ကၽြန္ေတာ္ လန္ဒန္ေရာက္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားေလၿပီ၊ တိတိက်က်ဆိုရပါမူ ႏွစ္ႏွစ္ႏွင့္ ႏွစ္လ။ လန္ဒန္ေရာက္ၿပီး မၾကာမီ တခုေသာ ေဆာင္းကို ျဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီေဆာင္းမွာ ႏွင္းေတြ က်ပါတယ္၊ အဲဒီႏွင္းေတြနဲ႔ အသားက်ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ လန္ဒန္နာ (Londoner) လို႔ ခံယူလိုက္ပါတယ္။ လန္ဒန္မွာ ေနသူေပါ့။

အခုေတာ့ လန္ဒန္ကို ခဏတျဖဳတ္ ကၽြန္ေတာ္ ခြဲရေတာ့မယ္။ အဲဒီေတာ့မွ လြမ္းသလိုလို ေဆြးသလိုလို… ဘာကိုဘာလို႔ လြမ္းမွန္းမသိ…။

လန္ဒန္ေရာက္စက အံ့ၾသသလားလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးေတာ့ မအ့ံၾသဘူးလို႔ ေျဖမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲေတာ့ လန္ဒန္ဟာ ရန္ကုန္ကို အႀကီးခ်ဲ႕ထားသလို။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ ခၽြန္ခၽြန္ထက္ထက္ အေဆာက္အအုံမ်ဳိးေတြ မေတြ႕ရ၊ ရန္ကုန္လိုပဲ အေဟာင္းအျမင္း အေဆာက္အအုံေတြ၊ ထုႀကီး ထည္ႀကီး အေဆာက္အဦေတြ၊ မီးခိုးေရာင္ ဒါမွမဟုတ္ အ၀ါေျခာက္ေရာင္ အေရာင္မွိန္မွိန္ေတြပဲ အေတြ႕ရမ်ားတယ္။ လန္ဒန္ဟာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ လွေနသလို…။

အမိေျမနဲ႔ခြဲလို႔ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ေနဖူးတာ ဒီတေခါက္မွပါ။ ႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕ကို ေရာက္ဖူးခဲ့ေပမယ့္ ရက္ပိုင္း၊ သီတင္းပတ္ပိုင္း၊ လပိုင္းေလာက္ပဲ ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုတေခါက္ေတာ့ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ေနလိုက္ရၿပီ။ အဲဒီကမွတခါ ခြဲရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဘာလိုလို ညာလိုလို…။

တကယ္ေတာ့ အဆန္းအသစ္ အေရာအျပြန္း အလွအပ အႏုအရြေတြ မ်ားတဲ့ ေနရာကို ကၽြန္ေတာ္ သြားရေတာ့မွာပဲ၊ ဘာမွ အေဟာင္းအျမင္း အရင့္အေထာ္ အေျခာက္အခန္းေတြအတြက္ လြမ္းေနစရာမွ မဟုတ္တာ…။ ၾကြတက္ေနရမွာေပါ့၊ အခုေတာ့… တမ်ဳိး၊ လန္ဒန္နာ လြမ္းေနသတဲ့။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၆ ရက္။
၀၀း၀၀ နာရီ။