by Myo Tha Htet on Thursday, 3 May 2012 at 18:06·

ခုတေလာ တလအတြင္း ဘန္ေကာက္-ရန္ကုန္ ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ သြားျဖစ္လိုက္ၿပီး၊ ဘန္ေကာက္မွာ တာ၀န္ခ်ိန္ ၿပီးဆုံးသြားလို႔ လန္ဒန္ ျပန္ေရာက္ လာခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္-ဘန္ေကာက္-လန္ဒန္ ခရီးလမ္းပိုင္းက ကြာျခားခ်က္ေတြကို ရုပ္ရွင္ကားထဲက အျမန္ျပကြက္ေတြလို ခု ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ လက္ေတြ႕၊ မ်က္ေတြ႕ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ျမင္လိုက္ရတာမို႔ စာေလး တပုဒ္ေလာက္ အမွတ္တရ ေရးထုတ္ထားလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ယူဆၿပီး ဒီႏုတ္ကေလးကို ေရးပါတယ္။

ပထမဆုံး လန္ဒန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမ ျမန္မာႏိုင္ငံက သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ ေက်းလက္က ရပ္ရြာေလးကို ျပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္လို႔ ေျပာရင္ေတာ့ လြန္ေနမလားေတာ့ မသိပါဘူး။ လန္ဒန္ရဲ႕ ေႏြရာသီ ေမလဆန္း ျဖစ္ေပမယ့္လုိ႔ မိုးက ရြာေနပါတယ္၊ ေအးတာေပါ့ေလ။ ျမက္ခင္းေတြက စိမ္း… သစ္ပင္ႀကီးေတြက မ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေမြးဖြား ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္၊ တာေမြ၊ ေက်ာက္ေျမာင္းရပ္ကို သြားသတိရမိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ ၁၉၇၉-၈၀ ကာလ တာေမြ ဘိုးလိန္းလမ္းမႀကီးဟာ လမ္းလယ္ကၽြန္းႀကီးေတြက အႀကီးႀကီးေတြပါ၊ မ်က္စိထဲ ျမင္ေအာင္ ေျပာရရင္ အခု ဦး၀ိစာရလမ္းအတိုင္းေပါ့၊ အဲဒီထက္ေတာင္ က်ယ္ပါလိမ့္ဦးမယ္။ ကၽြန္းေပၚမွာ ျမက္ခင္းရွိတဲ့ ေနရာရွိ၊ ေျမႀကီးပဲ ရွိတဲဲ့ေနရာရွိ၊ ကၽြန္းလယ္မွာေတာ့ သစ္ပင္ နည္းနည္းပါးပါး ရွိတာလည္း ရွိတယ္။ ကၽြန္းရဲ တဖက္တခ်က္မွာေတာ့ ေတာင္ေျမာက္ ေဖာက္လုပ္ထားတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြ ေျပးတဲ့ ေပတရာလမ္းမႀကီးေတြေပါ့။

အဲဒီ ေပတရာ လမ္းမေပၚမွာ ဘတ္စ္ကားေတြက စစ္က်န္ကား ဒါမွမဟုတ္ ခ်က္ပလက္လို႔ေခၚတဲ့ ဗိုက္ပူကားႀကီးေတြေပါ့၊ ျဖည္းျဖည္းပဲ ေမာင္းေနၾကပါတယ္။ လူေတြဟာ ျဖည္းျဖည္း သက္သာပဲ ခရီးသြားၾကတယ္။ ေ၀းတဲ့ ခရီးမို႔သာ ကားစီးၾကတာေလ။ ကားေတြကလည္း ျဖည္းျဖည္း၊ ကားစပယ္ယာေတြကလည္း ခရီးသည္ေတြကို ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံၾကတယ္။ အဲဒီ ကၽြန္းေတြေပၚမွာက ကေလးေတြ၊ လူငယ္ေတြက ကစားေနၾကတာေလ… စြန္လႊတ္သူက လႊတ္၊ လိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားသူက ကစား၊ တခ်ဳိ႕လည္း မိဘပါ၊ တခ်ဳိ႕လည္း မိဘမပါ။ ဘယ္ကားကမွ တိုက္တယ္ျပဳတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တခါက… အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္အသက္က ေလးႏွစ္ေလာက္ ရွိမွာေပါ့။ အေမက ဗိုလ္အုန္းသီး စက္ဘီး ၀ယ္ေပးထားတယ္။ ဗိုလ္အုန္းသီး စက္ဘီးဆိုတာ သိတယ္ဟုတ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ အလြန္ေခတ္စားခဲ့တာပါပဲ။ သုံးဘီး စက္ဘီေလးပါ။ အေရွ႕က တေယာက္က ထိုင္းၿပီး နင္းရတယ္၊ ေနာက္က ၀က္ၿခံလို ထိုင္ခုံေလးမွာ ကေလးငယ္တေယာက္က ထုိင္လုိက္လို႔ရတယ္။ အဲဒီ စက္ဘီးအေရာင္းဆိုင္ကလည္း ေအာင္မဂၤလာလမ္းထိပ္မွာလား ရွိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အသက္ သုံးႏွစ္ရွိတဲ့ ညီငယ္ကို ေနာက္မွာတင္ၿပီး ေရွ႕က နင္းတယ္။ ခုနင္က ေပတရာလမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ နင္းသြားတာပါပဲ။ ဘယ္သြားတာလဲ ဆိုေတာ့ ၁၄၈ လမ္းမွာရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ကေန အေမသြားတဲ့ ၁၄၆ လမ္းက အေမ့ဆရာအိမ္ကို အဲဒီ ေပတရာလမ္းမကေန နင္းခ်သြားတယ္။ ဘာကားမွ မတိုက္ပါဘူး။ ကေလးကို နတ္ေစာင့္လို႔ေတာ့ ဆိုရမလား မသိဘူးေပါ့ေလ။

အခုေတာ့ အဲဒီဘုိးလိန္းလမ္းက လမ္းလယ္ကၽြန္းႀကီးလည္း မရွိခဲ့တာၾကာေပါ့။ လမ္းလယ္ကၽြန္းေပၚက သစ္ပင္ေတြေရာ၊ ေပတရာလမ္းမေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚက သစ္ပင္ႀကီးေတြေရာ၊ ရပ္ကြက္ထဲက ရပ္ကြက္ကို စိမ္းလန္းစိုေျပ အရိပ္ရေစတဲ့ အပင္ေတြေရာ အားလုံးကုန္ေပါ့။ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ အေျမာ္အျမင္ မရွိမႈေၾကာင့္ေရာ၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ ကိုယ့္ပိုင္ရာကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ မကာကြယ္ႏိုင္တာေရာ၊ ေခတ္ကာလနဲ႔အညီ လမ္းေဖာက္၊ တိုက္ေဆာက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြေၾကာင့္ပါ လန္ဒန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေတြ႕ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့ စိမ္းလန္း စိုေျပမႈေတြဟာ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တာကို တကယ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္။

ဒါေတာင္ တေန႔ကဆို ကၽြန္ေတာ့္ သူေဌးေဟာင္း တေယာက္က သူ႔ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ဦး၀ိစာရလမ္းက လမ္းလယ္ကၽြန္းေတြကို ဖယ္ရွားေနတဲ့ အေၾကာင္း စိတ္ပူပူနဲ႔ ေရးထားတာကို ဖတ္လိုက္မိၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာလုပ္လုပ္ အနာဂတ္အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားဖို႔ လုိေနပါၿပီ။ အရင္က မသိခဲ့လို႔ လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ ထားလိုက္လို႔ ရပါေသးတယ္၊ ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သိသင့္ေနၿပီ။ မသိဘဲနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြက မိုက္မုိက္ကမ္းကမ္း လုပ္ေနတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြအတြက္ ေအာ္ရပါမယ္၊ မဟုတ္တာ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ တားရပါေတာ့မယ္။

ဘန္ေကာက္မွာလည္း ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ မိုးထိတိုက္တာႀကီးေတြ၊ မိုးပ်ံကားလမ္းေတြ၊ ရထားလမ္းေတြ ေဆာက္ထားေပမယ့္လုိ႔ ပန္းၿခံေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ထားပါတယ္။ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရုံးကေန လွမ္းၾကည့္ရင္ တမိုင္ေတာင္ မရွိတဲ့ အကြာအေ၀း အတြင္းမွာပဲ စိမ္းလန္းစိုေျပေနတဲ့ ေဂါက္ကြင္းႀကီးတခု ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနရတဲ့ ၿမိဳ႕စြန္နားက အိမ္နားမွာဆိုရင္ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ အဲဒီသစ္ပင္ေတြမွာေနတဲ့ ရွဥ္႔ကေလးေတြေတာင္ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္ကုန္မွာက်ေတာ့ အဲဒီလို ရွိခဲ့တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒုတိယ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ တကၠစီ ျဖစ္ပါတယ္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ တကၠစီကို အြန္လိုင္းကေန မွာထားၿပီးသားျဖစ္လို႔ ေလဆိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ပါတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ေလးနဲ႔ လာႀကိဳေနပါတယ္။ ႀကိဳတဲ့သူ ေနာက္ကို လိုက္သြားေတာ့ ကားစတင္း (ကားရပ္တဲ့ေနရာ) ကို ေရာက္ပါတယ္။ ေလယာဥ္က နာရီ၀က္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ဆိုက္လုိ႔ ေလဆိပ္ ေရာက္တာနဲ႔ ကိုတိက် ကၽြန္ေတာ္က တကၠစီကို နာရီ၀က္ ေနာက္ဆုတ္ၿပီး လာႀကိဳဖို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္မိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားစတင္းမွာ ၁၅ မိနစ္ ေစာင့္မွ ကားက ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ခရီးသည္ ႀကိဳဆိုသူက ကားဆရာကို မင္း ဘာလို႔ အခ်ိန္အတိုင္း မလာတာလဲလို႔ စကားနာ ထိုးေတာ့ ကုမၸဏီက ငါ့ကို နာရီ၀က္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ႀကိဳပါလို႔ ဖုန္း၀င္လာလို႔ပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ အျပစ္တင္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ကားဆရာက ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ေတြကို ကားေပၚကို သူကိုယ္တိုုင္ တင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မလဲ ဘန္ေကာက္မွာ ေျခာက္လေနၿပီး လန္ဒန္ကို ျပန္လာတာမို႔ ပစၥည္းက မ်ားပါတယ္။ အိတ္က သုံးအိတ္ပါ။ အိတ္ႀကီးက ကီလို ၂၉ ရွိတယ္၊ အိတ္ေသး ႏွစ္လုံး ၁၃ နဲ႔ ၁၅ ကီလို အသီးသီး ရွိပါတယ္။ ကားဆရာက အဘိုးႀကီးပါ။ အနည္းေလး အသက္ ေျခာက္ဆယ္ ရွိပါတယ္။ သူ႔နာမည္ ေမးၾကည့္ေတာ့ Ray လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေရာင္စဥ္ေပါ့ကြာတဲ့။ ျမန္မာျပည္မွာလိုပါပဲ… လန္ဒန္မွာလည္း ကားေမာင္သူတခ်ဳိ႕က အရင္တုန္းက ကုန္သည္ လုပ္ဖူးသူေတြ၊ ဘဏ္၀န္ထမ္းေဟာင္းေတြ၊ စစ္သားေဟာင္းႀကီးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ကားဆရာ (တကၠစီ ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးသူဟာ) ကားကို ေၾကာ့ေၾကာ့ေလး ေမာင္းရုံတင္ မကပါဘူး၊ ခရီးသည္ကို ကူဖို႔၊ စိတ္ခ်မ္းသာေစဖို႔၊ အဆင္ေျပေစဖို႔ ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကားဆရာက သူကိုယ္တုိင္ အငွားလိုက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကုမၸဏီကေနတဆင့္ အလုပ္ရလို႔ ေမာင္းပို႔ရတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုက္သင့္တဲ့ေၾကး ရၿပီး ျဖစ္လို႔ အလုပ္ေပးသူကို ေက်းဇူးရွင္ ၀ါ ပိုက္ဆံေပးသူလို႔ သေဘာထားၿပီး အေကာင္းဆုံး ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ အလြန္ အေျခခံက်တဲ့ သေဘာတရားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လန္ဒန္ဆိုေတာ့ ကားေတြကေတာ့ အထူး ေျပာစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး၊ အသင့္အတင့္ ေကာင္းတဲ့ကားနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေကာင္းတဲ့ ကားေတြပါပဲ။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ တကၠစီ ဆိုတဲ့ ကားေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ စုတ္ပါတယ္။ တခါက ကၽြန္ေတာ္ ငွားစီးတဲ့ ကား… ေမာင္းေနရင္း မတ္တပ္ ၀ါယာေရွာ့ျဖစ္ၿပီး မီးခိုးေတြ ထြက္လာပါတယ္။ ကားဆရာကလည္း သူ႔ပိုက္ဆံ မေပးဘဲ ဆင္းသြားမွာစိုးလို႔ ကားကို မရပ္ဘဲ အတင္းေမာင္းပါတယ္။ ကားေပၚပါသူ ခရီးသည္ ထိတ္လန္႔ေနမွာ၊ ခရီးသည္ေရာ သူရဲ႕ အသက္အႏၱရယ္ကိုပါ မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ အတင္းေျပာမွ ကားရပ္ၿပီး ျပင္ပါတယ္၊ ျပင္တယ္ဆိုတာလည္း ျဖစ္သလို လုပ္ထည့္လိုက္ၿပီး ဆက္ေမာင္းတာပါပဲ။

တခ်ဳိ႕ကားေတြက တံခါးဖြင့္မရပါဘူး၊ တခ်ဳိ႕ကားေတြက ပစၥည္း ကိရိယာ အစုံအလင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ကားက ထားလိုက္ပါေတာ့… ႏိုင္ငံ ဆင္းရဲလို႔… လူေတြ မခ်မ္းသာလို႔လို႔ ေဖာ့ေတြးလိုက္လို႔ ရပါတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္မာပဲမို႔ ေဖာ့ေတြး၊ ေလွ်ာ့ေတြး၊ ျဖည့္ေတြးတာေတြက အက်င့္လုိေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီေလ…။ အဲ… ရန္ကုန္က အဲဒီ ကားဆရာေတြကေရာ… ကားငွားစီးသူ ထမင္းရွင္ကို ၀ါ ပိုက္ဆံေပးသူကို လူလုိ႔ရယ္လို႔ေတာင္ သတ္မွတ္ပါေလစလို႔ ဆိုတာကေတာ့ တကယ့္ကို ေတြးစရာပါ။ အိတ္၀ိုင္းမဆြဲပါဘူး၊ ပစၥည္း အတင္အခ် ၀ိုင္းမကူပါဘူး။ ငါက ကားေမာင္းတာေလ… မင့္ပစၥည္း အတင္အခ်ကို လုပ္ရမွာလားလို႔ စိတ္ထဲမွတ္ထင္ေနသူေတြပါ။ “ေဟ့ေကာင္ အခ်ဥ္မထင္နဲ႔…၊ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ ေမာင္းေနတာကြ“ လို႔ ေျပာေကာင္းေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ၀န္ထမ္းအႀကီးအကဲ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးအဆင့္ကေန အၿငိမ္းစားယူၿပီး တျခားလည္း မလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ ကားေမာင္းစားေနတာလို႔လည္း ေျပာခ်င္ေျပာႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကုန္သည္လုပ္ေနရင္း တျခားအလုပ္ေတြက ေခါင္းစားတာမို႔ ကားေမာင္းေနတာလို႔ ဆိုခ်င္ဆုိပါေလ။ ဒါေပမဲ့ အခု ကားေမာင္းစားေနၿပီ မဟုတ္လား၊ ကားစီးသူ ခရီးသည္ကို အေကာင္းဆုံး ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။

အခုေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ ကားဒက္ရွ္ဘုတ္ေပၚမွာ “ေဆးလိပ္မေသာက္ရ“ လို႔ လုိင္စင္ ၀င္တုန္းက အတင္းေရာင္းၿပီး ကပ္ခိုင္းထားလို႔ ကပ္ထားရတဲ့ စာတမ္းႀကီး ရွိေနပါရက္နဲ႔ ကားဆရာက ေရွ႕ကေန ေဆးေပါ့လိပ္ႀကီး ခဲေန ေသာက္ေနပါတယ္။ အဲ… ပိုဆိုးတာက ကားေနာက္ခန္းမွာက ကားငွားစီးတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ၊ ကေလးေတြပါမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ေရွ႕က ကားဆရာ အတၱေဘာႀကီး ေသာက္သမွ်ကို ထိုင္ရႈေပေတာ့ပဲ၊ ေနာက္ၿပီး တခ်ဳိ႕ကားေတြရဲ႕ ကားေနာက္ခန္း မွန္ေတြက အေသပါ၊ တင္လို႔ခ်လို႔ ဖြင့္မရပါဘူး။ ေသပါေလေတာ့… ေသပါေတာ့ပဲ။

ကားဆရာေတြနဲ႔ ၀တ္ပုံစားပုံနဲ႔ ေနထိုင္ပုံေတြကလည္း အမ်ားစုက စိတ္ပ်က္စရာပါပဲ။ ျမန္မာျပည္က လူေတြ အားလုံး ဖိစီးမႈေတြ၊ စိတ္လက္ မခ်မ္းသာမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္မာတေယာက္ေပမို႔ ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္က တပါးသူကို ၀န္ေဆာင္မႈေပးၿပီး စားရေသာက္ရသူ ဆိုရင္ ၀န္ေဆာင္မႈ ေကာင္းေကာင္းေပးဖို႔ လိုပါတယ္၊ ေစာ္ကားတဲ့ အေပါက္ မျဖစ္ဖို႔ လုိပါတယ္။ ကိုယ့္မိသားစုမွ အေရးစိုက္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ့္ပိုက္ဆံေပးတဲ့ ကိုယ့္ေက်းဇူးျပဳတဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ထိုက္တန္တဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

ေအာင္မဂၤလာ အေ၀းေျပးကြင္းကမ်ား အိမ္ျပန္ဖို႔ တကၠစီ စီးရရင္ေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ၊ ငရဲျပည္ကို အရွင္လတ္လတ္ ေရာက္သြားသလိုပါပဲ။ တေၾကာင္းထဲနဲ႔ သူေဌးျဖစ္ ႀကံစည္ခ်င္တဲ့ ကိုေရႊတကၠစီ ဆရာေတြကို ေမတၱာပို႔ရင္းနဲ႔ပင္ မေလာက္ခ်င္ေတာ့ဘဲ ထိုးခ်င္ ႀကိတ္ခ်င္ ရိုက္ႏွက္ခ်င္ေလာက္တဲ့အထိ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာခ်င္း အေတာ့္ကို ရင့္သီး ရိုင္းစိုင္းသူေတြလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴးကို ေျပာခ်လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ပရိုက္ဗိတ္ တကၠစီဆိုတာ သီးသန္႔သေဘာ၊ ကိုယ္လိုရာေနရာကို တိတိက်က် ေရာက္ေအာင္ သြားႏိုင္ဖို႔ ငွားစီးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဟုိပတ္ေမာင္း ဒီပတ္ေမာင္း ဟုိလူ႔ ဟိုေနရာခ်၊ ဒီလူ႔ ဒီလမ္းထိပ္ခ်နဲ႔ ျဖစ္သလို ပစ္ခ်ခဲ့ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြဟာ စာတတ္တာ၊ ပညာတတ္တာေတြနဲ႔လည္း မဆိုင္ဘူးလို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါတယ္ေလ၊ လူ႔ အသိတရားေလး နည္းနည္းေလး ရွိတာနဲ႔တင္ကို သေဘာေပါက္ႏိုင္တာမ်ဳိးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ယူဆတာပါပဲ။

ဘန္ေကာက္မွာေတာ့ တကၠစီေတြက ေကာင္းမွေကာင္းပါပဲ။ ကားထဲ ၀င္လိုက္ရင္ ေအးလည္း ေအးပါတယ္၊ ကားေတြကလည္း ေန႔စဥ္ ႀကံ့ခိုင္ေရး စစ္ထားလို႔ ေကာင္းမွေကာင္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘန္ေကာက္ကလည္း ရန္ကုန္နဲ႔ အနီးအနားမို႔ ရန္ကုန္ဓာတ္ကူးတယ္လို႔ ဆုိရမလား မသိပါဘူး၊ ယုတ္တာေလးေတြ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ဆီမွာက တကၠစီက တက္တာနဲ႔ ၃၅ ဘတ္က ခ်ဳိးၿပီး ျဖစ္တာမို႔ နည္းနည္း ေ၀းရင္ မလိုက္ခ်င္ပါဘူး။ သူက နီးတဲ့ခရီးဆို ၃၅ ဘတ္ ႏွစ္ခါ ခ်ဳိးလို႔ ရေနတာကိုးဗ်ာ။

ေနာက္တခုက ခရီးတခုကို အသြားအျပန္ တခါထဲ ငွားစီးတယ္ဆိုရင္… ရွင္းေအာင္ ေျပာရရင္ ပြိဳင့္ ေအ ကေန ပြိဳင့္ ဘီ ကို သြားတယ္ ဆိုပါစို႔။ ပြိဳင့္ ေအ က ထြက္လို႔ တခါ ၃၅ ဘတ္ ခ်ဳိးလိုက္ၿပီး ပြိဳင့္ ဘီ ေရာက္လို႔ တေယာက္ ဆင္းၿပီး ပြိဳင့္ ေအ ဘက္ ျပန္လွည့္တာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ တခါ ၃၅ ဘတ္ ထပ္ခ်ဳိး ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပါ…။ “ဟ… မင္း ကားကို ငါ ေတာက္ေလွ်ာက္ ငွား ထားတာပဲ“ ဆိုလည္း မရပါဘူး။ အဲ… ညဘက္က်ရင္ေတာ့ တခ်ဳိ႕ကားေတြက မီတာကို ပိတ္ထားလိုက္ၿပီး ပါးစပ္ထဲ ေပၚတဲ့ ေစ်းကို ေတာင္းပါတယ္။ ခုန ေျပာတဲ့ ခရီးသည္ကို ကူတာ၊ ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးတာကေတာ့ ကမၻာလွည့္မ်ားေပမယ့္ ရန္ကုန္နဲ႔ နီးလို႔လား မသိပါဘူး။ ကူတဲ့ ကားဆရာက ကူတတ္ၿပီး မကူတဲ့ ကားဆရာကေတာ့ ရန္ကုန္က တကၠစီ ဆရာေတြလိုပါပဲ… မကူၾကပါဘူး။

ေစ်း၀ယ္တဲ့ အေၾကာင္းေလးလည္း နည္းနည္းေတာ့ ေျပာၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ။ လန္ဒန္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဆိုေတာ့ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔က ဘာမွ မရွိေလေတာ့ ေစ်း၀ယ္ရပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္ေတာ့လည္း ျမန္မာျပည္သားပဲဗ်ာ… သက္သာတဲ့ ဆိုင္မွာ ၀ယ္တာေပါ့ေလ။ ဘာ၀ယ္၀ယ္ တေပါင္ဆိုတဲ့ ဆုိင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ ေနတဲ့ အရပ္မွာ မ်ားမွမ်ားပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုအပ္တဲ့ ေကာ္ဖီ၊ ဘီစကြတ္၊ ေခါက္ဆြဲေျခာက္၊ ေဖ်ာ္ရည္၊ အားလူးေၾကာ္၊ တခါ တကိုယ္ရည္ သန္႔ရွင္းေရးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္၊ ေရခ်ဳိးဆပ္ျပာ၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဓား၊ ခံတြင္းသန္႔ရွင္းေဆးရည္၊ အိမ္သာသုံးစကၠဴ၊ ဘာညာ သာရကာ ၀ယ္ရတာေပါ့ေလ။ အမ်ားစုကေတာ့ ဆိုခဲ့ပါအတိုင္း တခုယူ တေပါင္ေပးေပါ့။ ဒါနဲ႔ ပစၥည္းေတြ အိုင္တမ္(item) ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ၀ယ္ၿပီး သကာလ ပိုက္ဆံေပးၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္မွ ၀ယ္လာတဲ့ စာရင္းကို ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္တာက ဆရာက ပိုက္ဆံပိုယူလိုက္တာကို သတိထားမိတယ္။ (ပုံမွန္ဆို ကၽြန္ေတာ္က ၀ယ္ၿပီး ၿပီးေရာ… ထားလိုက္တတ္သူပါ၊ ဒီတေခါက္ေတာ့ ငါ့ဆီက ပိုက္ဆံမ်ား ပိုယူလိုက္သလားလို႔ စိတ္ထဲက ထင္တာနဲ႔ ေသခ်ာ စစ္ၾကည့္လိုက္တာ… အဟုတ္ပါပဲ၊ ပိုယူလိုက္ပါတယ္)။

စိတ္ထဲ ေထာင္းကနဲ ေဒါသထြက္သြားသလို တဖက္ကလည္း ခ်က္ခ်င္း စိတ္ျပန္ထိန္းၿပီး “ဒါ… မင္းညံ့တာပဲ၊ မင္း ၀ယ္ၿပီးတာနဲ႔ ေကာင္တာက အထြက္မွာ ျပန္စစ္ရမွာ မဟုတ္လား။ အခု အိမ္ေရာက္မွ စစ္ေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ။ ၿပီးေတာ့ သုံးေပါင္ေတာင္ မျပည့္တာ ထားလိုက္ပါေတာ့၊ သင္ခန္းစာေပါ့“ လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေနာက္တကိုယ္က ကိုယ္ခြဲၿပီး ဆုံးမပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့လို႔ မရပါဘူး။ မူလကိုယ္ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ကိုယ္က အင္မတန္ ေခါင္းမာၿပီး တဇြတ္ထိုး လုပ္တတ္သူ ျဖစ္ေလေတာ့ ေစ်းဆိုင္ကို ျပန္သြားသင့္ မသင့္ အဖန္ဖန္ စဥ္းစားၿပီး ျပန္သြားပါတယ္။ ျပန္သြားတာမွာ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ ရွိပါတယ္။ တခ်က္က ကိုယ္က သူ႔ဆုိင္မွာ ၀ယ္ရင္ ေစ်းသင့္တယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ သက္သာတယ္ထင္လို႔ ၀ယ္တာ… အခုလို ပတ္တီးခ်ခံလိုက္ရေတာ့ ဘာထူးေတာ့မလဲ။ ဒီလိုဆိုရင္ နဂိုကထဲက စိန္႔စ္ဘူရီတို႔၊ တကၦကိုတို႔မွာ ၀ယ္မွာေပါ့လို႔ ေတြးမိတာကတေၾကာင္း၊ ေနာက္တခုကေတာ့ အခုလို ျပန္သြားေျပာရင္ သူတို႔ ဘယ္လို ေျဖရွင္းေပးမလဲလို႔ သိခ်င္တာကတေၾကာင္း… အေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ျပန္သြားခဲ့ပါတယ္။

ကံက ဆိုးခ်င္ေတာ့ ဆိုင္က ပိတ္သြားပါၿပီ။ Wilkinson ဆိုင္မို႔ တနလၤာကေန စေနေန႔အထိ ည ၇ နာရီမွာ ဆုိင္ပိတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီအတိုင္း တင္းတင္းနဲ႔ ထြက္ခဲ့ေတာ့ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ ရွိေနမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာ့ ေစာေသးတယ္ ထင္ခဲ့တာေပါ့။ ဆိုင္ေရွ႕ကို ၇ နာရီ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေရာက္သြားေပမယ့္လုိ႔ သူတို႔က ဆုိင္ကို အလုံပိတ္ၿပီး ပစၥည္းနဲ႔ ေငြစာရင္း ရွင္းလင္းေရးေတြ လုပ္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဘက္မွာက အခ်ိန္နဲ႔ စည္းကမ္းကို သိပ္တိက်ၿပီး လိုက္နာၾကေတာ့ အဲဒီကေန ဘာကိုမွ ေက်ာ္မလုပ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း သိထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မနက္ျဖန္မွ လာတာေပါ့ကြာဆုိၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ကိုယ့္တပ္ ကိုယ္ေခါက္ၿပီး ျပန္လာခဲဲ့ရပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တရက္က်ေတာ့ မိုးလင္းတာနဲ႔ ဆိုင္ဖြင့္ခ်ိန္ေစာင့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သြားပါတယ္။ ရုံးဖြင့္ရက္မို႔ ဆိုင္မွာကလည္း လူရွင္းေနပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္ကလည္း တေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စေတြ႕တဲ့ ၀န္ထမ္းတေယာက္ကို မေန႔က ေစ်း၀ယ္တာ… ပိုက္ဆံ ပိုယူလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါ ပိုက္ဆံ ျပန္လိုခ်င္ပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ႏွစ္မိနစ္ေစာင့္ေပးပါ၊ စီစီတီဗီ ျပန္ၾကည့္လိုက္ပါမယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ရွင္းေပးပါမယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ခိုင္းၿပီး သူကေတာ့ စီစီတီဗီ ဖိုင္ေတြကို ျပန္ၾကည့္ဖုိ႔ ထြက္သြားပါတယ္။ လုပ္ငန္း မကၽြမ္းတာပဲလား၊ ေသခ်ာပဲ စစ္ေဆးေနလို႔လား မသိပါဘူး။ သူက ႏွစ္မိနစ္လို႔ ေျပာသြားေပမယ့္ ၁၀ မိနစ္ၾကာမွ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတဲ့ အိုင္တမ္ ႏွစ္ခုမွာ ပိုယူတယ္ဆိုတာ မဟုတ္ဘဲ တခုမွာပဲ ပိုယူလိုက္တာပါ၊ တခုကေတာ့ သူတုိ႔ မွန္ပါတယ္လို႔ ေျပာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ငိုမဲ့မဲ့နဲ႔ စိတ္ပိုတုိသြားၿပီး “ေဟ့လူ က်ဳပ္က ေသခ်ာ စစ္ေဆးလာတာ…၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ပစၥည္းႏွစ္ခုမွာ အေရအတြက္ကို ပိုျပၿပီး ပိုက္ဆံပုိယူလိုက္တယ္“ လို႔ ေအာ္ေတာ့မွ အလုပ္ၾကပ္ ျဖစ္ဟန္တူသူ ေနာက္တေယာက္ ေရာက္လာၿပီး “ကၽြန္မ ရွင္းေပးပါ့မယ္၊ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ ထပ္ေစာင့္ပါ“ ဆုိၿပီး သူလည္း သြားျပန္ၾကည့္ျပန္ပါတယ္။

အဲ… အဲဒီတေယာက္ကေတာ့ သုံးမိနစ္အၾကာမွာ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အရင္ ေအာ္ထားေတာ့တာပါပဲ။ “မင္းတုိ႔ဆိုင္က ေစ်းသင့္တယ္လို႔ ငါက ယူဆၿပီး ေစ်းလာ၀ယ္တာပဲ၊ အခုေတာ့ မင္းတုိ႔ကို ငါ မယုံေတာ့ဘူး။ ေရေရလည္လည္ စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းတယ္“ လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္ေတာ့… အဲဒီ အမ်ဳိးသမီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတုိ႔ ပိုယူလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံ ျပန္အမ္းဖို႔ ျပင္ရင္း “ကၽြန္မ ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္၊ ေကာင္တာ ၀န္ထမ္းက အာရုံစိုက္မႈ ေလ်ာ့နည္းသြားလို႔ ျဖစ္သြားတာပါ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္“ လို႔ ႏွစ္ခါေလာက္ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ဆင္းရဲရတာနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တာနဲ႔စာရင္ မကာမိေပမယ့္လုိ႔ ဒီလို သူတုိ႔ အမွားကို ကိုယ္က ျပန္ေတာင္းဆုိခဲ့ရင္ ဘယ္လို ရွင္းလင္းသလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္လို႔ သြားခဲ့တာျဖစ္ၿပီး သူတို႔ ပိုယူထားခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံကိုေတာ့ ျပန္ရေအာင္ ယူလာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ့္ကိစၥက ပိုက္ဆံပိုယူလိုက္လို႔ သြားျပန္ေတာင္းခဲ့တာပါ၊ အဲဒီဆိုင္က ပစၥည္းကို ၀ယ္ၿပီးမွ မႀကိဳက္ေတာ့ရင္ တလအတြင္း ျပန္ေပးလို႔ရၿပီး သူတို႔က အဲဒီ ပစၥည္းတန္ဖုိးကို ျပန္အမ္းေပးပါတယ္။

ရန္ကုန္မွာ ေစ်း၀ယ္ရင္ေရာ… “၀ယ္ၿပီး ပစၥည္း ျပန္မလဲပါ“ “ပစၥည္း၊ ပိုက္ဆံ စစ္ၿပီး ယူပါ၊ ဒီေကာင္တာမွ ထြက္ရင္ တာ၀န္မယူပါ“ လို႔ ေရးထားတဲ့ စာေတြကို ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ သူတုိ႔ဆီက တခုခု ၀ယ္လို႔ သုံးလို႔ အဆင္မေျပလို႔၊ ပ်က္လို႔ ျပဳလို႔ ရွိခဲ့ရင္လည္း ဘာ တာ၀န္မွ မယူေပးပါဘူး။ ေရာင္းေပးတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြက ေက်းဇူးတင္ေနရမွာပါ။ အမွန္က ေစ်း၀ယ္က ေက်းဇူးရွင္ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကို အျမတ္အစြန္းေတြ လာေပးသူ မဟုတ္ဘူးလား။ ျမန္မာေတြဟာ သူတပါး ေက်းဇူးကို အထူးသိတတ္တယ္၊ ေက်းဇူးရွင္ကို အၿမဲ ေမတၱာပို႔ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ ဆက္ဆံတယ္ဆို… တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ေတာင္ ဆိုရမလားပါပဲ။ အေျခခံနယ္ပယ္ေတြမွာေတာင္ လုိက္နာ က်င့္ႀကံမႈအား နည္းပါးလြန္းလွပါတယ္။

ဘန္ေကာက္ကေတာ့ ေစ်း၀ယ္ေကာင္းတဲ့ၿမိဳ႕၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္တဲ့ၿမိဳ႕မို႔ အထူး မေျပာလုိေတာ့ပါဘူး။ ပစၥည္းေတြကို စိတ္တုိင္းက် ေရြးခ်ယ္ ၀ယ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္က အေပါစား ကင္မရာ တလုံး၀ယ္တာမွာ ဆိုင္က ခ်ာတိတ္ေလးက VAT ျပန္ရဖို႔ အပါအ၀င္ လုပ္ကိုင္ေပးေနလိုက္တာ ၀ယ္တဲ့သူေတာင္ အဲဒီေလာက္ စိတ္မရွည္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔က အဲဒီလို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ကို ေရာင္းပါတယ္။ အာမခံကတ္ေတြလည္း ေပးပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ လက္ကိုင္ဖုန္း ၀ယ္တာမွာလည္း ေရာင္းတဲ့ မိန္းမက ခ်ဳိလုိက္တာမွ သၾကားက အမ ေခၚရေလာက္ပါေပတယ္။ ကိုယ့္ကို ပိုက္ဆံလာေပးတဲ့သူ အျမတ္အစြန္း လာေပးတဲ့သူကို ဘယ္လို ဆက္ဆံရတယ္ ဆိုတာကို သူတို႔ေတြ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ၾကပါတယ္။ အဲ… ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ… ဘန္ေကာက္ကလည္း ရန္ကုန္နဲ႔နီးေလေတာ့ေလ… ရန္ကုန္မွာ ေတြ႕ရတဲဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ေစ်းေရာင္းသူေတြကိုလည္း တခါတခါမွာေတာ့ ေတြ႕ရတတ္ပါေၾကာင္းဗ်ာ။

၂၀၁၂၊ ေမ ၃၊ ညေန ၅ နာရီ။

လန္ဒန္။

Advertisements