by Myo Tha Htet on Saturday, 28 January 2012 at 15:35·

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေကာလင္း ပါ၀ဲဲလ္ (General Colin L. Powell)

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေကာလင္း ပါ၀ဲလ္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေကာလင္း ပါ၀ဲလ္ဟာ ၂၀၀၁ ဇန္န၀ါရီ ကေန ၂၀၀၅ ဇန္န၀ါရီအထိ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ၆၅ ေယာက္ေျမာက္ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး မျဖစ္ခင္က အေမရိကန္ စစ္တပ္မွာ ၃၅ ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး၊ ေနာက္ဆုံး ရာထူးက ၾကယ္ေလးပြင့္အဆင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရာထူးနဲ႔ ၁၉၈၉ ကေန ၁၉၉၃ ခုႏွစ္အထိ ပူးတြဲစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္အဖြဲ႕ ဥကၠဌ တာ၀န္ကိုလည္း ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ေကာလင္း ပါ၀ဲလ္ဟာ သမၼတ ေရာ္နယ္လ္ ေရဂင္ လက္ထက္မွာလည္း သမၼတရဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္ လုံၿခဳံေရး အႀကံေပး အရာရွိ အျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့ပါေသးတယ္။

သူဟာ ေရာင္း အေကာင္းဆုံး ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပတၱိစာအုပ္ “ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေမရိကန္ ခရီးစဥ္“ (My American Journey) ကိုလည္း ေရးခဲ့သူပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေကာလင္း ပါ၀ဲလ္ဟာ သူငယ္ငယ္က ပညာဆည္းပူးခဲ့တဲ့ နယူးေယာက္ခ္ၿမိဳ႕ စီးတီးေကာလိပ္မွာ မူ၀ါဒ ေလ့လာေရးဆိုင္ရာ ေကာလင္း ပါ၀ဲလ္ စင္တာကိုလည္း တည္ေထာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

လူတေယာက္ကို ေလ့လာျခင္း (The measure of a Man)

ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ပိုင္း ဘေရာ့န္စ္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ေတာ့ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေလးစား အားက်ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးပါပဲ။ အေမ့လိုပဲ အေဖဟာလည္း အေမရိကကို ကူးေျပာင္း အေျခခ်ခဲ့တဲ့ ဂ်ေမကန္ တေယာက္ျဖစ္ၿပီး၊ မန္ဟန္တန္ရပ္က အထည္ခ်ဳပ္စက္မႈဇုန္မွာ ဖိုမင္(အလုပ္ၾကပ္) ရာထူးရတဲ့အထိ ႀကိဳးစား လုပ္ကိုင္ခဲ့သူ တေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အေဖ လူသာ ပါ၀ဲလ္ (Luther Powell) ဟာ ဂ်ေမကန္မို႔လို႔ မထည္၀ါသူမို႔႔လို႔ ဆိုၿပီး ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး ဘယ္ေတာ့မွ မနိမ့္ခဲ့သူပါ။

ကာေရဘီယံကၽြန္းစုထဲက အရင္ ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီ လက္ေအာက္ခံ ႏိုင္ငံေတြကေန ေျပာင္းေရႊ႕ ထြက္လာခဲ့ၾကတဲ့ တျခား အေနာက္ပိုင္းသား အင္ဒီယန္းေတြဟာလည္း အေဖ့လိုပဲ အေမရိကကို လက္မဲ့ဘ၀နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကတာပါ။ သူတို႔ေတြ အားလုံးဟာ မနက္ေစာေစာဆိုရင္ ဘူတာရုံကို အေျပးအလႊား သြားၾကၿပီး၊ အဲဒီကေန တေနကုန္ ေခြးလိုႏြားလို အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ ညရွစ္နာရီေလာက္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ၾကၿပီး အဲဒီက ရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ မိသားစုကို ရွာေဖြေကၽြးေမြးရ၊ သားသမီးေတြကို ေက်ာင္းထားေပးၾကရပါတယ္။

သူတို႔ေတာင္ အဲဒီလို ရုန္းကန္ ရွင္သန္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ဘယ္သူေတြကမ်ား ငါတို႔ဘ၀ဟာ သူမ်ားေတြနဲ႔ မတူဘဲ သိပ္ကို ေအာက္က်ေနာက္က် ႏိုင္လွခ်ည္ရဲ႕လို႔ ညည္းၾကဦးမလဲဗ်ာ။ အေဖဟာ ေျပာခဲ့သလို မာတယ္၊ ဒူေပနာေပခံတယ္။ အေဖ့သား ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း အေဖ့လိုပဲ မာခဲ့တာေပါ့။

အေဖဟာ ေဆာ္လမြန္ (Solomon) လို႔ ေခၚတဲ့ ပညာရွိ ရပ္ကြက္လူႀကီးရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေဆာ္လမြန္ဆီကို ရပ္ေရးရြာေရး ကိစၥေတြ တိုင္ပင္ခ်င္တဲ့အခါ ရပ္ကြပ္ထဲက လူေတြ လာၾကတယ္၊ ရပ္ကြက္သားခ်င္း ျပႆနာျဖစ္ရင္ ေဆာ္လမြန္က ရွင္းေပးရတယ္၊ အလုပ္လိုခ်င္တဲ့သူလည္း ေဆာ္လမြန္ဆီ လာတာပါပဲ။

အေဖဟာ သူ အလုပ္လုပ္တဲ့ စက္ရုံက ေရြးက်ေတြ (အပယ္ေတြ) ျဖစ္တဲ့ အထည္ေတြ၊ ဖ်င္ေတြကို ရပ္ကြက္ထဲ ျပန္ယူလာၿပီး ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ေရာင္းေပးတယ္၊ မ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ လူေတြကို အလကား ေပးပစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အေဖဟာ ရာထူးေတြ၊ ေနရာေတြ၊ အခမ္းအနားေတြကို သိပ္ဂရုစိုက္လွသူ မဟုတ္ဘူး။ တခါက ကၽြန္ေတာ္ ကင္တပ္ကီျပည္နယ္၊ ေဖာ့တ္ ကမ့္ဘဲလ္မွာ အေျခခ် ဗ်ဴဟာမွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီး ျဖစ္တုန္းက ေက်းဇူးေတာ္ေန႔ ညစာ စားပြဲကို အေဖနဲ႔ အေမ့ကို ဖိတ္လိုက္တယ္။

အဲဒီတုန္းက အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြနဲ႔ စကားေတြ ေဖာင္ေနလိုက္တာကလည္း မသိရင္ သူနဲ႔ တသက္လုံး အတူ လက္တြဲ အလုပ္လုပ္လာတဲ့ သူေတြလိုပါပဲ၊ အဲ… ေနာက္ေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ေဟာခန္းမထဲမွာ တ၀ိုင္းၿပီး တ၀ိုင္းကူးလို႔ ေျပာေနဆိုေန လိုက္တာမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လြန္ေလတဲ့ ၾကယ္ငါးပြင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တိုက္ခိုက္ေရး သူရဲေကာင္းႀကီး အိုမာ ဘရက္ဒ္ေလ (Omar Bradley) စစ္မထိုးခင္ သူ႔႔႔ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး အဖြဲ႕က်ေနသလိုမ်ဳိး… အေဖ့ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ အံ့ေတြၾသလို႔…။

ကၽြန္ေတာ့္အေဖ လူသာ ပါ၀ဲဲလ္ဟာ ဘယ္ေနရာမွာမဆို မေၾကာက္မရြံ႕ လူသားပီပီ ရွင္သန္ ေနထိုင္သြားခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေဖဟာ ပုပ်ပ္ပ်ပ္ လူတေယာက္ရယ္ပါ၊ ငါးေပနဲ႔ ႏွစ္လက္မပဲ ျမင့္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပင္သစ္ စစ္ဘုရင္ႀကီး နပိုလီယံလိုေပါ့၊ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ေတာ့ တကယ့္ သူရဲေကာင္းႀကီးပါပဲ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေကာလင္း ပါ၀ဲလ္