by Myo Tha Htet on Wednesday, 8 February 2012 at 08:47·

ပညာတတ္တဲ့သူက ေၾကာင္တယ္၊ ပညာမဲ့သူက ေၾကာက္တယ္၊ ပညာမတတ္တတ္က ႀကဲတယ္။ အက်ယ္ရွင္းပါဦးအံ့… ပညာတတ္တဲ့သူက သူ႔တတ္သေလာက္ကိုပဲ ေတာ္ေတာ္ႀကီးတတ္ၿပီလို႔ မွတ္ၿပီး တခုခုဆို အဲဒီတတ္တဲ့ ပညာေတြနဲ႔ ခ်ိန္စက္ ဆင္ျခင္ေနရေတာ့ အလုပ္က မတြင္ေတာ့ဘူး၊ မျပတ္ဘူး ျဖစ္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေၾကာင္တယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ အခု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာက ေယဘူယ် သေဘာပါ၊ ပညာတတ္ေပမယ့္ အလုပ္ျဖစ္တဲ့၊ အလုပ္ျပတ္တဲ့၊ သေဘာရွင္းတဲ့ လူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။

ပညာမဲ့က ေၾကာက္တယ္ ဆုိတာကေတာ့ အထူးရွင္းစရာ မလိုဘူး ထင္ပါတယ္။ ပညာမဲ့သူ အမ်ားစုက သိမ္ငယ္တတ္တယ္၊ လူေတာ မတိုးရဲဘူး၊ မေျပာမဆိုရဲဘူး။ ပညာမဲ့သူတခ်ဳိ႕က ရိုးသားတယ္၊ ဒါကိုပဲ တခ်ိဳ႕က အသုံးခ်သြားတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔က ကိုယ့္အခြင့္အေရး၊ ကိုယ္ရပိုင္ခြင့္ကိုေတာင္ မေတာင္းဆို၊ မတင္ျပရဲဘူး။ ဥပေဒပါ အခြင့္အေရးေတြ၊ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရးေတြကို မေလ့လာ၊ မဖတ္ရႈဘူးေတာ့ နားမလည္ၾကဘူး။ ဒီေတာ့ ေၾကာက္ၾကတယ္။ ဒါကလည္း အၾကမ္းသေဘာပါ၊ ပညာမတတ္ေပမယ့္ ရဲသမွ ေတာက္ေတာက္ထြန္းလို႔ ဆိုရမယ့္သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးမွ အမ်ားႀကီး…။

ပညာမတတ္တတတ္က ႀကဲ ဆိုတာကေတာ့ ထင္တုိင္းႀကဲတတ္တာကို ေျပာတာပါ။ သူက နည္းနည္းသိေနေတာ့ ပညာမဲ့ေလာက္လည္း မေၾကာက္ဘူး၊ တတ္သလားဆိုေတာ့ ပညာတတ္ေလာက္လည္း မတတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မေၾကာင္ဘူး။ မေၾကာက္လည္း မေၾကာက္၊ မေၾကာင္လည္း မေၾကာင္ဘူးဆိုေတာ့ ထင္တိုင္းႀကဲေတာ့တာပါပဲ။ စကားပုံအရဆိုရင္ေတာ့ ငါ့ေလွငါ့ထိုး သမားေတြ၊ ငါ့ျမင္းငါ့စိုင္းဆိုတဲ့ သူေတြေပါ့။ သူတုိ႔က ျမန္မာျပည္မွာဆို လူတန္းစားတရပ္နဲ႔ကို ရွိတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ စဥ္းစားၾကပါကုန္…။

ပညာတတ္နဲ႔ ပညာမဲ့တို႔ အလုပ္ျဖစ္ပုံနဲ႔ မျဖစ္ပုံကို ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကထဲက ခဏခဏ စဥ္းစားမိၿပီး၊ အခုထက္ထိတိုင္လည္း မွန္ေနဆဲလုိ႔ ထင္တဲ့အေၾကာင္းအရာ တခုရွိပါတယ္။ ရပ္ကြက္ ဆြမ္းသိမ္းပြဲ၊ ဆြမ္းေလာင္းပြဲနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးပြဲ က်င္းပခ်ိန္ေတြမွာပါ။ အဲဒီပြဲေတြကို မွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ တရပ္လုံးပါၿပီး ဒါနျပဳၾက၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾက၊ ေပ်ာ္ၾကရႊင္ၾကေအာင္ အာက်ယ္ပါက်ယ္နဲ႔ ဦးေဆာင္ ဦးရြက္ျပဳ လုပ္ေဆာင္သြားၾကတာက ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္မွာ ပညာမတတ္တဲ့သူေတြ၊ သာမန္လက္လုပ္လက္စားေတြ၊ ဆိုကၠားသမားေတြပါ။

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ပညာတတ္လို႔ (ပညာတတ္တို႔ သေဘာအတုိင္း) သတ္မွတ္ထားေလေတာ့ ဒီပြဲေတြေလာက္က ငါ့နဲ႔ မတန္ေလာက္ပါဘူးလို႔ ထင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာမွ မပါခဲ့ပါ။ မပါလို႔ ၿပီးေရာေပါ့လို႔… ေျပာလိုက္လို႔ ရပါတယ္။ မၿပီးေသးပါဘူး။ ပညာတတ္တို႔ ထုံးစံအတိုင္း ဒီအတိုင္း မေနပါဘူး။ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ေလးနဲ႔ ေ၀ဖန္ ေလကန္ေရး လုပ္ပါတယ္။ ဟာကြာ… ဒီေကာင္ေတြ ေအာ္လံႀကီးကို ဘယ္လို လွဲ႔ထားတယ္၊ မိုက္ကရိုဖုန္းကို ဘယ္လို သုံးေနတယ္၊ အလွဴေငြ ေကာက္တာက ပုံစံ မက်ဘူး။ ဆြမ္းေလာင္းတဲ့ ပုံစံအမွန္က ဘယ္လို ျဖစ္သင့္တာ… ဆုေၾကးေငြ ခြဲေ၀ပုံက နည္းလမ္း မမွန္ဘူး စသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာက္ေလွ်ာက္ကို သူတို႔ လုပ္တာေတြ ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ သုံးသပ္လို႔ ေ၀ဖန္ေနခဲ့ပါတယ္။

တကယ္က ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလို ေ၀ဖန္သလို တကယ္လည္း လမ္းသူလမ္းသားေတြနဲ႔အတူ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သားေတြနဲ႔အတူ ကိုယ္တတ္တဲ့ အႀကံကို တင္ျပလို႔ ပါ၀င္ ေဆာင္ရြက္သင့္ပါတယ္။ အႀကံေပး၊ လမ္းျပလို႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ခုန ေျပာခဲ့တဲ့ မတတ္တဲ့သူ၊ မသိတဲ့ သူေတြက လက္ခံလို႔ ကိုယ့္ကို ေခါင္းေဆာင္တင္ခဲ့ရင္လည္း ဦးေဆာင္ လုပ္ကိုင္ျပသင့္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြလည္း နည္းမွန္လမ္းမွန္ တတ္သြားေအာင္ သင္ေပး ျပေပးသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပညာတတ္ႀကီးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္တိုင္း ေ၀သာဖန္တယ္၊ တခါမွ မပါ၀င္ မလုပ္ခဲ့ဖူးပါ။ ႏိုင္ငံအဆင့္ ႀကီးက်ယ္မွသာ ၀င္ပါမယ္လို႔ ထင္တလုံးနဲ႔သာ ရွိေနခဲ့ဆဲပါပဲ။ ဒါဟာ အင္မတန္ကို ေအာက္ေျခက်တဲ့ ရပ္ေရးရြာေရး၊ အေျခခံ ႏိုင္ငံေရးမွာေတာင္ ပညာတတ္တေယာက္ အေနနဲ႔ ေခါင္းေရွာင္ခဲ့၊ ေၾကာင္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္တခုပါ။

အေျခခံႏိုင္ငံေရးက တက္လိုက္လို႔ လူထု တရပ္လုံး အေျချပဳရတဲ့၊ လူထုတရပ္လုံး ေထာက္ခံမႈနဲ႔ အစိုးရဖြဲ႕စည္း လုပ္ကိုင္မႈေတြကိုလည္း တခ်က္ၾကည့္ၾကပါဦးစို႔… ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံကို ဦးေဆာင္လို႔ လူထုေတြကို ဘယ္လို အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ပါသလဲ။ အေျခခံဥပေဒပါအတိုင္း အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ အာဏာသုံးရပ္ခြဲေ၀ အုပ္ခ်ဳပ္တာက တပိုင္းပါ။ တုိင္းျပည္တုိးတက္ဖို႔ စနစ္တက် ခ်မွတ္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြမွာ လူထုကို လႈံ႕ေဆာ္စည္းရုံးလို႔ ဒါမွမဟုတ္ လူထုတရပ္လုံး ပါ၀င္လာဖို႔ နည္းႏွစ္နည္းနဲ႔ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ပါတယ္။

တခုက အာဏာသုံး အမိန္႔ေပး၊ ခိုင္းေစ ေဆာင္ရြက္မႈပါ၊ လူထုက အမိန္႔အာဏာဆုိေတာ့ ေၾကာက္ေတာ့ ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္ရတာေပါ့။ မလိုက္နာရင္ ေနာက္ဆုံး ေသဆုံးတဲ့အထိ ဒုကၡေရာက္ႏိုင္တာကိုး… ေနာက္တနည္းကေတာ့ လူထုရဲ႕ ေထာက္ခံမႈ၊ ခ်စ္ခင္မႈနဲ႔ ေျပာဆို စည္းရုံးရတာမ်ဳိးပါ။ ဒါက်ေတာ့ လူထုက တကယ္ခ်စ္တဲ့၊ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာကို ေထာက္ခံတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးေတြမွ စြမ္းႏိုင္တာမ်ဳိးပါ။

အာဏာရွိသူက်ေတာ့ ပညာတတ္၊ ပညာမဲ့၊ ပညာမတတ္တတတ္ ဘယ္သူမဆို အာဏာရွိရင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ လူထု ခ်စ္ခင္သူ ေခါင္းေဆာင္ကလည္း ပညာတတ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို ပညာမဲ့နဲ႔ ပညာမတတ္တတတ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေနရာေရာက္မွ နည္းနည္း ထပ္ရွင္းလိုတာက “ပညာ“ကို ဒီေဆာင္းပါးမွာ ဆိုလိုတာက ဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့ ပညာ၊ ထိုးထြင္းသိတဲ့ ပညာထက္ အတန္းပညာ၊ ေက်ာင္းပညာ၊ တကၠသိုလ္ေတြမွာ စနစ္တက် သင္ၾကားခဲ့ရတဲ့ ပညာမ်ဳိးကို ဆိုလိုပါတယ္။ ေယဘူယ်အေနနဲ႔ေတာ့ အတန္းပညာကို ဆုိလုိေၾကာင္းပါ။

ပညာတတ္ဆိုတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပညာတတ္လို႔ ထင္ေနသူ ဒါမွမဟုတ္ တကၠသိုလ္ႀကီးေတြမွာ စနစ္တက် သင္ခဲ့ရသူေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ ပညာမတတ္တတ္ကေတာ့ တကၠသိုလ္ပညာေတာ့ သင္ခဲ့ရတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဘာသာရပ္တခုကို စနစ္တက် သင္ခဲ့ရသူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဘြဲ႕၊ ဒီဂရီေတြ ရခ်င္ေတာ့ ရမယ္၊ ေသခ်ာ စနစ္တက် မတတ္လို႔ ပညာမတတ္မတတ္လို႔ ဆိုလုိပါတယ္။ ပညာမဲ့ကေတာ့ အခြင့္အေရး မရလုိ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ မႀကိဳးစားခဲ့လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အျခားအေျခအေန အေၾကာင္းတခုခုေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ အတန္းပညာ မရလိုက္သူ ဒါမွမဟုတ္ တကၠသိုလ္တခုခုက ဘြဲ႕မရလုိက္သူကို ဆိုလိုပါတယ္။

ဆက္ပါဦးမယ္…။ အာဏာနဲ႔ ခုိင္းေစတာနဲ႔ လူထုရဲ႕ခ်စ္ခင္မႈကို ရယူေဆာင္ရြက္သူေတြရဲ႕ လူထုပါ၀င္ေဆာင္ရြက္မႈကို ေစခိုင္းတာကို ဥပမာတခုနဲ႔ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လူထု ခ်စ္ခင္မႈကို ရထားတဲ့ သူက လူထု စည္းေ၀းပြဲတခုမွာ ဆုိပါေတာ့… သူက စင္ျမင့္ထက္ကေန ေဟာေျပာမယ္၊ ေအာက္က ပရိသတ္က မီတာ ၁၀၀ ပတ္လည္ရွိတဲ့ လူထုဆိုပါေတာ့ (ေပ ၃၀၀ ေက်ာ္ ပတ္လည္ ရွိတဲ့ အုပ္စုလို႔ မ်က္စိထဲ ျမင္ေပးပါ)။

လူထုခ်စ္ခင္မႈကို ရထားတဲ့သူက တခြန္းပဲ ေျပာပါတယ္။ “ေရွ႕ကလူေတြက ေနာက္ကလူေတြ ျမင္ရေအာင္ ထိုင္ေပးၾကပါ၊ ေရွ႕ကလူက ေနာက္ကလူကို ညွာပါ“။ လူထုက ခ်စ္တဲ့သူက အဲဒီလို ေျပာေတာ့ လူထုက ခ်က္ခ်င္းပဲ ထိုင္လိုက္ၾကတယ္၊ ဟုတ္တယ္ သူေျပာတာ မွန္သားလို႔လည္း ေတြးမိၾကတယ္။ အဲ… အာဏာရွိသူက ေျပာမွာကလည္း ရွင္းပါတယ္။ ေရွ႕ကလူေတြ ထိုင္ၾကကြာ…၊ ဒါပဲ။ သူ႔က်ေတာ့ ေၾကာက္ေတာ့ ထိုင္ရတာေပါ့။ အာဏာရွိေၾကာင္း ျပတဲ့ သေကၤတေတြ ပါတယ္ဆိုရင္ ပိုေတာင္ ျမန္ျမန္ထိုင္လိုက္ၾကဦးမယ္။

လူထုလည္း မခ်စ္၊ အာဏာလည္း မရွိတဲ့ ပညာတတ္ဆိုရင္ေတာ့ (ေနာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူ ဒီလို ေျပာႏိုင္ပါတယ္)။ “ခင္ဗ်ားတို႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ ျမင္ကြင္းတခု ဆိုတာက မီတာ ၃၀ ေက်ာ္ (ေပ ၁၀၀ ေလာက္) ဆို ၀ါးသြားတတ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး လူေတြက သိပ္ပူးကပ္ၿပီး တဆက္ဆက္တည္း ရွိေနရင္ ေလ၀င္ ေလထြက္ကလည္း မေကာင္းတတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာ ေျပာရရင္… လိုက္နာဖို႔ကလည္း အင္မတန္ သင့္တယ္လို႔ မွတ္ပါတယ္… က်န္းမာေရးအရလည္း မူးေမာ္တာေတြ၊ လဲက်တာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေလ်ာ့သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စင္ကေန မီတာ ၃၀ တြင္း (ေပ ၁၀၀) ေလာက္က လူေတြကေတာ့ ထိုင္လိုက္သင့္ပါတယ္။ ဒါဟာ မွန္ကန္ပါလိမ့္မယ္“

ကဲ… သူ ေျပာတာ မမွန္ဘူးလား၊ ပညာတတ္ နည္းလမ္း မက်ဘူးလား။ လူထုအတြက္ မေကာင္းဘူးလား။ စည္းမ်ဥ္း ဥပေဒ က်င့္ထုံးနဲ႔ မညီဘူးလား။ သူလည္း ဒါမ်ဳိးပဲ သင္ခဲ့ရတယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့ လူထုအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ပညာတတ္ဆိုသူက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပညာတတ္လို႔ ထင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲဒီလို လာေျပာရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္သလို လုိက္နာဖို႔လည္း တက္ၾကြမိမွာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေတြးမိတာပါပဲ။

ဒီေတာ့ အဆုံးမသတ္ခင္ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းေလးတခု ေမးခ်င္ပါတယ္။ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ လူထုကို ဘယ္လိုလူေတြက စည္းရုံး အုပ္ခ်ဳပ္သင့္ပါသလဲ။ အခုလို အခြင့္အလမ္းေတြ ေပါၾကြယ္၀ေနတယ္လို႔ ျပည္တြင္းကေရာ ျပည္ပကပါ သုံးသပ္လို႔ ျမန္မာျပည္ထဲကို ဥဒဟို ၀င္ထြက္လာတဲ့ (ဟုိတယ္ေတြေတာင္ ဘြတ္ကင္ အၿမဲျပည့္ေနတဲ့) ျမန္မာျပည္ႀကီးမွာ ျမန္မာလူထုကို ပညာတတ္၊ ပညာမဲ့၊ ပညာမတတ္မတတ္ ဘယ္သူေတြက အုပ္ခ်ဳပ္သင့္တယ္၊ ဘယ္လိုပုံ အုပ္ခ်ဳပ္သင့္တယ္လို႔ ထင္မွတ္ၾကပါသလဲဗ်ာ။ ေၾကာင္၊ ေၾကာက္၊ ႀကဲေတြနဲ႔ ဘယ္လို စခန္းသြားသင့္ပါသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တေန႔တေန႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ စဥ္းစားမိေနဆဲပါ။

၂၀၁၂ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၈၊ ဗုဒဟူး။ မြန္းလြဲ ႏွစ္ခ်က္တီး။

ဘန္ေကာက္။