“ဦး စြာ“ဆိုလို႔ ျမန္မာတေယာက္လို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔… ျမန္မာမဟုတ္ပါဘူး၊ ကုလားလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အဂၤလိပ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာလူမ်ဳိးမွန္းေတာ့ မသိဘူး၊ ကတုံးေကနဲ႔.. မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ နည္းနည္းနဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ တီရွပ္နဲ႔ ဂ်က္ကတ္တထည္နဲ႔… လူတေယာက္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲကပါပဲ၊ တိတိက်က် ေျပာရရင္ လမ္းေထာင့္က စတိုးဆိုင္ေသးေသးေလးက ၀ိုင္းလုပ္၀ိုင္းစား သာမန္အလုပ္သမား တေယာက္ပါပဲ၊ မထင္မရွား လူတေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခိုက္တယ္၊ သူ႔နာမည္ ဦးစြာ… ဘယ္သူမွ ေပးတာ မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ ေပးထားတာ… မမိုက္ဘူးလား။

“ေဂၚလီအထာနဲ႔ ေတာ္ကီမပါဘဲ
ေစာ္ၾကည္တာလဲ ဦးစြာ… ဦးစြာ“

ဟစ္ေဟာ့ပ္ပုံစံ သီခ်င္းတပိုင္းတစဟာ ဦးစြာကို ျမင္ၿပီးေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားက အံ့စရာ ထြက္က်လာတာပါ။ မသိဘူး… သူ႔ကို ၾကည့္ေနရင္း အလိုလို ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေပၚ ဒီေတးသြား ေရာက္လာတာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဦးစြာကို ကၽြန္ေတာ္ စကားေလးေတာင္ ေျပာဖူးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ မ်က္လုံးခ်င္း ဆိုင္ၾကည့္မိရင္ ၿပဳံးျပႏႈတ္ဆက္ရုံပါပဲ။

ခုန သီခ်င္းတပိုင္းတစေလး ျပန္ေကာက္ရမယ္ဆိုရင္ ဦးစြာကို တခါတခါ ပိုးလ္မေလး (ပိုလန္သူ) ေတြနဲ႔ အထာေတြ လန္းေနတာ ေတြ႕ရမယ္၊ မၾကာမၾကာ ကုလားမေလးေတြနဲ႔ ဖလန္းဖလန္း ထခ်င္ထေနလိမ့္မယ္။ ေတာ္ကီမပါဘူး… ဦးစြာၿပဳံးေနမယ္၊ ရယ္ေနမယ္။ သူ႔မ်က္မွန္ႀကီးကို ေက်ာ္ၿပီး ပိုးလ္မေလးရဲ႕ ရင္ဘတ္ကို ၾကည့္ခ်င္ၾကည့္ေနမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို မင္းက… ဘယ္လိုလုပ္ သိသလဲလို႔ လာမေမးနဲ႔… အၾကည့္ခ်င္းဆုံရင္ ရန္သူျဖစ္တတ္တာ သဘာ၀ပဲ။

ခက္ေတာ့ ခက္တယ္… ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အားက်တဲ့ လူတိုင္းကိုေတာ့ စာဖတ္သူေတြ အေနနဲ႔ လိုက္ၿပီး အားမက်ေစခ်င္ဘူး။ ဆိုပါစို႔ရဲ႕… ကၽြန္ေတာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို အားက်တယ္။ အင္း… ဒါေကာင္းတယ္ေလ၊ မဟုတ္ဘူးလား။ က်ေပါ့… ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို အားက်တာပဲ ေကာင္းတာေပါ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးဖခင္၊ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေတာ္တဲ့သူ၊ ရိုးေျဖာင့္သူ… တုိင္းျပည္အေပၚ သစၥာရွိသူ။ အိုေက…။ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မၿပီးခ်င္ေသးဘူး။

တခါ ကၽြန္ေတာ္က ဓာတ္ရွင္မင္းသားႀကီး ညြန္႔၀င္းကိုလည္း အားက်ျပန္ေသးတယ္။ ညြန္႔၀င္းက ေခ်ာတယ္ေလ (ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကထဲက သူ႔ ဘလက္အင္န္ ၀ႈိက္ ရုပ္ရွင္ကားေတြနဲ႔ ႀကီးလာခဲ့ရတာကိုး)၊ သူ႔ရဲ႕ အထိုးအသတ္ ကားေတြလည္း ေကာင္းတယ္၊ အခ်စ္ကားေတြလည္း မိုက္တယ္၊ သီခ်င္းဆိုတာကလည္း ေကာင္းတယ္။ ညြန္႔၀င္းကို ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တယ္။

အဲ… ခက္တာက အကယ္ဒမီေပးပြဲတခုမွာ ညြန္႔၀င္းကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ႀကိဳက္ရ မႀကိဳက္ရ ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ဖူးတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာ ၾကည္စိုးထြန္း ရိုက္ကူးတဲ့ “သူ႔ကၽြန္မခံၿပီ“ ဇာတ္ကားနဲ႔ မင္းသားႀကီး ညြန္႔၀င္း ခုနစ္ႀကိမ္ေျမာက္လား၊ ရွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လား အကယ္ဒမီ ရတယ္။ ရေပါ့… သရုပ္ေဆာင္ ေကာင္းတဲ့သူပဲ၊ ရသင့္လို႔ ရတာပဲ… ကၽြန္ေတာ္ မုဒိတာ ပြားတယ္။

ဒါေပမဲ့ ျပႆနာက အကယ္ဒမီလည္း ရၿပီးေရာ ညြန္႔၀င္း ေဖာက္သြားတယ္။ “သခင္မ်ဳိးေဟ့… ဒို႔ဗမာ“ ဆိုလား သူက တုိင္ၿပီး ပရိသတ္ကို သူ႔ေနာက္က လိုက္ရြတ္ ခိုင္းတယ္။ ဟ… သြားၿပီ၊ ဘိုးေတာ္ ေနာက္ၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးခဲ့မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုၿပီး စိတ္ညစ္စိတ္ရႈပ္သြားပုံရတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔…။ အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာေရးနဲ႔ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ (စစ္အစိုးရ)ရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး ၁ ပဲ၊ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ နံပါတ္ ၃ အဆင့္ရွိပုဂၢိဳလ္၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတာ့ ဘာမွမဆိုင္ပါဘူး။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔က ၀ါသနာအရ အကယ္ဒမီပြဲကို လာတက္ေရာက္ ခ်ီးျမွင့္တယ္၊ မင္းသားႀကီးညြန္႔၀င္းက အကယ္ဒမီရၿပီး ေကာင္းေကာင္းမေနဘူး၊ ေလွ်ာက္အာ္တယ္။ သူက “သခင္မ်ဳိးေဟ့…“ လား ေအာ္တယ္၊ အကယ္ဒမီပြဲတက္ ပရိသတ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတြျဖစ္ၿပီး “ဒို႔ဗမာ…“ ဆိုတာကို အသံထြက္ခ်င္သလိုလို မထြက္ခ်င္သလိုလုိနဲ႔ အိေညွာက္အိေညွာက္ လိုက္ေအာ္ရတယ္။ တကယ့္ကို သနားစရာေကာင္းတဲ့ ပြဲတက္ပရိသတ္…။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္က ရုပ္သံကေန တိုက္ရိုက္ၾကည့္ေနတာပါ။

ခုနေျပာတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔မ်က္ႏွာက ဆီးရြက္ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ သူနဲ႔ ညြန္႔၀င္းနဲ႔က နဂိုကထဲက ခင္မင္ပုံလည္း ရတယ္။ သူတို႔ကို ရုပ္ျမင္သံၾကားကေန ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေနရတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဟာ မင္းသားႀကီးညြန္႔၀င္းရဲ႕ အျပဳအမူေၾကာင့္ ထပဲေျပးရမလုိလို၊ ခပ္တည္တည္ပဲ ဆက္ထုိင္ေနရမလို၊ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၿပီး လိုက္ေအာ္ဟစ္ရမလို… ဟုတ္တယ္၊ သူ႔ဘက္က နည္းနည္းေလး စဥ္းစားၾကည့္ ေပးပါေလ… ႏိုင္ငံေတာ္မွာ တတိယအဆင့္အျမင့္ဆုံး အာဏာအရွိဆုံးပုဂၢိဳလ္…။ တခါ အႏုပညာရွင္ေတြရဲ႕ စြမ္းပကားက သိပ္ႀကီးပါတယ္၊ ပရိသတ္ကို ဂေယာင္ေခ်ာက္ျခားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္။ သိပ္ေတာ္တဲ့ အႏုပညာရွင္မွာ ေမွာ္အတတ္ ရွိတယ္ေလ…။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ကေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမို႔ တူပါတယ္၊ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ဘဲ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ ရင္ဆိုင္သြားရွာတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲကေတာ့ ဒီလို ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္… “ေအာ္… ကိုညြန္႔၀င္း… ေတာ္ေတာ္ေနာက္တာပဲ“ လို႔…။

ထားေတာ့… ညြန္႔၀င္းနဲ႔စပ္လို႔ လူၾကမ္းမင္းသားႀကီးျမင့္ႏိုင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ႀကိဳက္ခဲ့တာပဲ။ အထူးသျဖင့္ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ မင္းသမီးကို အဓမၼႀကံေတာ့မယ့္ အခန္း… နဖူးက ေခၽြးေတြက်၊ မ်က္လုံးက တဏွာမီး၀င္း၀င္းေတာက္… ၾကာၿပဳံးေခၚမလား… ဘီးလူးၿပဳံး သရဲၿပဳံးေခၚမလားနဲ႔ မင္းသမီးကိုၾကည့္ၿပီး “မင္း… ငါ့လက္ခုပ္ထဲက ေရပါ“ ဆိုတဲ့ အိုက္တင္… အခုထိ မ်က္စိထဲက မထြက္ဘူး။ တခါတခါ မင္းသမီး အကၤ်ီၿဖဲပစ္လိုက္တဲ့ အခန္းမ်ဳိးေတာင္ ပါတတ္ေသးတယ္၊ ကံေကာင္းတဲ့အခါ ႀကဳံရင္ေပါ့ေလ…။ ကၽြန္ေတာ္က ႀကိဳက္လိုက္ရင္ အဲဒီလိုတလြဲ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တယ္ေလ။

အလကား စကားေတြ ခင္းေနတာမဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ခ်င္လို႔ ႀကိဳက္တဲ့ လူ႔စရိုက္ေတြ ရွိတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သာမန္အလုပ္သမား လမ္းေထာင့္က ကုန္စုံဆိုင္က ၀ိုင္းလုပ္၀ိုင္းစား ဦးစြာကို ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တာကိုလည္း အျပစ္မျမင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကဲ… ဒါျဖင့္ ဟုတ္ၿပီ၊ ႀကိဳက္စမ္းပါ၊ မင္းဘာသာ ႀကိဳက္တာပဲ၊ ေသေအာင္ႀကိဳက္စမ္းပါ၊ ေအး… ဒါေပမဲ့ ဘာကို ႀကိဳက္တာလဲ ဆုိတာေတာ့ ေျပာျပစမ္းပါဆိုရင္ေတာ့ ဒီလုိေလး ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဦးစြာ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ပုံကုိ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိုက္တယ္။ အရပ္က ကလန္ကလား (ေျခာက္ေပေလာက္ ရွိေရာ့မယ္)၊ လူက ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ ဗိုက္ကလည္း ပိန္ပိန္ေလး (ဗိုက္ပူပူ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အင္မတန္ အားက်စရာ ေကာင္းတဲ့ ကိုယ္လုံးပိုင္ရွင္)၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အျပာေရာင္အႏြမ္းနဲ႔… အေပၚက ရွပ္အကၤ်ီ ဒါမွမဟုတ္ တီရွပ္နဲ႔ ဂ်က္ကတ္ထပ္၀တ္ထားတဲ့ ဦးစြာ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ပုံဟာ အေ၀းကေန ၾကည့္ရင္ေတာင္ ေရလည္လန္းေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘႀကီးတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ပုံနဲ႔ေတာင္ နည္းနည္းတူပါတယ္။ ဘႀကီးကလည္း အရပ္ကလန္ကလားပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ နည္းနည္းဖိုင့္တယ္။ အဲဒီမွာ သူက လက္ျပင္ကို ကုန္းလိုက္ၿပီး ပခုံးေဘး တဖက္တခ်က္မွာ ခ်ထားရတဲ့ လက္ေတြကိုလည္း ခပ္ကားကား လုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ လက္ျပင္ကုန္းကုန္း လက္ကားတဲ့ ပုံစံ လမ္းေလွ်ာက္တာ… သိပ္ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာပါပဲ။ ငယ္ငယ္ကလည္း အဲဒီလို ထင္ခဲ့တယ္၊ အခုလည္း ထင္ေနဆဲ…။ ဘာတဲ့… ေဟာလီး၀ုဒ္ မင္းသားႀကီး ဂရီဂိုရီပက္ Gregory Peck လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ဟန္တဲ့၊ ႀကိဳက္လိုက္တာ ေသေရာ…။

ႀကဳံလို႔ေျပာရဦးမယ္၊ မင္းသားႀကီး ၀င္းဦး သီခ်င္းဆိုရင္း အိုက္တင္လုပ္တဲ့အခါ ဂုတ္နဲ႔ ေခါင္းေနာက္ေစ့ကို ကပ္ၿပီး၊ မ်က္ခုံးတြန္႔ မ်က္ေမွာင္ကုပ္လို႔ ပခုံးျမွင့္လိုက္ၿပီး ဟိုဘက္ၾကည့္လိုက္ ဒီဘက္ၾကည့္လိုက္ လုပ္တဲ့ အိုက္တင္မ်ဳိးေတြ၊ ရင္ဘတ္ႀကီးမုိ႔ၿပီး လက္ေမာင္းကို ေကြးျပ၊ ဆန္႔ျပ၊ လက္ဖ်ံကိုျပတဲ့ ပုံစံေတြ… စႏၵရားေပၚ ထိုင္သလို မထိုင္သလိုလုပ္ၿပီး ခပ္က်ပ္က်ပ္၀တ္ထားတဲ့ ေဘာင္းဘီနဲ႔အတူ ေပါင္လုံးျပတာေတြကို ႀကိဳက္မိခဲ့ျပန္တယ္။ ေအာ္… ဒါေၾကာင့္လည္း ေမာင္၀င္းဦးေလးကို ဘြားေတာ္ႀကီးေတြက ႀကိဳက္ေနၾကတာကိုးလို႔လည္း အသက္နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ ေတြးတတ္လာခဲ့တယ္။

ေျပာရင္း ဟိုေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးစြာ ေပ်ာက္သြားပါဦးမယ္၊ ဟိုစတုိင္ႀကိဳက္ ဒီစတိုင္ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္အားက်တဲ့ ေယာက္်ားေတြထဲမွာ ဦးစြာက အခုလို မထင္မွတ္ဘဲ ပါလာခဲ့တယ္။ ႀကိဳက္တယ္ဆိုလို႔ တလြဲမေတြးပါနဲ႔ဦး၊ ဘာစိတ္ညာစိတ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ႀကိဳက္တယ္ ခိုက္တယ္ဆိုတာ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ရရင္ အလိုလုိေနရင္း ခင္မင္ေနတယ္၊ ေလးစားတယ္၊ အားက်တယ္ဆိုတာမ်ဳိးပါ။ ျပႆနာက သိပ္ေတာ္လို႔လည္း မဟုတ္ဘူး (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္ထားေပးေပါ့ဗ်ာ)၊ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ေနဖို႔လည္း မလိုဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်ခ်င္လို႔ က်တယ္၊ ဒါပဲ။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တဲ့ ဦးစြာကို အဲဒီ လမ္းေထာင့္ ကုန္စုံဆိုင္ေလးေရွ႕က ကၽြန္ေတာ္ ရုံးသြားရုံးျပန္ ျဖတ္ရတိုင္း သတိထားၾကည့္မိတယ္၊ အၿမဲေတြ႕တာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။ တခါတေလလည္း မ်က္လုံးခ်င္းဆုံတဲ့အခါေတာ့ ၿပဳံးျပႏႈတ္ဆက္ေပါ့။ အမွတ္မထင္လည္း သူ႔အမူအရာေတြ၊ အိုက္တင္ေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္ပုံေတြကို ေလ့လာမွတ္သားေပါ့။ အလကားမွတ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးေလ၊ ကၽြန္ေတာ္က ၀တၳဳေလးတပုဒ္ေလာက္ ေရးခ်င္တာေပါ့၊ အဲဒီ ဦးစြာအေၾကာင္းကိုေလ…။

တရက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ေစာေစာ ရုံးအသြား ရထားေပၚမွာ… လူကလည္း ရွင္းေနတာနဲ႔… ဦးစြာ ပုံရိပ္ကို စိတ္အာရုံထဲ ဖမ္းေခၚထည့္ၿပီး ဇာတ္လမ္း ေဖာ္ၾကည့္တယ္။ သူ႔လႈပ္ရွားပုံ၊ ျပဳမူပုံ၊ မ်က္ႏွာေပး အမူအရာေတြက အလႊတ္ရၿပီးသား ကၽြန္ေတာ္က မ်ားမ်ား ေတြးစရာမလိုဘူး၊ ဦးစြာ မင္းသားျဖစ္သြားၿပီ… ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းထဲမွာေလ… ဟိုစဥ္းစား ဒီစဥ္းစားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဇာတ္အိမ္ဆင္လိုက္… ဇာတ္ကြက္ခ်လိုက္… ဇာတ္ပႏ႖က္ရိုက္လိုက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္… ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းထဲက မင္းသား ဦးစြာ… ကၽြန္ေတာ့္ ဦးစြာကို သေဘာက်လြန္းလို႔ တခြီးခြီးနဲ႔ ရယ္ေနမိတယ္။

ရထားတြဲထဲမွာကလည္း လူကႏွစ္ေယာက္တည္း… ကၽြန္ေတာ္ရယ္… မ်က္ေစာင္းထုိးေနရာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးရယ္…။ ေကာင္မေလးက ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္လို႔… စိုးထိတ္ေၾကာက္ရြံ႕သြားပုံလည္းရရဲ႕… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေကာင္မေလးကို တေခါက္ထက္ပိုလို႔ေတာင္မွ မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ အလုပ္ေတြရႈပ္လို႔… ကၽြန္ေတာ္ခိုက္တဲ့ ဦးစြာနဲ႔ေပါ့…။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၀ ရက္။
မနက္ ၀၀း၃၀ နာရီ။