by Myo Tha Htet on Tuesday, 24 January 2012 at 18:45·

စင္ဒီ ကေရာဖို႔ဒ္ (Cindy Crawford)

စင္ဒီ ကေရာဖို႔ဒ္
စင္ဒီ ကေရာဖုိ႔ဒ္ဟာ သဘာ၀က်တဲ့ စူပါေမာ္ဒယ္တဦးျဖစ္ၿပီး၊ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ဖက္ရွင္ေမာ္ဒယ္ေတြ ၾကားထဲမွာမွ တေခတ္တေယာက္ ထြန္းေပါက္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ၾကာ ကမၻာ့ထိပ္တန္း ေမာ္ဒယ္အျဖစ္ ရွိခဲ့တာေၾကာင့္ အလြန္ေအာင္ျမင္သူလို႔ ေျပာႏိုင္ ပါတယ္။ သူ ေၾကာ္ျငာတဲ့ အလွကုန္ေတြ၊ ဖက္ရွင္၊ ကိုယ္ခႏၶာ ႀကံ႕ခိုင္ေရး ပစၥည္းေတြနဲ႔ အိမ္သုံးပစၥည္းေတြဟာ သုံးစြဲသူေတြၾကားမွာ ယုံၾကည္မႈ ရၿပီး ေရာင္းေကာင္းခဲ့ပါတယ္။

လမ္းညႊန္ဆရာမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ (Thanks for the Mentoring)

ကၽြန္မဟာ ဘ၀မွာ ကံေကာင္းခဲ့တယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အခုလို ေအာင္ျမင္ခဲ့ေအာင္ ဘ၀မွာ ႀကဳံခဲ့သမွ် သူေတြက ကၽြန္မ ျမင့္သထက္ ျမင့္၊ သာသထက္ သာ၊ ခၽြန္သထက္ ခၽြန္ေအာင္ ကူညီအားေပး ေထာက္ပံ့ခဲ့ၾကလို႔ပါ။

ဦးဆုံး ေက်းဇူးတင္ရမွာကေတာ့ ကၽြန္မကို အၿမဲေႏြးေထြး အားေပး ျမွင့္တင္ ေပးခဲ့တဲ့ ေမေမပါပဲ၊ ေမေမ့ဆီက ရခဲ့တဲ့ မာတဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ ေမေမ့ရဲ႕ သမီးအေပၚ အျပည့္အ၀ ယုံၾကည္မႈနဲ႔ ေျမွာက္ပင့္တြန္းထိုးတဲ့ အားေတြေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မ အိပ္မက္ေတြက လက္ေတြ႕ ျဖစ္လာခဲ့ ပါတယ္။

ေဖေဖနဲ႔ကြဲကြာသြားခ်ိန္မွာေတာင္မွ ေမေမဟာ ဘ၀အေပၚ ေလာကအေပၚ အေကာင္းဘက္က ေတြးျမင္ ၾကည့္ရႈတတ္သူပါ။ ေမေမက ကၽြန္မကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ တခုနဲ႔ အခုလို သင္ဖူးတယ္။ “အေကာင္းဆုံး လုပ္တယ္ဆိုတာ မရႈံးနိမ့္ေအာင္ ႀကိဳးစားတာပဲတဲ့။ အိမ္ကို အခ်ိန္မေရြး ျပန္လာခဲ့တဲ့… မႀကိဳးစားေတာ့ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ရႈံးၿပီလို႔ မွတ္တဲ့…“ ေမေမက အဲဒီလို ေျပာခဲ့တယ္။

ေဖေဖကလည္း ကၽြန္မအေပၚ ေတာ္ေတာ္လႊမ္းမိုးမႈ ရွိခဲ့ပါတယ္၊ သင္ယူလိုစိတ္ရွိဖို႔နဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးဖို႔ အေဖ့ဆီက ကၽြန္မ အေမြရလိုက္တယ္။ ကၽြန္မကို ေဖေဖ အၿမဲေျမွာက္ေပးတာက မိန္းကေလးေတြဟာ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ တန္းတူ ဒါမွမဟုတ္ ပိုၿပီးေတာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရည္ ရွိတယ္လို႔ ေျပာေပးေနခဲ့တာပါပဲ။

ေက်ာင္းေနစဥ္တုန္းကလည္း အတန္းတိုင္းမွာ ဆရာေကာင္းေတြနဲ႔ခ်ည္း ဆုံဆည္းခြင့္ ရခဲ့ျခင္းကလည္း ကၽြန္မ ကံေကာင္းတာပါပဲ၊ေလးတန္းတုန္းက ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူတေယာက္ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းမွာ ဆရာမ လာလုပ္တုန္းက သူက အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြကို နာမည္ေျပာင္ေလးေတြ ေပးတယ္။ ဆရာမက ကၽြန္မကိုေတာ့ “အနာဂတ္ မယ္အေမရိက“တဲ့။

ဆရာမက ကၽြန္မတို႔ ဇာတိၿမိဳ႕ေလးရဲ႕အျပင္ဘက္မွာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အေျပာက်ယ္တဲ့ ကမၻာႀကီး ရွိတယ္ဆုိတာကို သေဘာေပါက္ေအာင္ ေျပာျပခဲ့တယ္။

ကဲကုလသခ်ၤာသင္တဲ့ မစၥတာ ဟဲလ္ဗာဆင္ (Halvorson) က တကယ္ေတာ္တဲ့ ဆရာပါ။ ဆရာ့ကို ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္ရတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းလိုလည္း ေပါင္းလို႔ရတယ္။ ဆရာကလည္း ကမၻာႀကီးဟာ ကၽြန္မတို႔ ရပ္ကြက္ထက္ အမ်ားႀကီး ႀကီးက်ယ္ေၾကာင္း စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာေတြနဲ႔ ေျပာျပတယ္။ ဆရာေျပာျပတာေတြက တက္ၾကြ၊ စိတ္လႈပ္ရွားဖို႔ ေကာင္းၿပီး အနာဂတ္ ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြလည္း ပါပါတယ္။

ဆရာ ဟဲလ္ဗာဆင္ သင္ေပးတဲ့ အေကာင္းဆုံး သင္ခန္းစာကေတာ့ “ဘ၀မွာ သင္ယူရတာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္“တဲ့။

ကၽြန္မရဲ႕အလုပ္ ေမာ္ဒယ္လ္ေလာကကို ျပန္ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္အလိုက္ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲခဲ့ၿပီး အဲဒီ အေျပာင္းအလဲ အေရြ႕ထဲမွာ ကၽြန္မလည္း အပ္က်မပ္က် ပါခဲ့တယ္ ဆိုတာပါပဲ။

ရွီကာဂိုက ဓာတ္ပုံဆရာ ဗစ္တာ ရႊင္ဗန္းစကီး (Victor Skrebneski) ဟာ ကၽြန္မဘ၀ထဲက လူမ်ားစြာအနက္ ကၽြန္မကို ထိပ္တန္း ေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ခဲ့သူ တေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ၁၈ ႏွစ္ သမီးမွာပဲ ကၽြန္မရဲ႕ အစြမ္းအစကို သူ သတိထားမိခဲ့ၿပီး တဘ၀စာ အႀကံဥာဏ္ေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ ကၽြန္မကို ေပးခဲ့ပါတယ္။

ပထမဆုံး ဗစ္တာ ကၽြန္မကို ေျပာတာက ေမာ္ဒယ္အလုပ္ဆိုတာ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ အလုပ္တခု ျဖစ္တယ္၊ ဘ၀ေနမႈ စတိုင္လ္တခု မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဒုတိယတခု စိတ္ထဲစြဲေအာင္ ေျပာတာက ေမာ္ဒယ္ရဲ႕အလုပ္က ကိုယ္၀တ္ျပတဲ့ ဒီဇိုင္နာရဲ႕အ၀တ္ လူစြဲေအာင္ အေကာင္းဆုံး ၀တ္ျပဖို႔ လိုတယ္တဲ့။

ဒီေတာ့ ဗစ္တာ ေျပာတာကို ခ်ဳပ္ရရင္ ေမာ္ဒယ္ဆိုတာ အလုပ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေၾကာ္ျငာေနသူ မဟုတ္ဘူး… ကၽြန္မ တခါထဲ စြဲသြားခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မ အသက္ ၂၀ မွာေတာ့ ပိုေအာင္ျမင္တဲ့ အဆင့္ကို တက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔ နယူးေယာက္ခ္ကို လာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဟာ ထိုက္သင့္တဲ့ အသိေရာ၊ သင္ခန္းစာေတြပါ ရွိေနခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္မဟာ စိတ္ကမ္းရွိတယ္၊ အခ်ိန္တိက်တယ္၊ အေကာင္းဆုံးလုပ္တယ္။ အဲဒီ အရည္အခ်င္းေတြရွိရင္ စင္ဒီ ကေရာဖုိ႔ဒ္လို႔ မွတ္ပါ။ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္ရင္ ၀င္ေငြေကာင္းေကာင္း ရတာပါပဲရွင္…။

ကၽြန္မဘ၀မွာ လူေတာ္၊ လူထက္၊ လူခၽြန္ေတြနဲ႔ခ်ည္း ေတြ႕ခဲ့၊ ႀကဳံခဲ့၊ အတူလက္တြဲ အလုပ္လုပ္ခြင့္ ရခဲ့တာေၾကာင့္ ကၽြန္မ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ကၽြန္မအေပၚ လႊမ္းမိုးမႈေတြ၊ အခြင့္အေရးေပးမႈေတြ၊ တြန္းအားေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးၿပီး ေအာင္ျမင္မႈေတြ ဆင့္ကဲရခဲ့ပါတယ္။

အားေပးေထာက္ပံ့မႈေတြ၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အႀကံဥာဏ္နဲ႔ ခြန္အားေတြ ကၽြန္မလိုတဲဲ့ အခ်ိန္တိုင္း မရခဲ့တဲ့ ႏွစ္ဆိုတာ တႏွစ္မွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒီလူေတြေၾကာင့္ပဲ ဒီကေန႔ ကၽြန္မ စင္ဒီ ကေရာဖုိ႔ဒ္ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။

စင္ဒီ ကေရာဖို႔ဒ္