by Myo Tha Htet on Thursday, 16 February 2012 at 10:51·

စြံတာ ဟိုမွာဘက္ ေရာက္သြားတဲ့သူကို စြံပလြန္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေခၚခ်င္တယ္။ သူမ်ားကို မဟုတ္… ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္။ တကယ္ေတာ့ မစြံ၊ မစြံတာမွ လုံးလုံးကို မစြံ… ကၽြန္ေတာ္ စြံပလြန္…။

အသက္က ႀကီးလာ၊ ကိုင္စရာ တြယ္စရာ မွီခိုအားထားရာက မရွိေသး။ ဒီေတာ့ ဟိုလိုလို ဒီလုိလုိနဲ႔ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္… ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြး၊ ေတာင္ေရး ေျမာက္ေရး…။ အသက္က လူ႔သက္တမ္း ထက္၀က္က်ဳိးလာၿပီ၊ ရည္းစားေလးတေယာက္ေတာင္ မရွိေသးတဲ့အျဖစ္… ဒါဆို ဘယ္ႏွယ့္စြံပလြန္လို႔ ေခၚႏိုင္မလဲလို႔ ေမးစရာ မေကာင္းဘူးလား။ သိပ္ေကာင္းေပါ့။

မိန္းကေလးဆို ဘယ္အရြယ္မဆို ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေျပာၾကပါတယ္။ ပိုက္ကြန္ပစ္သလို ငါးမဖမ္းဖို႔နဲ႔ တေကာင္ဆိုတေကာင္ပဲ ငါးမွ်ားခ်ိတ္နဲ႔ ဖမ္းဖို႔ သူတို႔က ဆိုၾကတယ္။ ဘယ္ႏွယ့္ဟာေတြမွန္း မသိပါဘူး၊ မိန္းမနဲ႔ ငါး မဟုတ္က ဟုတ္က ႏိႈင္းျပၾကတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ လူတကာ အစခံရ၊ အေနာက္ခံရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရပ္ထဲလည္း ရပ္ထဲအေလ်ာက္၊ အလုပ္မွာလည္း အလုပ္မွာအေလ်ာက္ သနားေနၾကတဲ့ မ်က္၀န္းေတြ ေအာက္မွာ ရွင္သန္ ရုန္းကန္ေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မခံခ်င္ဘူးေလ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း စြံပါတယ္ဆိုတာကို ၾကြားခ်င္ေနမိတယ္။

ေနပါဦးေလ… မၾကြားခင္မွာ ရုံးက ေဘးခ်င္းကပ္ရက္ထိုင္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ရြယ္သူ သူငယ္ခ်င္း ဗီယက္နမ္မေလးက အႀကံေကာင္းတခု ေပးလာတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကစလို႔ ျပန္ေျပာရရင္ သူက ဟုိ ေဖေဖာ္၀ါရီ လလယ္ပိုင္း တရက္မွာ ဟ… မင္း ဒီေန႔ ဘယ္မွ မသြားဘူးလား၊ ပန္းလည္း မ၀ယ္၊ ေခ်ာကလက္လည္း မေဆာင္… မင္း ဘာေကာင္လဲလို႔ ေမးလာတာနဲ႔ “မင္း မသိလို႔ပါ…၊ ဒီေန႔အတြက္ ငါ့မွာ ဘာမွလုပ္စရာ မရွိဘူး။ ငါ့ ဘ၀က သနားစရာပါ“ လို႔ မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ခုလို အႀကံေပးလာပါတယ္။

“မ်ဳိး… မင္း မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈကို ရခ်င္သလား၊ သူတို႔ရဲ႕ အတိုင္ပင္ခံလို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ျဖစ္ခ်င္သလား“

ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ အားတက္သြားတယ္။ သူ႔ကုိလည္း ရႊန္းရႊန္းစားစား ၾကည့္လိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လုံးေတြ အေရာင္ေတာက္ေနမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အတပ္သိတယ္။ သူ ကိုယ္တိုင္ကလည္း မိန္းကေလး ျဖစ္တဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း တကယ္ ခင္မင္ပုံ ရတာေၾကာင့္ မိန္းမခ်င္းရဲ႕ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္တခုခုကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာေတာ့မယ္လို႔ ထင္တာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ခ်ဳိၿပဳံးနဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႔ကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

“ဟ… မင္း တကယ္ေျပာတာလား၊ ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့။ ဘာလုပ္ရမွာလဲ“

သူက ဟက္ကနဲ တခ်က္ ရယ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာ ျပန္တည္လိုက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ အေရးတႀကီး လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္လည္းေတာ့ မသိ။ ေျပာသင့္ မသင့္ တခ်က္ စဥ္းစားေနပုံလည္း ရပါတယ္။ ၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဓာတ္ ခိုင္မာ၊ မခိုင္မာ စမ္းသပ္ခ်င္ေသးတယ္ ထင္ပါရဲ႕… ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေမးျပန္တယ္။

“မင္း တကယ္ေရာ လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ ငါ တကယ္ ေျပာရမွာလား“

ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ သိခ်င္ေနၿပီ၊ မိန္းကေလးေတြက ဘာကို ႀကိဳက္တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႀကိဳက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ရမွာလဲ။ သူ ေျပာတာ လုပ္ရင္ မိန္းကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို တကယ္ပဲ ႀကိဳက္ၾကမွာလား။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္လႈပ္ရွားေနၿပီ။ ေျပာစမ္းပါ၊ ေျပာလိုက္စမ္းပါကြာ… ေစ်းကိုင္ မေနပါနဲ႔ေတာ့လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ ေအာ္ဟစ္ေနမိၿပီ။ သူက ၿပဳံးလုိက္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပါးစပ္လႈပ္လာတယ္။

“ဒီလိုကြ မ်ဳိးရ… မင္း အေျခာက္လို လုပ္လိုက္… မိန္းကေလးေတြက အေျခာက္ေတြဆို ပိုခင္ၾကတယ္“

“ဟင္“

ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ စိတ္ညစ္သြားပါတယ္၊ ပါးစပ္ႀကီး ပိတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အလြန္လည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ သူ ေျပာပုံကိုလည္း ၾကည့္ဦး၊ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ အေျခာက္လုပ္ရမတဲ့။

“တကယ္ ေျပာတာ မ်ဳိးရ… မိန္းကေလးေတြက အေျခာက္ေတြဆို ပိုရင္းႏွီး ခင္မင္တယ္ကြ၊ အဲ… မင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးလာတဲ့ အခါက်မွ လႈပ္ရွားလိုက္ေပါ့“

ဟ… သူ ေျပာတာေတာ့ တကယ္လြယ္လွတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေျခာက္ျဖစ္ရမယ့္ ကိန္း… ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ သူ႔ကို စကား ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေျခာက္တိုက္ ႏွိမ္တာလို႔လည္း ခံစားလိုက္ရၿပီး ၀မ္းနည္းသြားမိတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စြံပါတယ္။ ဒီေလာက္ အရပ္ကလန္းကလားနဲ႔ ထြားထြားႀကီးဟာ မႀကိဳက္တဲ့သူ မရွိဘူးဆိုတာ ဘယ္သူမွ မယုံႏိုင္။ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္က စၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကေန လေပၚ တေယာက္ကို ျမန္မာေငြ က်ပ္ ၁၀၀၀ နဲ႔ သြားႏိုင္တယ္၊ လေပၚကဟိုတယ္မွာ တညေတာင္ တည္းခိုခြင့္ ရွိမယ္ဆိုတာကိုေတာင္မွ ယုံခ်င္ယုံလိုက္ၾကဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရည္းစား မရွိပါဘူးလို႔ ေျပာတာကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ယုံၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒါကို ေသခ်ာ သိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စြံပလြန္ပါလို႔ ေျပာခဲ့သားပဲ… ကဲ… မရွက္ေတာ့ပါဘူး။ ေရွ႕မ်က္ႏွာ ေနာက္ထားလို႔ ဖြင့္ထုတ္ ေျပာလိုက္ပါေတာ့မယ္။

ခုနစ္တန္း၊ ရွစ္တန္းထဲက ကၽြန္ေတာ္ စြံခဲ့တယ္။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ေတာ့ မဟုတ္၊ ဟဲ ဟဲ… ဘယ္သူ က်န္ေသးလဲ။ ေဂၚေတးလို႔ ေခၚရမယ့္ ေဂးေတြေပါ့။ တခါက နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ အတၱေက်ာ္က အဲဒီလို အေၾကာင္းေတြ ေရးျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၿပဳံးမိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆရာ့ေလာက္ မသြက္၊ ေၾကာက္ကလည္း ေၾကာက္တတ္တယ္။ သူတို႔က လူျမင္ရင္ ခင္ခ်င္ေနတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကုသိုလ္လို ေျပာရမလား မသိပါဘူး။ တလြဲကုသိုလ္…။

လိုင္းကားေပၚမွာလည္း သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္ၾကတယ္။ ရုပ္ရွင္ရုံမွာလည္း တခါတခါ အတင္း လုိက္လို႔ ေျပးရတယ္။ အလုပ္ခြင္ထဲ ေရာက္တာေတာင္ လုပ္ငန္းလုပ္ေဖာ္ခ်င္း ခရီးေတြထြက္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မလြတ္… အံ့ပင္ ၾသရတယ္။ ဘယ္ႏွယ့္ေၾကာင့္မ်ား ေကာင္မေလးေတြက မႀကိဳက္ဘဲ ေဂၚေတးႀကီးေတြက ႀကိဳက္ရသလဲေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႀကိဳက္သူေတြက အခုေနာက္ပိုင္း ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ေတြ႕ရတဲ့ မိန္းမရႈံးေလာက္တဲ့ ေလဒီဘြိဳင္းေတြလို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေလးေတြ မဟုတ္… က်ားက်ားလ်ားလ်ား ဗလေမာင္ႀကီးေတြ…။

“တို႔ကို မင္း အခ်စ္ေတြ ေပးရင္ေပး… မေပးခ်င္လို႔ ေျပးရင္ေတာ့ ေသၿပီသာ မွတ္“ ဆိုသလို ဟာမ်ဳိးႀကီးေတြ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ်က္လုံးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္နဲ႔ ေခ်ာ့ေမာ့လို႔ ေခၽြးသိပ္ၿပီး လစ္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က တကယ့္ကို မလြယ္ခဲ့တာပါပဲ။

တခါသား ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားဘ၀က အင္းစိန္ဘက္ကေန ၿမိဳ႕လယ္ ဆူးေလရပ္က ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို ျပန္လာတဲ့ လိုင္းကားေပၚမွာ ေဂၚေတးႀကီး တေယာက္နဲ႔ ဆုံၾကေလေတာ့တယ္။ တကယ့္ ဗလႀကီး၊ အင္မတန္မွကို ၾကည့္လို႔ ေကာင္းေအာင္ ေခ်ာတဲ့ လူႀကီး၊ ေဂး မဟုတ္လုိ႔ကေတာ့ မင္းသားေတာင္ လုပ္လို႔ ရတယ္။ (အဲ… ေဂး ျဖစ္ေတာ့ေရာ… အင္း… လုပ္လို႔ ရေသးတာပဲ မဟုတ္လား)။

လိုင္းကားကလည္း အႀကီးႀကီး မဟုတ္ပါဘူး၊ ၄၈ လိုင္း ဟုိင္းလပ္စ္ကားပါ။ ကားကက်ပ္က်ပ္ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔က ေဘးခ်င္းကပ္ရပ္၊ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကိုယ့္ဆရာက အခ်စ္စိတ္ေတြ ရုတ္တရက္ ႏိုးလာတယ္ ထင္ပါ့။ သူရဲ႕ သန္မာတဲ့ ညာဖက္လက္ေတြက ကိုယ့္ရဲ႕ တေနရာကို ဦးတည္လုိေနတယ္။ ေရွာင္မရ ျပဳမရ… ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေဆာင္းတြင္းႀကီး ေခၽြးေတြ ျပန္လာပါတယ္။

တေန႔ကပဲ သတင္းတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ရန္ကုန္မွာ အမ်ဳိးသမီး သီးသန္႔ ဘတ္စ္ကားေတြ စမ္းသပ္ ေျပးဆြဲ ေနသတဲ့။ အမ်ဳိးသမီးေတြက ၀မ္းေျမာက္ၾကၿပီး အားေပးၾကသတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကားက်ပ္က်ပ္ေတြေပၚမွာ အမ်ဳိးသားတခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေႏွာင့္ယွက္ ေစာ္ကားမႈေတြကေန လြတ္ၿပီဆိုၿပီး ေက်နပ္အားရၾကသတဲ့။ စမ္းသပ္ေျပးဆြဲတဲ့အဆင့္ကေန အၿမဲေျပးဆြဲေပးဖို႔ လိုလားသတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ေဂၚေတးႀကီးေတြအႀကိဳက္ ရုပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ အမ်ဳိးသားေလးေတြ က်ေတာ့ေရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲက ေမးခြန္း ထုတ္လိုက္မိတယ္။ အမ်ဳိးသမီးေတြက ေထာက္လွမ္းေရးကို ေၾကာက္သတဲ့…။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စမ္းသပ္ေရးသမားေတြကို အဲဒီ အခ်ိန္ေတြက သိပ္လန္႔ခဲတာေပါ့။

ေနာက္ၿပီး တခုရွိတာက ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ေဂၚေတးေတြကို သိပ္မုန္းခဲ့တယ္၊ လူကလည္း ရင့္က်က္မႈ မရွိေသးဘူးေလ။ အခုေတာ့ မမုန္းေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔လည္း ကိုယ့္လိုပါပဲဆိုတဲ့ တန္းတူစိတ္ကို ထားႏိုင္ေနပါၿပီ။ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီတုန္းက သည္းသည္းလႈပ္မုန္းေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ အဲဒီလို ေဂၚေတးႀကီးေတြက တကယ့္ကို မုန္းစရာ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။

ကိုယ္ကသာ မုန္းေနတာ ေစာနေျပာတဲ့ ၄၈ ဟိုင္းလပ္စ္ေပၚက မင္းသားႀကီးကေတာ့ စမ္းလိုက္သပ္လိုက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပးေပါက္ပိတ္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္လိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔လည္း စဥ္းစားခဲ့တယ္၊ ဟ… ေအာ္လိုက္ရင္ ရွက္စရာႀကီးလို႔လည္း ေတြးမိျပန္တယ္။ ဒီလူႀကီးကလည္း အကိုင္အတြယ္ က်င္လည္ေနေတာ့ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ေခၽြးေတြဆိုတာ နစ္လို႔…။

စြံပလြန္ေလး ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလို ဗလႀကီးေတြနဲ႔ မၾကာမၾကာ ဆုံခဲ့ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္သလဲ၊ တန္းေနေအာင္ ေျပးတာပါပဲ။ မေျပးႏိုင္ရင္လည္း ေပးမကိုင္ပါဘူး…။ တကယ္ပါ၊ အဟုတ္ပါ… ယုံၾကည္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ စြံပလြန္သက္သက္… ယိုထိုးပစ္ခ်င္သူေတြအတြက္ အစမ္းသပ္ခံ မဟုတ္ဘူးေလ… ေနာ္…။

၂၀၁၂ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၆၊ ၾကာသပေတး။

မြန္းလြဲ တခ်က္တီး။

ဘန္ေကာက္။

မွတ္ခ်က္။ တကယ့္စြန္ပလြံသီးက အခုေရးခဲ့သလို စာလုံးေပါင္းပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က စြံပလြန္လို႔ ေပါင္းခဲ့ပါတယ္။ စာလုံးေပါင္းအမွန္က စြန္ပလြံျဖစ္ပါတယ္။