by Myo Tha Htet on Saturday, 28 January 2012 at 17:33·

ရိုစီ အို ေဒၚနယ္လ္ (Rosie O’Donnell)

ရုိစီ အို ေဒၚနယ္လ္
ရုိစီ အို ေဒၚနယ္လ္ဟာ ထင္ရွားတဲ့ သရုပ္ေဆာင္ တေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ A League of Their Own နဲ႔ Sleepless in Seattle ရုပ္ရွင္ကားေတြမွာ ပါ၀င္ သရုပ္ေဆာင္ဖူး ပါတယ္။

The Rosie O’Donnell Show ရုပ္သံ အစီအစဥ္ကိုလည္း ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ တင္ဆက္ခဲ့ၿပီး အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ Find Me ဆိုတဲ့ ပထမဆုံး ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိ စာအုပ္ကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။

ရိုစီဟာ ကေလးအခြင့္အေရး ကာကြယ္ေရး လုပ္ငန္းေတြကိုလည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး၊ သူတို႔ေလးေတြအတြက္ For All Kids Foundation နဲ႔ Rosie’s Broadway Kids ေတြကို တည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္။

အခုေတာ့ Rosie’s Radio နဲ႔ Sirius ေန႔စဥ္ ေရဒီယို အစီအစဥ္ေတြကို တင္ဆက္ေနၿပီး သူ႔ မူပိုင္ေရးဟန္နဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ ဘေလာ့ဂါ တဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ႕ ၀က္ဘ္ဆိုက္ကေတာ့ Rosie.com ျဖစ္ပါတယ္။

မစၥ မရာဘဲလ္ (Maravel)

မစၥ မရာဘဲလ္… ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဆန္းသစ္တဲ့ အလွရွင္

ေဂၚလီ သခ်ၤာဆရာမ

မစၥတာ ပစ္နဲ႔ ေစ့စပ္ထားသူေပါ့့

ဆရာပစ္က တီး၀ိုင္းဆရာ ကၽြန္မ အသည္းေက်ာ္…။

ဆရာမ မရာဘဲလ္

ကၽြန္မကို ဖမ္းတယ္

ေက်ာင္းသားကတ္မပါဘဲ ေက်ာင္းလာလို႔တဲ့

ခုနစ္တန္း တက္စ၊ ရက္သုံးဆယ္ ျပည့္ရက္ကေပါ့။

“မင္း… အံဆြဲကို ဖြင့္၊ စာအုပ္ေတြကို ထုတ္“ တဲ့

ကၽြန္မမွာ အေငးသား… ေၾကာင္ေတာင္ လိုက္လုပ္

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မ အံဆြဲကို သူ ေဆာင့္ပိတ္

“ေနာက္တခါ နာမယ္မွတ္၊ အခု သြားေတာ့“တဲ့

ဒါ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ပထမဆုံး ေတြ႕ဆုံမႈ

“မဂၤလာပါ ဆရာမ“ ဆိုတာ မပါ…။

ဆရာမ မရာဘဲလ္ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ထဲမွာ ဆုံး

ကၽြန္မတို႔ ထူအမ္းအမ္း ဆက္ဆံေရးစၿပီး ႏွစ္ ၃၀ အၾကာ

ဆရာမကို ကေန႔ပဲ အသုဘခ်

ကၽြန္မက ေရွ႕ဆုံးတန္းမွာ ထိုင္လို႔…

ငယ္ငယ္က ကၽြန္မကို ဆရာမ ေနရာခ်ခဲ့သလိုမ်ဳိး

ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ဆိုင္ခ်င္ဆိုင္ မဆိုင္ခ်င္ေန

ကိုယ့္မိသားစု၀င္ တေယာက္လို…။

ကၽြန္မဟာ ႏွစ္ခါေမြးဖြားခဲ့သလိုမ်ဳိး

ပထမတေခါက္က ၁၉၆၂

အေမဟာ ေမြးၿပီးမၾကာမီမွာပဲ ကၽြန္မကုိ ထားရစ္ခဲ့

အေမ့အေၾကာင္းဆိုလို႔ နာမည္ေလး တလုံးသာ သိခဲ့

ဓာတ္ပုံေလး တခ်ဳိ႕နဲ႔

ဒါ အေမ့မ်က္ႏွာေလးလို႔ေပါ့…။

ဒုတိယတေခါက္ ၁၉၇၅ မွာ ျပန္ေမြးဖြား

ဒုတိယအေမဟာ ဆရာမ မရာဘဲလ္

သူဟာ ကၽြန္မကို မထားရက္ခဲ့ဘူး။

အေမ မရာဘဲလ္ဟာ ကၽြန္မဘ၀ကို ရွင္ျပန္ထေစခဲ့

ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ တကယ့္အား၊ သံမဏိအား

ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ ၾကယ္ဓူ၀ံ

သူ တဘ၀စာ ေနခဲ့တယ္။

ကၽြန္မကို ဘာေၾကာင့္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သလဲလို႔ မေမးမိခဲ့

ဒီေခြးမေလးကို ကယ္ခဲ့သူ

အမိမဲ့ ေမတၱာငတ္မေလးကို ရွင္ေစခဲ့သူ

ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ေကာင္မေလးကို ခ်စ္ခဲ့သူ…။

ကၽြန္မကို ဘာ့အတြက္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့သလဲ ဟင္…။

ဆရာမကို ကၽြန္မ ဆိုးခဲ့တယ္၊ စမ္းခဲ့တယ္

မယုံခဲ့ဘူး… ဒါကို အခုထိ ကၽြန္မ ခံစားေနရတုန္း

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး

ဘယ္ေလာက္စမ္းစမ္း

ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး

ဆရာမအတြက္ အဆိုးဆုံးကေလးေလး ကၽြန္မကို

သူ အၿမဲေျပာတယ္

အဲ… ေျပာခဲ့တယ္

အတိတ္ျဖစ္ရပ္ အေနနဲ႔ ေျပာရမွာကိုး…

မြန္းၾကပ္လိုက္တာ

အေမ့ကို ညႊန္းတာေတြ ရပ္လိုက္ရမလား

ကၽြန္မဟာ လီဆာေလးျဖစ္လို႔

လ နဲ႔ ဆ ပါတယ္ ဟုတ္…

ထပ္ေျပာ ျပရရင္

ကၽြန္မ အရူးအိုမ…။

အေမ ေနမေကာင္းရင္

ကၽြန္မက ဘာဘရာ့အေမ ေနမေကာင္းရင္လို႔ ေတြးမိတယ္

ေဒါက္တာ ဂၽြန္နီ ကာဆင္ကို သူ သြားပင့္မေပါ့

အိမ္နီးခ်င္းေတြကို တေယာက္ တေဒၚလာ ကူၾကပါရွင္လို႔ ေအာ္ၿပီး

ေဆး၀ယ္ေပမေပါ့

ဒီလိုနဲ႔ သူ႔အေမ မေသေတာ့ဘူးေပါ့…။

အဲဒီလုိ ကၽြန္မ ယုံခ်င္ေပမယ့္

အျဖစ္မွန္က အဲဒီလို မဟုတ္ခဲ့ဘူး…။

အခုေတာ့ ကၽြန္မ ခ်မ္းသာေန

သို႔ေပမင့္ ဒုတိယ အေမကို မကယ္ႏိုင္ခဲ့

ဥဳံဖြေဆး မေသေဆး ဆိုတာမွ မရွိတာဘဲ…။

“ငါ ေသေတာ့မယ္လို႔ နင္ ထင္သလား“ တဲ့

ၿပီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာက အေမက ေမးခဲ့တယ္

“ထင္တယ္“ လို႔ ကၽြန္မ ေျဖ

“ငါလည္း ထင္သား“ လို႔ အေမက ေျပာ…။

ခဏၾကာေတာ့ေလ…

“ရို… ငါေသရင္ နင္ေတာ့ ဒုကၡ“ တဲ့

ကၽြန္မေလ… ဟက္ကနဲရယ္… ဖ်တ္ကနဲ “ဟယ္“ လို႔ ေအာ္

“အေမ့ကို မခ်စ္ရေတာ့ဘူးေပါ့၊

ဒါေပမဲ့ အေမ့သား ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မ ၾကည့္ပါမယ္“ လို႔ ကတိေပး

အေမက မ်က္မွန္ကုိ တပ္၊ ကၽြန္မကို ၾကည့္… အဲဒါ ေနာက္ဆုံးအၾကည့္

ကၽြန္မ မ်က္ႏွာကို သူ႔လက္ထဲမွာ ထား

ကဲ ကဲ… “သြားေတာ့“ လို႔ ေျပာ

ကၽြန္မ ထြက္(လာ)ခဲ့တယ္။

ဘုရားသခင္ဟာ ေနာက္တတ္တယ္ထင္ပါ့

ကၽြန္မကို အေမ ႏွစ္ေယာက္ အလိုေတာ္ရွိတယ္

အေမႏွစ္ေယာက္လုံး ရင္သားကင္ဆာနဲ႔ ဆုံးတယ္

အမိမဲ႔ျဖစ္တိုင္း ေျပာျပလို႔ မရေအာင္ ယူက်ဳံးမရ ခံစားရတယ္။

အေမ ဆရာမဟာ မိခင္ေမတၱာကို သင္ေပးခဲ့တယ္

လြတ္လပ္မႈနဲ႔ မိသားစုအေၾကာင္းကို ေျပာျပခဲ့တယ္

သည္းခံမႈ၊ ေတာင္းဆိုမႈနဲ႔ ဂရုဏာတရားကို ျပဆုိခဲ့တယ္

ဘ၀မွာ ဘယ္လိုေနရမယ္၊ တပါးသူေတြကို ဘယ္လို ေမတၱာထားရမယ္

ေလာကကို ဘယ္လို တုန္႔ျပန္ ေပးဆပ္ရမယ္ ဆိုတာေတြကို အေမ သင္ခဲ့တယ္

အျမင္က်ယ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အေတြးအေခၚသစ္ေတြ အေမ့မွာ ရွိခဲ့တယ္

ဆရာ၀န္ေတြရဲ႕ ခန္႔မွန္းခ်က္ထက္ ေက်ာ္ၿပီး အေမ ရွင္ခဲ့တယ္။

ကၽြန္မ ကိုယ္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ကား ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ေတာ့

မိဘဆိုတာ ဘာ… ဆိုတဲ့ အခန္းမွာ

ဒီကေန႔ ၾကည့္… ဒီကေန႔(မွ) သိလိုက္တာက

ကၽြန္မဟာ အေမ မရာဘဲလ္ျဖစ္လို႔

ကေလးေတြကို ကၽြန္မ စကားေျပာေနပုံက

အေမ ကၽြန္မကို ေျပာဆိုခဲ့သလိုမ်ဳိး…။

အေမ ေသခါနီးေတာ့…

စကားေတာင္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး

အေမ့ေက်ာင္းသားေတြပုံ ရွစ္လက္မ၊ ၁၀ လက္မ ဆိုဒ္ ဓာတ္ပုံ

အေမ့ျပဖို႔ ယူခဲ့တယ္

အေမဟာ ခပ္ယဲ့ယဲ့ၿပဳံးလို႔…

သို႔ေပမင့္ အေမ့အၿပဳံးဟာ အေမ့အၿပဳံးပါပဲ။

ဓာတ္ပုံေလးကို မွန္တင္ခုံေပၚ ကၽြန္မတင္

ျပတင္းနားမွာ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း

တနာရီေလာက္ေနမွ အေမ တခြန္းေျပာ

ဒီေတာ့ ကၽြန္မ ျပန္ဖို႔ ထ…။

အေမဟာ ကၽြန္မကို စူးစူးရဲရဲ ၾကည့္

တခုခု ေျပာခ်င္ေနပုံရရဲ႕

ဒါေတာ့ ကၽြန္မ အေသအခ်ာ သိ

ဓာတ္ပုံကို အေမၾကည့္ ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္…။

“ဓာတ္ပုံ၊ စာသင္ေနတာလား“

အေမ ေခါင္းၿငိမ့္…

ဓာတ္ပုံကို ဆြဲ၊ အေမ့ကို ေပး

ကၽြန္မ ရင္တလွပ္လွပ္၊ အေမ တေတြေတြ ေ၀

“ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္ဆုံခ်င္သလား… အေမ“

ကၽြန္မကို မ်က္လုံး လွန္ၾကည့္…

အျငင္းစကား ျပတင္းမ်ား

အေမ ရယ္ခဲ့ၿပီ။

အဲဒီ ဓာတ္ပုံဟာ အေမ့ ျမင္ကြင္းကို ပိတ္ဖုံးခဲ့

ငွက္ကေလးမ်ား သစ္ပင္ေတြမ်ား အေမ မျမင္ေတာ့

ကၽြန္မ သိၿပီ၊ အေမရယ္ပါေစေတာ့ ရယ္ေစေတာ့…

သူငယ္ခ်င္း ဂၽြိဳင္း၊ ေဒၚလရီနဲ႔ ဂ်က္ဆီတို႔ကို

ဒီအေၾကာင္း အေမ့ေရွ႕ ျပန္ေျပာတိုင္း

အႀကိမ္တိုင္း ကၽြန္မ အေမ ရယ္ေလၿပီ

အေမ့အတြက္ ေနာက္ဆုံးပိတ္ဟာသ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

အေမ့ကို အရမ္းလြမ္းတယ္

အခုဆို ပိုလြမ္းတယ္

အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ တကယ့္မိန္းမႀကီးလို႔ ထင္မိတဲ့အခါတိုင္း

အေမ့ကို ထပ္လြမ္းတယ္။

ဘာဘရာ ေ၀ၚလ္တာစ္လား… တခါ ကၽြန္မကို ေမးတယ္

အေမဟာ ကၽြန္မအတြက္ ဂုဏ္ယူေနမလားတဲ့…။

အေမလား… ယူတာေပါ့၊ ယူတာေပါ့။

အေမေလ… မစၥ မရာဘဲလ္ဆိုတဲ့ အေမေလ…

“ဂုဏ္ယူတာေပါ့ သမီးရယ္“ လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အေမေပါ့။

ရုိစီ အို ေဒၚနယ္လ္