by Myo Tha Htet on Friday, 10 February 2012 at 05:43·

ကၽြန္ေတာ္က အေျပာေကာင္းသူ မဟုတ္၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဆိုရပါရင္ ပါးစပ္မေကာင္းသူ တေယာက္။ ဒုတ္ဒုတ္ထိ ဒါမွမဟုတ္ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ေျပာတတ္သူ။ ပရိယာယ္ ေ၀၀ုစ္ နားမလည္၊ လူတြင္ ထြန္းတဲ့ စကားႀကီး ဆယ္မ်ဳိးကိုလည္း မကၽြမ္းက်င္။ ဒီေတာ့ လူသားပီပီ ကုိယ့္မွာ မရွိတဲ့အရာ အားက် လိုခ်င္ ဆိုသလို စကားေျပာေကာင္းတဲ့ လူေတြမ်ား ေတြ႕ခဲ့ရင္ ေငးေမာ အားက်လို႔ သူတို႔လို ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။

ငယ္ငယ္ကထဲက အေဖ့ကို အားက်တယ္။ အေဖက စကားေျပာေကာင္းတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားလို႔လည္း သူ႔ကိုယ္သူ ထင္ေနေတာ့ ပြဲက် ေျပာတတ္တယ္။ တခါဖူးမွေတာ့ အလုပ္မျဖစ္၊ အာဏာလည္း တခါဖူးမွ ရတယ္လို႔ မရွိ။ ဒါေပမဲ့ အေဖ စကားေျပာရင္ လူေတြ ၀ိုင္းေနတတ္တယ္။ ေငးေမာ နားေထာင္တတ္ၾကတယ္။ (တခုေတာ့ ရွိတယ္၊ အပါးလူေတြက အေဖတိုက္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ေသာက္၊ ေကၽြးတဲ့ ထမင္းစားၿပီး အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးျပဳၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဒါ ကၽြန္ေတာ္ အရြယ္ေရာက္မွ စဥ္းစားမိတတ္တာပါ)။

အေမကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ စကားေျပာျပတ္တယ္၊ စိတ္ထဲရွိတာကို ေျပာတယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ အားနာတယ္ရယ္လို႔လည္း မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က အေမနဲ႔ တူသြားပုံရတယ္။ အဲ… အေမ့မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕ကေတာ့ စကားေျပာ ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ငယ္ငယ္ကထဲက ဆုံးမစကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူတို႔ ခ်က္က်လက္က် ေျပာၿပီး ဆုံးမရင္ အၿမဲတမ္း မ်က္ရည္က်ရ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရ တာပါပဲ။ သူတို႔ေတြက လူႀကီးေတြလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ကေလးစိတ္ပညာကိုလည္း သိေတာ့ ဟတ္ထိေအာင္ ေျပာခ်လိုက္ၾကရင္ ဒီေကာင္ ၿငိေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။

ဒါက ေစာေစာပိုင္းကာလက အေျပာေကာင္းၾကသူေတြ အေၾကာင္းပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဘ၀ေပး အေျခအေနအရ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ လုပ္ရေတာ့ ဘာသာျပန္ေလး ေရး၊ စာတိုေပစေလး ေရးျဖစ္ေတာ့ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ စာေရးဆရာေတြနဲ႔ ေတြ႕လာရ၊ လက္ဖက္ရည္ အတူေသာက္ၾက၊ အရက္အတူေသာက္ၾကတဲ့အခါ အေျပာေကာင္းတဲ့ စာေရးဆရာေတြ၊ ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ ဆုံရႀကဳံရျပန္ပါတယ္။ အေျပာေကာင္းကို နားေထာင္ရတာ ႀကဳိက္တဲ့ ငနဲ ကၽြန္ေတာ္ နာရီေပါင္း မ်ားစြာ မထတမ္း နားေထာင္မိျပန္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က အေရးေကာင္း၊ အေျပာမေကာင္းဘူး။ တခ်ဳိ႕က နာမည္လည္း မႀကီး၊ အေရးလည္း ဒီေလာက္ မေကာင္းဘူး၊ အေျပာကေတာ့ ေရႊမန္းလို႔ ဆိုရမယ့္ သူေတြ…။ ခိုက္ခဲ့တယ္။

ေနာက္တဆင့္တက္လို႔ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ၾကည့္တဲ့အခါ စကားေျပာေကာင္းသူေတြကို ေတြ႕ျပန္တယ္။ တခ်ဳိ႕က က်ေအာင္ ေျပာတယ္၊ တခ်ဳိ႕က ႀကိဳက္ေအာင္ ေျပာတယ္။ တခ်ဳိ႕က် စြဲေအာင္ေျပာတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေျပာတာ လန္းတယ္။ ဒီဘက္ပိုင္း ၂၁ ရာစုမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဓာတ္က်တဲ့ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြလို႔ ေျပာရရင္ (ကၽြန္ေတာ္ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေပါ့ေလ) ကမၻာမွာ ဆိုရင္ေတာ့ အေမရိကန္ သမၼတ အိုဘားမား၊ ျမန္မာျပည္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္…။

သမၼတ အိုဘားမား ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇန္န၀ါရီအတြင္းက အေမရိကန္ ကြန္ဂရက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံအေျချပ မိန္႔ခြန္းေျပာဖို႔ ျပင္ဆင္တဲ့ ဗီဒီယုိ ကလစ္ေလး ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ရတယ္။ သမၼတမွာ မိန္႔ခြန္းေရးသူေတြ ရွိတယ္၊ ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြကို ပံ့ပိုးေပးရတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ ဗ်ဴရုိေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ေတြနဲ႔ သမၼတက တခန္းထဲဲ အတူထိုင္ၿပီး မိန္႔ခြန္း ေရးတယ္၊ ေဆြးေႏြးတယ္၊ တည္းျဖတ္တယ္၊ ျပန္ေရးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေရးလိုက္တဲ့အခါ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ တကယ္ အက်ဳိးရွိႏိုင္တဲ့ ေပၚလစီေတြပါတဲ့ မိန္႔ခြန္းလည္း ျဖစ္သြားတယ္၊ ျပည္သူ သည္းေျခခုိက္မယ့္ စကားလုံးေတြပါတဲဲ့ မိန္႔ခြန္းလည္း ျဖစ္သြားတယ္။

သမၼတ အိုဘားမားဟာ မွတ္ဥာဏ္အလြန္ေကာင္းၿပီး၊ စကားေျပာကလည္း သူမတူေအာင္ ေကာင္းျပန္ေတာ့ အဲဒီ ေအဖိုး စာရြက္နဲ႔ ၁၀ မ်က္ႏွာေလာက္ (မကဘူးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္) ကို ေခါင္းထဲ ထည့္လိုက္တယ္။ ကြန္ဂရက္ တနာရီေက်ာ္ၾကာ မိန္႔ခြန္းေျပာေတာ့ အလြတ္ေျပာတဲ့အျပင္ ဟန္နဲ႔ပန္နဲဲ႔၊ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲနဲ႔၊ ေလသံအတိုးအက်ယ္နဲ႔၊ အိုက္တင္ အျပည့္နဲ႔ ေျပာသြားလိုက္တာ အေမရိကန္ေတြ ခိုက္မခိုက္ေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ျဖင့္ ခိုက္လိုက္တာမွ လဲေသမတတ္ပါဘဲဲ (အဲ… ထိုင္ရက္ၾကည့္ေနေတာ့ ေခါက္ကနဲ ေခြေသမတတ္ပါဘဲ…)။

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ အဲဒီလို စကားေျပာေကာင္းတဲ့လူေတြ ေတြ႕ေတာ့ အဲဒီလိုမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာတတ္ခ်င္လိုက္တာဗ်ာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဆရာသမားတဦးကို ရင္ဖြင့္ဖူးတယ္။ သူက အေမရိကန္ တကၠသိုလ္တခုကေန ေလ့က်င့္ေပးမႈ ရခဲ့တဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာက ခင္ဗ်ားေလ့က်င့္လို႔ ရပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သူ႔လိုပဲ အေမရိကန္က တကၠသိုလ္တခုခုကို သြားလို႔ ေလ့က်င့္ဖို႔လည္း တိုက္တြန္း ပါတယ္။

အေမရိကမွာက အထက္တန္းေက်ာင္းေလာက္ကေန စၿပီး ဒါမ်ဳိးေတြက ေျပာဆို၊ စည္းရုံးခဲ့ရတာကိုးဗ်ာ။ တခ်ဳိ႕မ်ား မူလတန္းေလာက္ ကထဲက ဒါမ်ဳိးေတြ တတ္ေနပါၿပီ။ သမၼတ ကလင္တန္ဟာ သူ ငယ္ငယ္ ၁၆ ႏွစ္သားက ေက်ာင္းသားအမတ္ အျဖစ္နဲ႔ အိမ္ျဖဴေတာ္ကို အလည္ေရာက္ေတာ့ သမၼတ ဂၽြန္ အက္ဖ္ ကေနဒီကို လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး တခ်ိန္က် သူ႔လိုမ်ဳိး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့ဖူးသတဲ့။ ဆိုခ်င္တာက အဲဒီလို ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ကထဲက သူတို႔မွာ ႏိုင္ငံေရးကို အားပါးတရ စိတ္ပါၿပီး ေက်ာင္းသား ကိုယ္စားလွယ္၊ ေက်ာင္းသားအမတ္ စသျဖင့္ အေျပာ၊ အေဟာေကာင္းဖို႔ ေလ့က်င့္ၿပီးေနၿပီ။

ေလ့က်င့္ထားတယ္ဆိုတာ စနစ္တက် ေလ့က်င့္ထားတာပါ။ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္အတြင္း (ဘယ္ႏွမိနစ္အတြင္း) ဘာသတင္းစကားကို ထိမိေအာင္ ေျပာမယ္။ မ်က္ႏွာအမူအရာ၊ ေလယူေလသိမ္းက ဘယ္လိုရွိမယ္၊ ကင္မရာကို ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္မယ္။ ပရိသတ္ေတြကို ဘယ္လိုၾကည့္မယ္။ လက္ခုပ္သံကို ဘယ္လိုေစာင့္မယ္၊ ေရေသာက္မယ္၊ စကားေျပာေနတာကို ခဏရပ္မယ္။ တကၠသိုလ္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ စကားေျပာခိုင္း၊ ကင္မရာနဲ႔ ရိုက္ထား၊ ဆရာက ျပန္ၾကည့္ၿပီး ေ၀ဖန္သုံးသပ္၊ အဲဒါကိုပဲ တခါ ျပန္ေျပာခိုင္း… အဲဒီလို စနစ္တက် သင္ထား ရတာတဲ့။ ေသေရာ… ကၽြန္ေတာ္ ထင္သလို မလြယ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ေမြးရာပါ ပါလာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေလ့က်င့္ထားလို႔ ရတယ္ ဆိုတာေတာ့ ဆရာ ေျပာျပလုိ႔ သိခဲဲ့့ရပါတယ္။

အဲ… ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသတာက အခုမွ လာမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ထဲက သိသေလာက္ စစ္တပ္ထဲမွာက အမိန္႔၊ အာဏာနဲ႔ ထက္ေအာက္ ဆင့္ကဲ အုပ္ခ်ဳပ္ရတာဆိုေတာ့ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ေျပာဆို၊ ဆဲဆို (လိုအပ္လာရင္ ရိုက္ႏွက္ ကန္ေၾကာက္) ၾကရေတာ့ စစ္သား၊ စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ အေျပာမေကာင္းဘူး၊ အေျပာၾကမ္းတယ္လို႔ ေယဘူယ် သိထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ ေလးစား အားက်တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မိန္႔ခြန္းေတြ မွတ္သား၊ ဖတ္၊ ၾကား ရတဲဲ့အခါမွာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာတာေတြက နား၀င္ မခ်ဳိပါဘူး၊ ၾကမ္း လွပါသဗ်ာ။ စာေရးဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ရုပ္ပုံလႊာအဖြဲ႕ကို ေအာင္ဆန္း (သို႔) အရိုင္း ဆိုၿပီး ေရးပါတယ္။

အခုတႏွစ္အတြင္း ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ဖူး၊ ၾကားဖူးတာၾကေတာ့ ျမန္မာ သမၼတရယ္၊ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌေတြရယ္၊ အစိုးရ၀န္ႀကီးတခ်ဳိ႕ရယ္ ဟာ စကားေျပာ အင္မတန္ေကာင္းလွပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အေျပာေကာင္းသလဲဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဟတ္ကို ထိတဲ့အထိ၊ ေၾကြတဲ့အထိပါပဲ။ နဂိုကထဲကမွ ကိုယ့္မွာ မရွိတဲ့ အရည္အခ်င္းျဖစ္တာမို႔ စကားေျပာ ေကာင္းတဲ့လူေတြ ေတြ႕ရင္ သေဘာေတြက်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္မိတာပါပဲ။ အလုပ္ေကာင္းဖုိ႔ အေျပာေကာင္းနဲ႔ စရမွာကိုးဗ်ာ။ (ျခြင္းခ်က္ေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ၊ အေျပာဆိုး သေဘာဆိုးေပမယ့္ လက္ေတြ႕ မ်က္ေတြ႕ ကူညီ ေစာင္မတတ္သူေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္)။

သူမ်ားႏိုင္ငံက သူေတြ စကားေျပာ ေကာင္းတာ မေကာင္းတာကေတာ့ အားက်ရုံသက္သက္ပါပဲ၊ အတုယူ အတုခိုုးရုံေလာက္ပါပဲ။ အႀကီးအက်ယ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မထိခိုက္ေလာက္ပါဘူး။ အခု ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ေတာင့္ေတာင့္တတ ျဖစ္မိတာကေတာ့ ဒီ ျမန္မာ ေခါင္းေဆာင္ေတြအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕က အစိုးရေခါင္းေဆာင္ေတြလုိ တုိင္းျပည္ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚကေန တကယ္တိုးတက္ဖို႔ဆိုရင္ ရာထူး ျပဳတ္ျပဳတ္၊ အခ်င္းခ်င္းၾကား မနာလို တြန္းထိုးမႈေတြ ရွိရွိ၊ ေထာက္ခံမႈေတြ က်က် (တုိင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ပဲ ေရွးရႈရင္း) ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း ေနာက္မဆုတ္တမ္း လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေစခ်င္တာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း ဘုရားရွိခုိးတိုင္း ဆုတခုကို ထည့္သြင္းေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္။ ဘုရားတပည့္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိး စကားေျပာ ေကာင္းရပါလို၏ ဘုရား လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ (အဲဒါက ေလ့က်င့္လို႔ ရတာကိုး)။ ကၽြန္ေတာ္ ထည့္သြင္းေတာင္းတဲ့ ဆုကေတာ့ အေျပာေကာင္းၾကသူေတြ အလုပ္ပါေကာင္းလို႔ အဲဒီ အလုပ္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးခံစားခြင့္ေတြကို ဆင္းရဲႏြမ္းပါး ေအာက္ေျခ လူတန္းစားက စလို႔ လက္ေတြ႕၊ မ်က္ေတြ႕ ခံစားႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။

၂၀၁၂ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၀၊ ေသာၾကာ။ ေနမြန္းတည့္။

ဘန္ေကာက္။