by Myo Tha Htet on Tuesday, 14 February 2012 at 04:18·

မတရုတ္မဆိုေတာ့ ဇာတ္လမ္းက နည္းနည္းၾကမ္းမယ္လို႔ ထင္ၾကလိမ့္မယ္၊ လုံး၀ မဟုတ္ပါဘူး။ အႏူးအညံ့ေလးပါပဲ… တခုပါပဲ သူက နည္းနည္းပြင့္လင္းတယ္။ မတရုတ္မလို႔ အမ်ားေခၚလို႔သာ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္ေခၚမိတာပါ။ သူ႔ နာမည္အရင္းက ေကသီႏြယ္ပါ။ အခုေတာ့ ေကသီႏြယ္ေပ်ာက္လို႔ မတရုတ္မပဲ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္၊ ဟုတ္ပါတယ္… ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မတရုတ္မေပါ့။

ခက္တာက ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ရုတ္ရုတ္လို႔လည္း ေခၚလို႔မရ၊ တတလို႔လည္း လုပ္လို႔မျဖစ္၊ မ လို႔ လုပ္ဖို႔ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ေအာက္ ငယ္သူေလးဆိုေတာ့ မတရုတ္မပဲ ေကာင္းပါတယ္။ သူက အသက္ငယ္တဲ့အျပင္ ပုၿပီး၊ ႏုေနေတာ့ မသိရင္ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ကေလးေလး ႀကိဳက္သလို ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။

မတရုတ္မကို မႀကိဳက္တဲ့ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ အက်ယ္ႀကီး ရယ္တတ္တာပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ သတိေပး၊ ထိန္းေၾကာင္း၊ ျပင္ခိုင္းလို႔လည္း မရပါဘူး။ သူ သေဘာက်ၿပီဆိုတာနဲ႔ တဟားဟားနဲ႔ အက်ယ္ႀကီး ရယ္ေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ သူ႔လို အားရပါးရ မရယ္တတ္ပါဘူး။ အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အေရးတႀကီး ျပႆနာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္က မိန္းကေလးဆို အီစီဂလီ မလႈပ္တလႈပ္၊ တြန္းမွေရြ႕တဲ့ဟာမ်ဳိးကိုမွ တန္ဖိုးရွိတဲ့ဟာလို႔ မွတ္ထားေလေတာ့ မတရုတ္မက ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လုံးထဲမွာေတာ့ တကယ့္ကန္႔လန္ပါပဲ။

ဒါက ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ မႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျဗာင္ႀကီးကို ဖြင့္ခ်လိုက္တာပါ… မင္းကြာ သူမ်ား သားသမီးကို ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာရက္လိုက္တာ…၊ ေကာင္းတာေလးမ်ား မေျပာေတာ့ဘူးလား ဆိုရင္ေတာ့ ေျပာစရာေတြ တပုံတလင္ အစုံအလင္ ရွိပါတယ္။ ေကာင္းတာေတြ ေျပာလိုက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက လုယူသြားမွာေတာင္ စိုးမိပါတယ္။ အပိုေတြလို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး၊ တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ပဲ အရင္ေျပာျပပါမယ္။ သုံးေလးခ်က္ ေျပာလို႔မရေလာက္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။ စိတ္ပူမိတယ္။

ပထမတခ်က္က မတရုတ္မက Dirty Dancing ဆိုတဲ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းကတဲ့ စုံတြဲအကေလ သိတယ္မို႔လား၊ အဲဒါကတာ ကၽြမ္းတယ္ဗ်။ အဲ… ကၽြန္ေတာ္က မကၽြမ္းဘူး။ မကၽြမ္းလည္း အေရးမႀကီးပါဘူး။ သူလုပ္သလို လုပ္၊ သူလႈပ္သလို လႈပ္၊ သူ ေရႊ႕သလိုေရႊ႕လိုက္ေတာ့ မတရုတ္မနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ကပြဲသြားတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က မတရုတ္မ နာမည္ၾကားကထဲက သိသင့္တဲ့အခ်က္က သူဟာ ၀က္သားဟင္းခ်က္ ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ၀က္သားဟင္း အလြန္ႀကိဳက္တယ္။ ေတာ္ၿပီ… ေနာက္အခ်က္ေတြ မေျပာေတာ့ဘူး။ ဆက္ေျပာခ်င္တာက မတရုတ္မ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ေကာက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းပဲ ဆက္ေျပာေတာ့မယ္။

မတရုတ္မက နာမည္ကသာ အရပ္ထဲ ရုိမန္ မတစ္တာ… ဒီလိုရက္မွာေတာ့ သူက ပတ္၀န္းက်င္ တခုလုံးက ေငးေမာ ၾကည့္ရေအာင္ ရုိမန္ တစ္ခ်င္သတဲ့။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဗ်ာ… ၿပီးခဲ့တဲ့ ေလးငါးရက္ပတ္က ရည္းစားစျဖစ္လုိ႔ ဒီေန႔လို ရက္မွာ ေဂၚမယ္၊ ေပ်ာ္မယ္၊ ေမာ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာင္ ေရွ႕က ကဲမွာပါ။ အခုေတာ့ ေလးငါးႏွစ္ေတာင္ မကေတာ့တဲ့ဟာ… သူ တစ္ခ်င္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္မပါေတာ့ဘူးေလ…။

ၿပီးေတာ့ ဒီကိစၥေတြက ခ်ာတိတ္ေတြ၊ ခ်ာတိတ္မေတြ ကိစၥ မဟုတ္လားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္လုိ နဂိုကထဲကမွ အဖိုးႀကီးက ထၿပီး ကေလးေလးနဲ႔ တြဲေနတယ္လို႔ ေ၀ဖန္မႈေတြ ရွိေနတဲ့ၾကားက ဒီေန႔လိုမွာ ေကာ့ေကာ့ ေကာ့ေကာ့ေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနရင္ ဒီအဖိုးႀကီးဟာေလ ေျပာေတာ့မိုး၊ ထိုးေတာ့ေျမႀကီးဆိုၿပီး ေ၀ဖန္ၾကေတာ့မေပါ့။ သူမ်ား တံေတြးခြက္မွာ ပက္လက္ေမ်ာကိန္း ဆိုက္သြားမွာေပါ့။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မတရုတ္မ တင္သြင္းတဲ့အဆိုကို ဗီတိုအာဏာသုံးၿပီး ပယ္ခ်လိုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ တရုတ္တို႔၊ ရုရွတို႔လို ဟိုလိုလို ဒီလိုလို စကားေတြ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာပါဘူး။ သူ ႀကိဳက္ေလာက္မယ့္ စကားေလး တလုံးပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “တို႔အခ်စ္ကို တကယ္သင့္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ျပၾကပါစို႔ကြာ“ လို႔…။ အမယ္… မတရုတ္မက မ်က္ေစာင္းထိုးတယ္ဗ်။ ထိုးတဲ့မ်က္ေစာင္း လွသလား မလွဘူးလား ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေတြးသာေတာ့ဘူး၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း ဘာကိုမွန္း မသိ၊ စိတ္ဆိုးေနမိတာကိုးဗ်။

တကယ္တမ္း ဒီေန႔လို ေန႔မ်ဳိးမွာ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္တာက မတရုတ္မကို ကဗ်ာေလးေတြ ဖတ္ျပဖို႔ပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ… သူက စာဖတ္ ပ်င္းတာကိုး၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့ သူ႔ကို ပုံမွန္ စာဖတ္ မျပႏိုင္သလို ကိုယ္တိုင္လည္း ဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္က သိပ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။

ဒီေတာ့ ဒီေန႔လို အခ်စ္သေကၤတေလးေတြ ထုံမႊမ္းတဲ့ေန႔မွာ အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြ၊ ေမတၱာဘြဲ႕ေလးေတြ ေျပာျပခ်င္တာေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ အခ်စ္ကို ေဖာ္ညႊန္းထားတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားေလး တကားေလာက္ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့။ စကားလုံးျမင့္ျမင့္နဲ႔ ေျပာေနၾကတဲ့အတိုင္း ေျပာရရင္ လူႀကီးခ်စ္ ခ်စ္ခ်င္တာပါ။ မတရုတ္မကေတာ့ နည္းနည္းေလး ဆိုးခ်င္ပုံရတယ္။

အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခြက်ေနၿပီ။ ဒီေန႔ ၀က္သားဟင္းလည္း စားရပါေတာ့မလား မသိဘူး။ စာေကာင္းေကာင္း ကဗ်ာေကာင္းေကာင္း ဖတ္ခ်င္မွလည္း ဖတ္ရေတာ့မယ္။ အခုေတာ့ နည္းနည္းေစာေသးေတာ့ မတရုတ္မ ဘာေတြ ႀကံေနလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ မသိေသးဘူး။ စိတ္ႀကီးတဲ့ မတရုတ္မကေတာ့ အေလွ်ာ့ေပးမယ့္ပုံ မေပၚပါဘူး။ သူ တခုခုေတာ့ လုပ္ပါလိမ့္မယ္… စိတ္ဆိုးေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္တာကို တမင္ေရြးလို႔ လုပ္ပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ညစ္ေနပါၿပီ။ အမွန္ေတာ့ ဒီေန႔လို ေန႔မွာ စိတ္မညစ္သင့္ဘူး မဟုတ္လား။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မတရုတ္မက တဟားဟားနဲ႔ အားပါးတရ ရယ္လိုက္ပါတယ္။ ဟာ… မတရုတ္မ… ကၽြန္ေတာ့္ဆီ တည့္တည့္ႀကီး တဟားဟား ရယ္လို႔ လာေနပါၿပီ။

၂၀၁၂ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄၊ အဂၤါ။
မနက္ ၁၀ နာရီ။
ဘန္ေကာက္။