by Myo Tha Htet on Friday, 11 May 2012 at 23:19·

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျပည္ပမွာေနထိုင္လို႔ သုံးႏွစ္ေလာက္ အလုပ္ လုပ္ကိုင္လိုက္တဲ့အခါ ျပင္ပမွာ ေတြ႕ဆုံ ခင္မင္ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြထက္ ေခတ္ကာလရဲ႕ ေစစားမႈအတိုင္း ေဖ့စ္ဘုတ္မိတ္ေဆြက ပိုမ်ား လာပါတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာက အဲဒီ မိတ္ေဆြ အမ်ားစုဟာ မိန္းကေလးေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ရတာ ကၽြန္ေတာ္က ပိုသေဘာက်ေပမယ့္လို႔ သူတုိ႔ စိတ္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခန္႔မွန္းရ ခက္လွပါတယ္။

ဥပမာအားျဖင့္ တခ်ဳိ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလးေလးစားစား ခင္မင္ၾကပုံ ရပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ခဏလည္း ေနေရာ ကၽြန္ေတာ္က မိန္းမေတြကို စိတ္၀င္စားသူမွန္း သိသြားတဲ့အခါမွာ “ေအာ္… ဒီလူက ႏွာဘူးပဲ“ လို႔ ထင္သြားၾကၿပီး ရွိရင္းစြဲ ေလးစားသမႈေလးကို ဘယ္နားသြားထား ရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားတတ္ျပန္ပါတယ္။

တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း အျမင္က တမ်ဳိးျဖစ္ျပန္ပါတယ္၊ လူကို ခင္မင္ ရင္းႏွီးလာရာကေန ႏွာဘူး ႀကီးႀကီးထေစခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္မလႈပ္တဲ့အခါ ျမင္းက မလႈပ္၊ ခုံက လႈပ္ဆိုသလို ျဖစ္လာတတ္ၿပီး ဒီလူကိုလည္း မေက်နပ္၊ သူ႔ကိုယ္သူလည္း မေက်နပ္ ျဖစ္လာၿပီးေနာက္မွာ အခုလို ျမည္တြန္တတ္ျပန္ပါတယ္။ “ဒီလူဟာ အေျခာက္ႀကီး ျဖစ္လိမ့္မယ္“ တဲ့။

ကိစၥေတာ့ မရွိ၊ လူတခု ပူမႈရယ္တဲ့ ဆယ္ကုေဋမဟုတ္လားဗ်ာ။ သူ႔စိတ္ ကိုယ့္စိတ္၊ သူ႔အပူ ကိုယ့္အပူ မတူ ျဖစ္တတ္တာမ်ဳိးက ရွိတတ္တယ္ မဟုတ္လားဗ်ာ။ တခ်ဳိ႕တေလကလည္း စကားေျပာဆို မိတ္ဆက္ရတာကို စိတ္၀င္စားတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းလို ခင္မင္လိုၾကတယ္။ ခင္ေပါ့… ေကာင္းတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လို႔ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္မ်ားလို႔ စကားဖက္ၿပိဳင္ မေျပာႏိုင္တဲ့အခါ မာနႀကီးသူလို႔ ထင္ၾကျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မာနမင္းသား တံဆိပ္ကပ္ ခံရျပန္ေပါ့။ မင္းသား ေက်ာ္သူေတာ့ မဟုတ္…။

ခါတေလမ်ားၾကေတာ့ ကံကုသိုလ္ထူးပုံက တမ်ဳိးပါ။ ကိုယ့္မွာ အလုပ္ေလးက ပါး၊ အခ်ိန္အားေလးက ရွိ၊ စိတ္ကေလးလည္း ရႊင္ဆိုေတာ့ စိတ္လိုလက္ရေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စကားေလး ဘာေလး ေျပာလို႔ အာရိုက္ခ်င္တာေပါ့။ ဒီအခါမွာ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ လက္က စာရိုက္လို႔ အာရိုက္မိတဲ့အခါ တဖက္က မိတ္ေဆြမ်ားက စကားနာထိုးလို႔ ဒီလုိ ေမးခြန္း တက္လာျပန္ပါ့သဗ်ာ။ “မသထ အစစ္မွ ဟုတ္ကဲ့လား“ တဲ့။

မေျဖေရးခ် မေျဖပါေလ…။

အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္က ေနရမယ့္ သက္တမ္းရဲ႕ ထက္၀က္ေက်ာ္လာတဲ့အခါ ျပင္ပမိတ္ေတြျဖစ္ျဖစ္၊ ေဖ့စ္ဘုတ္မိတ္ေဆြျဖစ္ျဖစ္ ခင္ခင္မင္မင္ ေနလိုတဲ့ စိတ္ကူးေလးက ရွိလာပါတယ္။ ေနရတဲ့ တေန႔ကို အခ်ည္းႏွီးမဲ့ မကုန္ဆုံး ေစခ်င္ပါဘူး၊ တေယာက္ေယာက္ကို ႏိုင္သေလာက္ ကူညီလိုက္ရတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ေၾကာင့္ တေယာက္ေယာက္ အက်ဳိးရွိ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ခ်မ္းသာ ျဖစ္သြားတာမ်ဳိးပဲျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ ကုန္လြန္ေစခ်င္ပါတယ္။

ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္တရက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး… ေလာဘစိတ္ကေလးလို႔ ေခၚရမလား… ရွိလာပါတယ္။ ေနရတဲ့ တရက္ဟာ ေနာင္တရက္ တရက္ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေတာ့တာပါ။ ခဏေန ေသေတာ့မယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ေနရက္ေတြကိုေတာ့ စိတ္တိုင္းက်ခ်ည္း ေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္ေနမိေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေတာ့တယ္။ တျခားလူ မျဖစ္ခ်င္ဘူး၊ သူမ်ား မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားအားက်တဲ့ သတင္းစာဆရာႀကီး ၀ါရင့္ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္ကေတာ့ သူမ်ားအတြက္ စိတ္ထားေလးနဲ႔ သူ အသက္ရွင္ေနပါသတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူမ်ား မျဖစ္ခ်င္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ထားေလးနဲ႔ အသက္ရွင္ခ်င္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေနတယ္၊ ေျပာတယ္၊ ျပတယ္။ ဟန္မေဆာင္ထားဘူး၊ အက်ဳိးဆက္က ေနရတာ ေပ်ာ္တယ္၊ ေပါ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတေယာက္ကေတာ့ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏုိင္လို႔ ဆုံးမတယ္။ လူ႔ရပ္ရြာထဲ ေနရင္ ဟန္ေဆာင္တတ္ရတယ္၊ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းရတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလိုက္တယ္… ခုန ေျပာခဲ့သလိုေပါ့။ “ငါ… သူမ်ား မျဖစ္ခ်င္ဘူး“ လို႔…။

ကၽြန္ေတာ္က သိထားတာေတြကို ေမးလာရင္ ေျပာျပခ်င္တယ္၊ တုိင္ပင္လာရင္ အတုိင္ပင္ခံ လုပ္ခ်င္တယ္။ အဲ… ရန္မူလာရင္ေတာ့ ရင္ဆိုင္ရတာကို သေဘာက်ျပန္တယ္။ လြယ္လြယ္နဲ႔ ႏိုင္လိုက္တာမ်ဳိးကို မႀကိဳက္တတ္သူလည္း ျဖစ္တယ္။ ခက္ခက္ကိုမွ လိုခ်င္တယ္ ဆုိတဲ့ အမ်ဳိးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတယ္။

လြယ္ေတာ့ ေပါတယ္လို႔ တခ်ဳိ႕က ထင္ၾကျပန္တယ္၊ စိတ္ရင္းအတိုင္းေနသူမို႔ တခ်ဳိ႕က မွန္းဆရ လြယ္တယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔က သူတို႔ သေဘာဖမ္းခက္၊ အကဲဆုပ္ခက္ေပမယ့္ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ရင္းျပန္တယ္။ အဖြင့္စိတ္နဲ႔ဆို ေပါင္းရတာ လြယ္တယ္မို႔လား။

ခင္မင္တဲ့ အကိုႀကီးတေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး ေျပာလာတယ္။ “ငါက အဂၤ၀ိဇၨာ ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္တတ္တယ္ကြ၊ မင္းမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီး ငါ… ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေျပာႏိုင္တာ တခုရွိတယ္၊ ေျပာျပရမလား“ တဲ့။ အမယ္မင္း… ကံေကာင္းလို႔ ေဗဒင္ဆရာနဲ႔ တည့္တည့္တိုးပါေပါ့လားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အဦး ေတြးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေျဖလိုက္တယ္၊ ေျပာျပပါေပါ့…။

“မင္းက ႏွာဘူး“ ပဲတဲ့။

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ ရဲကနဲျဖစ္… ဟန္မေဆာင္တတ္သူမို႔ ရွက္ကလည္း ရွက္၊ ဟုတ္ကလည္း ဟုတ္ေနေတာ့ ခက္ကၿပီ။ မတရား ေျပာတာလည္း မဟုတ္…၊ ဟဲ ဟဲ… ဒါေပမဲ့ တရားဆိုတာႀကီးကလည္း တရားတိုင္း သိပ္ေကာင္းတာေတာ့ မဟုတ္…။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အမွန္ကို အမွန္အတိုင္း ရင္မဆိုင္၀ံ့သူႀကီး တခဏျဖစ္လို႔…။

အဲဒီလို ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္…။ ညီငယ္ေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို အားက်ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕… ေမးခြန္းေတြ ေမးၾကတယ္၊ တိုင္ပင္စရာ ရွိ တိုင္ပင္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အာစရာရွိ အာ၊ ေျပာစရာရွိ ေျပာ၊ သင္စရာရွိ သင္လုပ္ေလေတာ့ တခ်ဳိ႕ကလည္း ခင္ၾကတယ္။ အဲ… အာ၊ ေျပာ၊ သင္သာ လုပ္တာ… ဆက္ဆံေရးၾကေတာ့ ႀကိဳးတေခ်ာင္းကို သိပ္မရင္းႏွီးေလေအာင္ ကာတတ္တဲ့ အက်င့္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိျပန္ေတာ့ ဆက္ဆံေရးက တရင္းတႏွီး မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တရင္းမႏွီး ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ။

ညီေလးလုိခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကဆို သူ ေနထိုင္မေကာင္းလို႔ စိတ္အညစ္ႀကီး ညစ္ေနခ်ိန္မွာ အခုလို စကားေျပာလာတယ္။

“အကို… ကၽြန္ေတာ္ ေလေနတယ္၊ ေဆးစစ္ၾကည့္ေတာ့ အေျခအေန မေကာင္းဘူး ေျပာတယ္။ အသက္ရွည္ခ်င္ရင္ လိမ္လိမ္မာမာ ေနရမယ္တဲ့“

ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ဟဟေလး ရယ္တယ္။ သူ႔ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ရယ္ေစခ်င္တယ္။

“မင္း အသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲကြ“

“၂၆ အကို“

“ေသမယ္ဆို ေသလုိ႔ ရေနပါၿပီကြာ… မဟုတ္ဘူးလား၊ သိပ္လည္း ေၾကာက္မေနပါနဲ႔…“

“ဗ်ာ…“

သူ႔ခမ်ာ… ဗ်ာသာ ဗ်ာေနရတာ အေတာ္ေတာ့ လန္႔သြားမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။ လူတေယာက္က ေနမေကာင္းလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး စိတ္ဆင္းရဲေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြက အားရစရာ တခုမွ မရွိတဲ့အျပင္ ေရနစ္သူ ၀ါးကူ ထိုးသလို ျဖစ္ခဲ့မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး။ လူတေယာက္ဟာ ဘ၀မွာ တျခားလည္း ထူးထူးျခားျခား လုပ္စရာ မရွိဘူး၊ ရည္မွန္းခ်က္လည္း ႀကီးႀကီး မရွိဘူးဆိုရင္ ေသရမွာက သူ႔အတြက္ အခက္ခဲဆုံးနဲ႔ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆုံးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေသလိုက္ပါေတာ့ကြာ… ေသဖို႔ တန္ေနပါၿပီလို႔ တြက္မိသြားရင္ေတာ့ က်န္တာကို ဘာကိုမွ ဂရုစိုက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊ အဲဒီစိတ္ကေလး တခုကို က်က္မိေအာင္၊ သြင္းထားတတ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္က ညီေလးလို ခင္ရတဲ့ မိတ္ေဆြကေလးကို ေျပာျပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ “ငါသည္ မုခ် ေသရမည္၊ အခ်ိန္ပိုင္းသာ လိုေတာ့သည္“ လို႔ မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက သူ႔တပည့္ ဒကာဒကာမေတြကို စိတ္ထဲစြဲေအာင္ သင္ၾကားပို႔ခ်ခဲ့တယ္ မဟုတ္လားဗ်ာ။

ရန္လိုမေနနဲ႔… မနာလိုေနနဲ႔… ခဏေန ေသေတာ့မွာ…၊ ေပ်ာ္ေအာင္ေန… တန္ေအာင္ေန… တရက္ေန တရက္ေသသလို မျဖစ္ေစနဲ႔လို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မနက္မိုးလင္းတုိင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ဆုံးမရတယ္။ တခါတခါေတာ့ ႏွာဘူးစိတ္ကေလး မရွိေသးခင္မွာ ဘုန္းႀကီးလိုလို ဘာလိုလို…။

သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕က ေမးတယ္၊ “ခင္ဗ်ား ဂိုးလ္က ဘာလဲ“ တဲ့။ ဂိုးလ္ဆိုတာ ရည္မွန္းခ်က္ကို ေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က မ်က္ႏွာေအးေအးနဲ႔ အခုလို ေျဖတယ္။

“ဘုန္းႀကီး“

ေမးသူေတြ အမ်ားစုက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္တယ္။ “ခင္ဗ်ားဗ်ာ… အေတာ္ေနာက္တဲ့လူ“ လို႔ ေျပာတဲ့လူက ေျပာတယ္။ “ဟုတ္လဲဟုတ္ဘဲနဲ႔… ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္“ လို႔ ဆိုသူက ဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေျဖအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေတ်နပ္ေနဟန္နဲ႔ ရယ္က်ဲက်ဲ လုပ္ေနမိတယ္။

ခုန စကားက ျပတ္သြားလို႔ ျပန္ဆက္ရရင္ တခ်ဳိ႕ ခ်ာတိတ္ေတြက အခုလို ေမးတတ္ျပန္တယ္။

“အကို႔ကို အားက်တယ္ဗ်ာ၊ အကို႔လိုျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ“ တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္က အခုလို ျပန္ေျဖေတာ့ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို မယုံၾကျပန္ဘူး။

“ဟာဗ်ာ… ခင္ဗ်ားကေတာ့ လုပ္ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားတို႔ကို အားက်ေနတာပါ။ လူငယ္ပဲဗ်ာ… စိတ္ထဲ လုပ္ခ်င္တာသာ လုပ္စမ္းပါ၊ ေရွ႕ေနာက္ ဘာမွကို မစဥ္းစားနဲ႔ဗ်ာ… လုပ္ခ်င္တာသာ လုပ္လိုက္စမ္းပါ။ အားလုံးဟာ အေတြ႕အႀကဳံေတြခ်ည္း မွတ္ပါ။ ရဲရဲသာ လုပ္လိုက္စမ္းပါ… ကၽြန္ေတာ္ မလုပ္ခဲ့ရလို႔ပါ“

ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလို ျပန္ေျပာေတာ့ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို အံ့အားသင့္တဲ့ပုံစံ ျပၾက၊ ေျပာၾကတယ္။ ဒီလူႀကီး တို႔ကို က်ပ္ေနတာလားလို႔ မယုံမရဲ ရွိသူေတြက ရွိၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တြန္းလိုက္တာကိုးဗ်ာ၊ တြန္းတယ္ဆိုတာ အားထည့္ၿပီး ေရြ႕ေအာင္ လုပ္လိုက္တာေတာ့ မွန္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အေရြ႕မွန္ေအာင္၊ ကိုယ္လိုတဲ့ဘက္ ေရာက္ေအာင္ လမ္းေၾကာင္းထိန္းရမွာေတာ့ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ မဟုတ္ဘူးလားဗ်ာ။

“အခ်ိန္ဆိုတာ တံတားေအာက္ကို စီးဆင္းသြားတဲ့ ေရေတြလိုပါပဲ၊ စက္၀ိုင္းပုံ လွည့္ပတ္စီးဆင္းေနေအာင္ လုပ္မထားဘူးဆိုရင္ ဒီတံတားေအာက္ကို ျဖတ္စီးသြားတဲ့ေရဟာ ဒီတႀကိမ္ပဲ ျဖစ္မွာပါပဲ။ ဒီလိုပါပဲ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာလည္း ႏွစ္ခါ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တန္ဖိုးႀကီးပါတယ္၊ မေၾကာက္တမ္း မရြံတမ္း ဒီအခ်ိန္ေတြကို သုံးဖို႔ လိုသလို ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြ အတြက္လည္း ေက်နပ္ဖုိ႔ လိုပါတယ္၊ ေပ်ာ္ဖို႔ လုိပါတယ္“

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြေတြကို ဆရာႀကီးလုပ္ၿပီး အခုလိုပဲ ခပ္တည္တည္ ရႊီးပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ေလးေလးစားစားေပါ့၊ တယ္ဟုတ္ပါလား… ဒီလူ အိုင္ဒီယာမဆိုးဘူးတဲ့…၊ တခ်ဳိ႕ကလည္း ဒီလူက လူေပါႀကီးပါကြာတဲ့…။ ဘယ္လို လုပ္မလဲ… ဒီစကားလုံးေတြပဲ… ဒီအရြယ္ေတြကိုပဲ ေျပာတာ… အေကာင္း ေျပာတဲ့သူ ရွိသလို… ေဖာက္ေျပာတဲ့သူလည္း ရွိတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ အေျခစိုက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတဲ့ ေဒသတခုကေန တျခားေဒသတခုကို ေျပာင္းၿပီး ႏွစ္၀က္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ဖူးတယ္။ သတ္မွတ္ေဒသမွာ သတ္မွတ္အခ်ိန္ျပည့္ေတာ့ မူလ အေျခစိုက္တဲ့ ေဒသကို ျပန္ေျပာင္းေရႊ႕လို႔ ေရာက္လာျပန္တယ္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေဟာင္းေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕မွာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္တယ္။

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေဟာင္းေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕တဲ့ ပထမဆုံးေန႔ေပါ့…။ အမ်ဳိးသမီး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ႏွစ္ေယာက္က အခုလို ႏႈတ္ဆက္တယ္။

“အို… မင္း… ျပန္လာၿပီပဲ၊ ၾကည့္စမ္းပါဦး… ၀ လာလိုက္တာ…။ ဟိုမွာ အေတာ္ ေပ်ာ္ခဲ့တယ္နဲ႔ တူတယ္“

စကၠန္႔ပိုင္းျခားၿပီး ေနာက္တေယာက္က ႏႈတ္ဆက္ျပန္တယ္။

“ဟင္… မသထ ျပန္ေရာက္ေနပါလား၊ ေနမေကာင္းဘူးလား… ပိန္သြားလိုက္တာ လြန္လို႔…“

ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမလဲ၊ ၿပဳံးရမွာလား… မဲ့ရမွာလား…။ ကၽြန္ေတာ္ တခ်က္ေတာ့ ရယ္လိုက္မိတယ္…။

တကယ္ေတာ့… အားလုံးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြေတြ ပါပဲေလ…။

၂၀၁၂၊ ေမ ၁၁။ ည ၁၁ နာရီ။

လန္ဒန္။

Advertisements