေတြပါတဲ့ ေမာဟေလေတြက ေအးေစတခါ ေလာင္ေစတလွည့္နဲ႔ မနားတမ္း တိုက္ခတ္လာတဲ့အခါ သံသရာ ဒီစခန္းမွာ ဒီတလမ္းသာ ထြက္ေပါက္ရွိတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ဆို… ေနာက္ဆုတ္ေတာ့ မေျပးဘူးဗ်ာ။ တသက္မွာ တခါပဲ ခ်စ္တတ္ခဲ့သူမုိ႔…။

ဆဲတာက လြယ္ပါတယ္၊ ရဲဖို႔သာ မလြယ္တာ မဟုတ္လားဗ်ာ။ ခံႏိုင္တာ သတၱိတဲ့ဗ်။ အလြယ္မုန္း… အလြယ္သုံး… အလြယ္ေပး… အလြယ္ေလးေတြနဲ႔… အလြယ္ေတြ လြယ္တဲ့ေခတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္က မလြယ္တဲ့ ရဲျခင္းကိုမွ ႏွစ္သက္သူ၊ ရဲရဲေတာက္ ရႈံးသူမို႔ စိတ္ညစ္စရာေတာ့ အေကာင္းသား… မ်က္ႏွာမည္းေပမယ့္ အတြင္းက ရဲေအာင္လို႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္… မုန္းသူေရ…။

အမုန္းေတြ အၿမဲရခဲ့တယ္၊ အခုလည္း အမုန္းေတြ ခ်ထားခဲ့တယ္။ ေနာင္ အနာဂတ္မွာလည္း တျခား အမုန္းေတြ ရလာဦးမွာမုိ႔ အမုန္းဆိုတာရယ္ မၾကားလုိျပန္တယ္လို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ မမုန္းတတ္သူေတြကိုေတာ့ ဒီတသက္ ေတြ႕ခ်င္ဖူးတာ အမွန္ပါဗ်ာ။ တုတ္ၿပီးဓားၿပီးထားသူေတြလို ကၽြန္ေတာ္က အမုန္းၿပီးထားတဲ့သူလည္း မဟုတ္ေလတာမို႔ ဒီ အမုန္းဒဏ္ေတြေအာက္ စိတ္မေဖာက္ဘဲ ေနႏိုင္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ေတာ့ ၀၀ရႈပါရေစဗ်ာ…၊

မုန္းခ်င္လည္း မုန္းေလ… ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းမျပေတာ့ဘူး…။

၂၀၁၂ ဇူလိုင္ ၁၃၊ ေသာၾကာ။ ညေန ၅ နာရီခြဲ။

လန္ဒန္။

Advertisements