အေမနဲ႔ တေန႔က ဂ်ီေတာ့ခ္ကတဆင့္ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ မင္း အဖိုးအဖြားဆုံးတာ ၁၅ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ၊ အမွ်အတန္း ေပးေ၀အုံးလို႔ ဆိုလာပါတယ္။ အလုပ္ေတြက မ်ားေနတာနဲ႔ ေမ့သလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ေအာ္… ၁၅ ႏွစ္ေတာင္ ရွိသြားပါၿပီလား။ အေမကေတာ့ သူ႔အေမနဲ႔ အေဖကို တေန႔မွ မေမ့ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ တကယ့္ သမီးအလိမၼာေလးပါပဲ။

တဦးတည္းေသာသမီးက မိဘႏွစ္ပါးကို အလြန္ခ်စ္တယ္၊ မိဘႏွစ္ပါးကလည္း တဦးတည္းေသာ သမီးေလးကို အင္မတန္ အားကိုးခဲ့ၾကတယ္။ ဒီကေန႔ေတာ့ အေမက သူ႔မိဘႏွစ္ပါးကို ရည္စူးလို႔ သံဃာေတာ္ေတြ အိမ္ပင့္ဖိတ္ ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးၿပီး ကုသိုလ္ျပဳ အမွ်ေ၀တယ္လို႔ ဆိုတယ္။

အေမက တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို၊ ဒုတိယႏွစ္မွာ ညီေလးကို၊ စတုတၳႏွစ္မွာ ညီမေလးကို ေမြးတယ္။ ေက်ာင္းတဖက္နဲ႔မို႔ ၄၅ ရက္သားမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖိုးအဖြားဆီ ပို႔လိုက္တယ္။ ေျမးဦး ေယာက်္ားေလးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖိုးအဖြားက သည္းသည္းလႈပ္ ျဖစ္ခဲ့ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္။

စကားေျပာတတ္ အသံထြက္တတ္လာေတာ့ အဖိုးကို ဘာပူးလို႔ ေခၚရတယ္၊ အဖြားကို ေမႀကီးလို႔ ေခၚခဲ့ရတယ္။ အဖြားက သင္ေပးတာ ျဖစ္မွာပါ။ အေဖနဲ႔ အေမက သူတို႔ သားႀကီးကို သတိရလို႔ လာၾကည့္တဲ့အခါ အဖုိးအဖြားက ကေလးကို ျပန္ေခၚသြားမွာစိုးလို႔ အဲဒါ တစိမ္းေတြ သိပ္မေရာနဲ႔လို႔ ေျပာတယ္တဲ့။ မမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ… အေမျပန္ေျပာျပလို႔ သိခဲ့ရတာ…။

ဘာပူး နဲ႔ ေမႀကီး

တကယ္ေတာ့ ဘာပူးဆိုတာ ဟိႏၵီဘာသာနဲ႔ အေဖလို႔ ေခၚတာပါ။ ဆစ္ခ္ပန္ခ်ာပီျဖစ္တဲ့ အဖိုးကို အေမက ဘာပူးလုိ႔ ေခၚတယ္။ အေမေခၚသလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္က လိုက္ေခၚ ခဲ့ပါတယ္။ အဖြားက အဲဒီလို သင္ေပးခဲ့ပုံရတယ္။ ကုလားလူမ်ဳိးေတြက တရုတ္လူမ်ဳိးေတြလိုပဲ ေယာက်္ားေလးကို ပိုတန္ဖိုးထား အားကိုးၾကေတာ့ ေျမးဦး ေယာက်္ားေလးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း အဖြားနဲ႔ အဖိုးက သူတုိ႔ သားငယ္ငယ္ေလးလို႔ ထင္ေနသလားေတာ့ မသိပါဘူး။

အထူးသျဖင့္ အဖြားက ပိုၿပီး သည္းသည္းလႈပ္ေတာ့ ျဖစ္တန္ရာပါတယ္။ သူ႔ကိုလည္း ေမႀကီးလို႔ ေခၚခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္စလုံး ကလည္း အဖြားလက္ေပၚ ႀကီးျပင္းလာရတာ ဆုိေတာ့ အဖြားကို ေမႀကီးလို႔ပဲ ေခၚခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီလို ေခၚရတာလည္း ႀကိဳက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အေမ့ကိုေတာ့ ငယ္ငယ္က ေမေမလို႔ ေခၚခဲ့ၿပီး လူပ်ိဳေပါက္ ျဖစ္လာေတာ့ ေမေမလို႔ ေခၚရတာ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႔ ရွက္စရာပဲဆုိၿပီး မားသားလို႔ ေခၚပါတယ္၊ အေမ နည္းနည္း အသက္ႀကီးလာေတာ့ ရာထူးထပ္တိုးေပးၿပီး မားသားႀကီးလို႔ ေခၚခဲ့ပါတယ္။

အခုေတာ့ ခ်စ္ရတဲ့ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အလြန္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ အဖိုးနဲ႔အဖြား ဘာပူးနဲ႔ ေမႀကီးတို႔ဟာ ကြယ္လြန္ခဲ့တာ ၁၅ ႏွစ္ေတာင္ ရွိသြားခဲ့ၿပီကိုး။

အဖိုးက ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၇ ရက္ေန႔မွာ ဆုံးသြားတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမႀကီးနဲ႔ ဆူးေလဘုရားေရွ႕ မဟာဗႏၶဳလလမ္းနဲ႔ မဟာဗႏၶဳလပန္းၿခံလမ္းေထာင့္ ဧမာေႏြလ ခရစ္ယာန္ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း မ်က္ႏွာ၀ေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚက ေရစုပ္စက္ေလး ေဘးနားမွာ ထိုင္ရက္နဲ႔ အသက္ထြက္သြားခဲ့ပုံ ရပါတယ္။

အဖိုးက ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ ၃၆ လမ္းေနေတာ့ ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္း ကမ္းနားဘက္ ေနေအးစ ညေနေစာင္းေလး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း ေလသင္တုန္း (ကုိယ္ခႏၶာ အစိတ္အပိုင္း ေစာင္းရြဲ႕ျခင္း၊ အေၾကာေသျခင္း၊ ရုတ္တရက္ အသက္ေသျခင္းတုိ႔ကို ျဖစ္ေစတတ္ေသာ ကိုယ္တြင္းေလတမ်ဳိး) ျဖတ္ အသက္ဆုံးပါးပုံ ရတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေလက ေဆာင့္တက္ၿပီး အသက္ကို ႏုတ္ယူလိုက္ပုံရတယ္။ ရုတ္တရက္ေတာ့ အဖိုး ေတာ္ေတာ္ ခံစားလိုက္ရမွာပဲ…။

အဖိုးဆုံးေတာ့ အဖိုးအသက္က ၇၉ ႏွစ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္က ၁၉ ႏွစ္။ အဖိုးနဲ႔ေျမး အသက္ ၆၀ ေလာက္ ကြာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အဖိုးက တကယ့္ လူထြားႀကီး၊ ေခါင္းႀကီး လန္သြားေအာင္ ေမာ့ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ အဖိုးက အဖိုးႀကီး ျဖစ္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အရပ္က အဖိုးကို ျပန္မိုးသြားတယ္။ အေမက အဲဒါကို ၾကည့္ၿပီး တခါတခါ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္တတ္တယ္။ ငါ့အေဖက အသက္ႀကီးေတာ့ အရိုးေတြ ျပန္က်ဳံ႕၀င္ၿပီး ခါးကလည္း ကုန္းသြားေတာ့ သူ႔ေျမးထက္ေတာင္ အရပ္နိမ့္သြားပါေပါ့လားတဲ့…။

အဖိုးလမ္းေဘး ဆုံးေနတာကို ဘယ္သူမွ ဘာမွ မလုပ္ေပးၾကဘူးေလ၊ အဖိုးရဲ႕ မိတ္ေဆြတေယာက္က အိမ္လာေျပာမွ အေျပးအလႊား လိုက္ၾကရတယ္။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားက ၿမိဳ႕ထဲ ေနတယ္၊ အေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္က ေက်ာက္ေျမာင္းမွာ ေနၾကတယ္။ အဖြားက တခါတခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ လာေနေတာ့ အဖိုးက ၿမိဳ႕ထဲအိမ္မွာ တေယာက္တည္း ေနရတာမ်ားတယ္။ သူ႔ဘာသာသူ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္တယ္။ အဖိုးက ထမင္းဟင္းခ်က္တာလည္း ေကာင္းတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ အဖိုးဆုံးတဲ့ေန႔က သူစားဖုိ႔ ထမင္းအိုးသစ္ တလုံးတည္ထားတယ္၊ ၾကက္ဥေၾကာ္ထားတယ္။ အဖိုးေၾကာ္တဲ့ ၾကက္ဥေၾကာ္က သိပ္စားလို႔ ေကာင္းတယ္။ ၾကက္ဥသုံးေလးလုံးကို ေဖာက္၊ ေခါက္၊ ေမႊေႏွာက္ထား…၊ ဂ်င္း၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ငရုတ္သီးစိမ္း ပါးပါးလွီးၿပီး အဲဒါေတြကို ဆီထဲ ထည့္ေက်ာ္၊ ၾကက္လာၿပီဆို ၾကက္ဥေခါက္ထားတာကို ထည့္၊ ဆားထည့္၊ မဆလာ နည္းနည္းထည့္၊ အဲဒီၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းျဖဴနဲ႔ စားလိုက္လို႔ကေတာ့ လွ်ာလည္သြားတာပါပဲ။

အဖိုး ၾကက္ဥေၾကာ္ထားတာကို ေတြ႕တုိင္း ယူစားမိတယ္။ အဖိုးလုပ္ေန ကိုင္ေန ေၾကာ္ေနတာကို ေသခ်ာ အစအဆုံး လုိက္ၾကည့္ထားၿပီး လုိက္ေၾကာ္စားလည္း အဖိုးေၾကာ္တဲ့ လက္ရာကိုေတာ့ မမီွတာ အမွန္ပါပဲ။ အဖိုးဟာ ထမင္းအိုးတည္ခဲ့၊ ၾကက္ဥေၾကာ္ခဲ့ၿပီးမွ အျပင္ထြက္သြားပုံရတယ္၊ ျပန္လာမွ စားမယ့္ပုံလည္း ရွိခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဖိုးေနာက္ဆုံး ခ်က္သြားတဲ့ ညစာကို အဖိုး မစားလိုက္ရဘူး။ ေျမးႀကီးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္္ပဲ ရင္နာနာနဲ႔ မ်က္ရည္ နည္းနည္း၀ဲၿပီး ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ စားပစ္ခဲ့တယ္။

ဆက္ရရင္… အသက္ႀကီးလာေတာ့ အဖိုးနဲ႔ အဖြားဟာ စကားေျပာဆိုတာ သိပ္အဆင္မေျပေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ အဖြားက သူ႔ေျမးေတြျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ လာေနတယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္၊ ဗီဒီယိုေတြၾကည့္နဲ႔ အဖြဲ႕က်ေနတတ္တယ္။ အဖိုးကလည္း ၿမိဳ႕ထဲေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ေခၚၿပီး ေသာက္ၾကစားၾက၊ စကားေျပာဆုိၾကနဲ႔ အဆင္ေျပသလို ေနထိုင္တတ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ၿမိဳ႕ထဲ က်ဴရွင္တို႔ ဘာတို႔ လာတဲ့အခါ အေမက သူ႔အေဖကို ၀င္ၾကည့္ခိုင္းလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ဘာသာ၀င္ၿပီး မုန္႔ဖိုးေတာင္းဖို႔ျဖစ္ျဖစ္၊ အဖိုး ခ်က္ျပဳတ္ထားတာ စားခ်င္လို႔ျဖစ္ျဖစ္ အဖိုးဆီကို ၀င္လာတတ္တယ္၊ စားေသာက္တတ္တယ္။ အဖိုးကလည္း အဲဒီလိုလာရင္ သေဘာက်တတ္တယ္။

အခုေတာ့ အဖိုးဆုံးၿပီ။ ခုနေျပာခဲ့သလို အဖိုး လမ္းေဘးမွာ ဆုံးပါးသြားခဲ့တာကို ေက်ာက္ေျမာင္းအိမ္ လာေျပာေတာ့မွ သမီးနဲ႔ ေျမးဦးက အေျပးအလႊား ကားငွားၿပီး လိုက္ၾကရတယ္။ အဖုိးဆီေရာက္ေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ လူျမင္ကြင္း လမ္းေပၚ လူေသေနတာမို႔ လူေတြက ၀ိုင္းအုံၾကည့္ေန ၾကတာေပါ့၊ အေမက လူအုပ္ထဲ ေျပးတိုးတယ္၊ အေဖ… အေဖဆိုၿပီး ေအာ္တယ္ ထင္ပါရဲ႕…၊

အခ်ိန္က ညေနဆည္းဆာ ျဖစ္ေနၿပီ၊ လမ္းမီးတိုင္ေတြ စလင္းလာၿပီ၊ ေနေရာင္က တျဖည္းျဖည္း ဆုတ္သြားၿပီ၊ ညက တျဖည္းျဖည္း တိုး၀င္လာၿပီ။ တကယ့္ကို အလြမ္းဇာတ္ပါပဲ၊ အေမ ငိုသလား… ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မ်က္ရည္၀ဲဲမိတယ္ ထင္တယ္၊ ငိုေတာ့ မငိုျဖစ္ဘူးလား မသိဘူး၊ အံ့ၾသေနတာပဲ ရွိတယ္၊ အဖိုး တကယ္ ေသသြားတာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အေမ့ေနာက္က ကပ္ရပ္လိုက္ၿပီး လူအုပ္ထဲ ၀င္တိုးလို႔ အဖိုးကို ကိုင္ၾကည့္၊ စမ္းၾကည့္၊ ဖက္ၾကည့္ လုပ္ရတာေပါ့။ အဖိုးဟာ ဒီအတိုင္း ထိုင္ေနသလိုပါပဲ…၊ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ျမင့္ျမင့္ အဖိုးဟာ ေသတာေတာင္ ၾကည့္လို႔ ေကာင္းေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။

ထုံးစံအတုိင္း လူေသၿပီး အေတာ္ၾကာမွ ေက်ာက္တံတားရဲစခန္းက ရဲတေယာက္လား၊ ႏွစ္ေယာက္လား ေရာက္လာတယ္။ ရဲအတြက္ေတာ့ လူေသတယ္ဆိုတာ သိပ္ဆန္းမွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ၊ ဆန္းတာက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဆန္းတာ၊ အသက္ ၁၀ သားေလာက္ကတခါ အဖြားရဲ႕အေမ အဘြား အိမ္မွာပဲ ဆုံးတယ္။ အသက္ ၉၀ ကပ္ေနၿပီ ထင္ပါရဲ႕… ေသခ်ာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ၈၉ လား မသိဘူး။ ေနာက္သုံးေလးႏွစ္ၾကာေတာ့ အဖြားအမ ဆုံးတယ္။ အဲဒီေလာက္ပဲ ျမင္ဖူးထားေတာ့ အဖိုး ဆုံးသြားတာ… ထူးဆန္းေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး လမ္းေပၚမွာ…။

အဖိုးအေလာင္းေဘးနားထိုင္ၿပီး အေမကေတာ့ ရဲေတြနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္၊ ေဆးရုံ ေရခဲတိုက္ပို႔ဖို႔ ရဲေတြကို ကားေခၚဖို႔၊ ဘာဖို႔ညာဖို႔ေပါ့ ေျပာေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရုပ္ရွင္ကားတကား ၾကည့္ေနရသလို… တကယ့္ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ျမင္ရင္း ေသျခင္းတရားဆိုတာ ဒါလား… ဒီလို လြယ္လြယ္ေလး ေသသလားလို႔ စဥ္းစားေနခဲ့မိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၁၉ ႏွစ္သားဆုိေတာ့ ဘာသိဦးမွာလဲ။ ဒါေပမဲ့ အဖိုးေသတာ ဆန္းေနတယ္၊ ဇာတ္္ဆန္ေနတယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေဆးရုံက အေလာင္းသယ္တဲ့ကား ေရာက္လာတယ္။ ေပါင္မုန္႔ကားလို႔ ရပ္ကြက္ထဲ ေခၚၾကတဲ့ ေဘာက္စ္၀က္ဂြန္ကားပါပဲ။ ေဆးရုံက လူေတြက အေလာင္းကို သယ္၊ ကားေပၚတင္… ရဲအရာရွိက အေမ့ကို ေခၚတယ္… ေရွ႕ခန္းမွာ ထိုင္ခိုင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေလာင္းသယ္တဲ့ လူတေယာက္နဲ႔ အဖိုး အေလာင္းေဘးမွာပဲ ခပ္က်ပ္က်ပ္ လိုက္ရတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္အထိ အဖိုးေသတယ္ဆိုတာ ထူးဆန္းတယ္လို႔ပဲ ထင္ေနတယ္။ အဖိုးလက္ကေလးကို ကိုင္ၾကည့္တယ္၊ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေႏြးေႏြးေလး ျဖစ္ေနတုန္းပဲ၊ ငါ့မွာသာ အစြမ္းရွိရင္ အဖိုး အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္မယ္လို႔လည္း တခ်က္ေတြးလိုက္မိေသးတယ္။ ရုတ္တရက္မ်ား အဖိုး မ်က္လုံးေတြ ျပန္ပြင့္လာရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲလို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ ဟိုလူေတာ့ ေၾကာက္ခ်င္ေၾကာက္သြားႏိုင္တယ္၊ ငါကေတာ့ ေပ်ာ္မွာပဲလို႔လည္း ေတြးမိတယ္။

အေမက သမီးမိန္းကေလးမို႔ သူ႔အေဖကို ပိုခ်စ္တယ္ထင္တယ္။ အေဖကလည္း အားကိုးရတာကိုးဗ်၊ ေနာ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းကေန တကၠသိုလ္ေရာက္တဲ့အထိ ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့သလို သားသမီးေတြရလာျပန္ေတာ့လည္း ဒီအေဖကပဲ သားသမီးေတြကို အ၀တ္အစား ၀ယ္ေပး၊ ေက်ာင္းထားေပး လုပ္ခဲ့တာကိုး…။

အဖိုးကို ေဆးရုံက ေရခဲတိုက္ထဲ ထည့္တယ္၊ အေမက သူ႔အေဖ ဘာေၾကာင့္ေသတယ္ ဆိုတာကို ခြဲစိတ္ စစ္ေဆးေပးဖို႔ ေျပာတယ္၊ လမ္းေပၚ ဆုံးပါးတာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ရဲကလည္း စစ္ေဆးရမယ့္ တာ၀န္ရွိေနတယ္။ အေမဟာ သူ႔အေဖကို သိပ္ခ်စ္ေတာ့ ညအေမွာင္ထဲမွာပဲ ေရခဲတိုက္ထဲမွာ သားႀကီးနဲ႔အတူ မေၾကာက္ဘဲ ရွိေနတယ္။

ေဆးရုံက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ ဘုန္းႀကီးလမ္းနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းေထာင့္ သရက္ေတာဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀ိုင္းေတြေရွ႕က ဂ်ပန္ေဆးရုံလို႔ေခၚတဲ့ ရန္ကုန္အေထြေထြေရာဂါကုေဆးရုံသစ္ႀကီး၊ အဲဒီေဆးရုံရဲ႕ ေရခဲတိုက္၊ ေဆးရုံႀကီးက ႀကီးမား ခမ္းနားလွတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးေတြက ေဆးရုံႀကီးထဲ ထိန္ထိန္လင္း ေနတယ္။ လူနာေတြ၊ လူနာေစာင့္ေတြ၊ သန္႔ရွင္းေရး၀န္ထမ္းေတြ၊ အေစာင့္ေတြ၊ အငွားကားေတြ၊ သူနာျပဳေတြ၊ ဆရာ၀န္ႀကီးငယ္ေတြလည္း အလုပ္လုပ္ေန၊ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတယ္။

ေဆးရုံေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က စစ္ေဆးၿပီး ေရခဲတိုက္ကို ပို႔လိုက္တယ္၊ အေမက ခြဲစိတ္စစ္ေဆးေပးဖို႔ ေျပာတယ္ထင္ပါရဲ႕…။ ေနာက္ေတာ့ ေရခဲတိုက္ကို လိုက္ၾကရတယ္။ လြယ္လြယ္ေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး၊ ထုံးစံအတိုင္း အဆင့္ဆင့္ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးမွ ေရခဲတိုက္ကို ေရာက္တယ္။ ေဆးရုံႀကီးနဲ႔ စာရင္ေတာ့ ေရခဲတိုက္ေလးက ေသးတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ ေဆးရုံက လူသိပ္မေသဘူးလို႔ နာမည္ေကာင္း လိုခ်င္လို႔လား မသိပါဘူးေလ။

ေရခဲတိုက္ ရင္ခြဲရုံက တထပ္တိုက္ေလး၊ အဲဒီမွာ မီးလုံးေလး တလုံးတေလပဲ ထြန္းထားတယ္၊ ေၾကာက္စရာေတာင္ ေကာင္းတယ္။ ေခြးလည္း တေကာင္ ႏွစ္ေကာင္ေလာက္ ရွိတယ္မွတ္တယ္။ ကိုယ့္အပူနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့ အေမ့ခမ်ာ မိန္းမသား ျဖစ္ေပမယ့္လည္း မေၾကာက္အားဘူး ထင္ပါရဲ႕… အေဖရွိတဲ့ ေရခဲတိုက္ထဲ ကိုယ္တိုင္ ၀င္တယ္။ ခြဲစိတ္မယ့္ ဆရာသမားက အရက္ေသာက္ သြားေနတယ္ဆိုလား… ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ရတယ္။

ခြဲစိတ္တယ္ဆိုလို႔ ဆရာ၀န္ေတြ၊ သူနာျပဳေတြ မထင္လုိက္ပါနဲ႔… အေလာင္းခြဲစိတ္ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ကုလားေလးပါပဲ။ အဲ… ၁၉ ႏွစ္သား ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ကုလားလတ္လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာင္ ေယာက်္ားေလးတန္မဲ့ မရဲတရဲ မ၀ံ့တ၀ံ့ ျဖစ္ေနေသးတယ္။ အေမဟာ သူ႔အေဖဆိုတဲ့ စိတ္တခုတည္းနဲ႔ လုံး၀ကို အေၾကာက္အလန္႔ မရွိဘူး။

ဒီလိုပဲ စိတ္ရွည္ရွည္ ေစာင့္ဆိုင္းၿပီးတဲ့အခါ လက္ဖက္ရည္ဖိုး (အဲ.. မွားလို႔ အရက္ဖိုး)လည္း ေပးေပါ့ေလ၊ အဖိုးကို ရင္ဘတ္ကေန ထက္ျခမ္း ခြဲခ်လိုက္တယ္၊ ဟာ… ဓားေတြကလည္း ေကာင္းလိုက္တာ… လူတေယာက္လုံးကို ၀က္ေတြ၊ ဆိတ္ေတြလိုပဲ ရင္ဘတ္ကို ထက္ျခမ္း ခြဲလိုက္တာပဲ။ နဖူးကေန ဆီးစပ္အထိ ခြဲခ်လိုက္တာပဲ။ အူေတြဆိုတာ အေထြးလိုက္ အေရာင္ ျဖဴျဖဴ ျပာျပာ ညိဳညိဳ မည္းမည္း ေသြးသံရဲရဲေတာင္ သိပ္မေတြ႕ရဘူး မွတ္တယ္။ အဖိုးကို တစစီ လုပ္ေနတာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြးတယ္။

ခြဲခ်လိုက္ၿပီးေတာ့ ဆရာ၀န္ၾကည့္ေပးတယ္ ထင္တယ္။ မိုးကလည္း တျဖည္းျဖည္း ခ်ဳပ္လာၿပီ။ ၈ နာရီေက်ာ္ ၉ နာရီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လာၿပီထင္တယ္။ ေခြးေတြကလည္း တခါတခါ အူတယ္။ သာမန္အခ်ိန္ဆို သြားၾကည့္ရဲမယ္၊ ေနရဲမယ္ မထင္ပါဘူး။ အေမကလည္း သူ႔အေဖဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေဇာနဲ႔၊ ကိုယ္ကလည္း အေမ့ကို ေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္ သားႀကီး၊ ေနာက္ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ အဖိုး၊ ကုိယ့္ကို အလြန္ခ်စ္ခဲ့ ဂရုစိုက္ခဲ့တဲ့ အဖိုးဆုိၿပီးေတာ့ ဘာေၾကာင့္ဆုံးတာလဲဆိုတဲ့ အေျဖ သိခ်င္ေနလို႔ ခြဲစိတ္တာကို ၾကည့္ေန ေစာင့္ေနခဲ့တာ ျဖစ္မယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူမ်ားေတြ လုပ္ႀကံတာတို႔၊ ဘာတို႔ေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရိုးရိုး ေလသင္တုန္းတို႔၊ ႏွလုံးေရာဂါတို႔ေၾကာင့္ ဆုံးတယ္ဆိုတဲ့ အေျဖေလာက္ပဲ ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ တိတိက်က် ေျပာဆိုတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ အေၾကာင္းတခုခု ျပလိုက္တာပဲ ထင္ပါတယ္။ အေမစိတ္ပူသလို အဆိပ္ခပ္တာတို႔၊ အေၾကာင္း တခုခုနဲ႔ သူမ်ား လုပ္တာတို႔ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးေလ…။

ေနာက္ေတာ့ အဖိုးကို ခြဲစိတ္ထားတဲ့ ရင္ကို ျပန္ခ်ဳပ္လိုက္တယ္၊ ဒီလုိဆိုေတာ့လည္း အဖိုးရဲ႕ ပုံပန္းက နဂိုအတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားျပန္ေရာ… မခြဲထားသလိုလုိ ဘာလိုလိုနဲ႔… ေသခ်ာၾကည့္မွသာ ခ်ဳပ္ရိုးကို ျမင္ရတာ…၊ ကုလားေလးဟာ ခြဲတာ ခ်ဳပ္တာ ေတာ္ေတာ္ ကၽြမ္းက်င္ပုံရတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ အဖိုး ဆုံးပါးသြားခဲ့ၿပီေပါ့ေလ၊ အေမဟာ ေဆးရုံမွာ ေတာ္ေတာ္ညည့္နက္တဲ့အထိ ေနၿပီးမွ ျပန္ခဲ့တယ္။ သူ႔အေဖကို ေဆးရုံ ေရခဲတုိက္မွာ ထားလိုက္ခဲ့ရၿပီကိုး…။

အဖိုးဆုံးေတာ့ အဖြားခမ်ာ စိတ္ေကာင္းမယ္ မထင္ဘူး၊ လူႀကီးေတြဆိုတာ တေယာက္ဆုံးပါးရင္ ေနာက္တေယာက္လည္း လုိက္ပါဆုံးပါး တတ္တယ္လို႔ ၾကားဖူးထားတာကိုးဗ်။ အဖြားက အဖိုးေအာက္ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္ ငယ္တယ္။ အဖိုးဆုံးေတာ့ အဖြားၾကည့္ရတာ ပိုလို႔ေတာင္ လြတ္လပ္သြားတယ္လို႔ ထင္ရတယ္။

ဗီဒီယို ေခြၾကည့္လိုက္၊ ေျမးေတြနဲ႔ ေဆာ့လိုက္၊ စားလိုက္၊ ရန္ျဖစ္လုိက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေနရင္း မတ္တပ္မွာပဲ တညမွာ အဖြား အႀကီးအက်ယ္ ဖ်ားတယ္။ ေသြးတိုးတယ္ ထင္ပါတယ္။ ႏွလုံးလည္း ရွိတယ္ ထင္ပါတယ္။ သိတဲ့အတိုင္း ျဖစ္မွသာ ခံၾကရ၊ ထိၾကတာကိုး… ပုံမွန္ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးတယ္ ဆိုတာမ်ဳိးမွ မရွိတာကိုး…။

အေမကေတာ့ သူ႔အေမကို အၿမဲ ေျပာပါတယ္။ ပိုက္ဆံယူသြားၿပီး ေဆးစစ္ဖို႔၊ လုပ္ဖို႔ျပဳဖို႔… သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အိမ္ရဲ႕ ၀င္ေငြရွာဖို႔၊ သားေတြသမီးေတြ ပညာေရး၊ သြန္သင္ဆုံးမေရး၊ ဘာေရးညာေရးနဲ႔ အလုပ္က သိပ္မ်ားတာကိုးဗ်ာ။ အဖြားကလည္း ေဆးရုံေဆးခန္း သြားရမွာ အင္မတန္ ေၾကာက္ေတာ့ အဲဒီမွာပဲ ေဆးစစ္တာေတြ ဘာေတြက မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ဒါနဲ႔… အဲဒီတညမွာ အဖြား အႀကီးအက်ယ္ အန္တယ္။ ညည့္သန္းေခါင္ႀကီးမို႔ ေဆးရုံသြားဖို႔ပဲ ရွိတယ္။ အဖြားကလည္း အန္လိုက္ရင္ သက္သာသြားမယ္၊ ေဆးရုံေတာ့ ငါ မသြားခ်င္ဘူး ေျပာတာနဲ႔… အန္..အန္..အန္ ေတာ္ေတာ္ အန္ၿပီးေနာက္မွာ ပင္ပန္းလို႔ ထင္ပါရဲ႕…၊ အဖြား ခဏေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ မိုးလင္းသြားေတာ့ အဖြားၾကည့္ရတာ နည္းနည္း သက္သာသလုိ ေတြ႕ရတယ္။ မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္က်ေတာ့ အေမက အတင္းလြတ္တာနဲ႔ အဖြားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ကြက္ သမ၀ါယမ ေဆးခန္းကို သြားျပၾကတယ္။ အဖိုးျပေနၾက ေဆးခန္းေပါ့…။ အေမလည္း လိုက္လာတယ္ ထင္ပါတယ္။

ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပတယ္။ ေသြးေပါင္ခ်ိန္၊ ႏွလုံးစမ္း လုပ္လိုက္ေတာ့ ေသြးေတြ တိုးေနတယ္။ ေသြးတိုးက်ေဆး ေပးလိုက္မယ္တဲ့။ ဆရာ၀န္မ ေျပာတဲ့ ေသြးတိုးက်ေဆးက မရွိဘူး။ စာေရးမက ဆရာ၀န္မကို ဟုိေဆးေပးလိုက္ပါလားလို႔ ေျပာတယ္၊ ေနာက္ေဆးတမ်ဳိးေပါ့… ဆရာ၀န္မကလည္း ေအး… ေပးလိုက္တဲ့။ ဒါနဲ႔ စာေရးမ ေျပာတဲ့ ေဆး ယူလာ၊ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အခ်ိန္ တိုက္ရမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္က မွတ္သား…။ ျပန္လာၾကတာေပါ့။

အဖြားက အဲဒီအခ်ိန္တည္းက ေတာ္ေတာ္ျဖစ္ေနၿပီ ထင္ပါတယ္။ ေဆးရုံတက္လိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဖြားက ေဆးရုံေဆးခန္း ေၾကာက္ေတာ့ မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ အခုေတာင္ သမီးေရာ ေျမးေရာ အတင္းေျပာ အတင္းေခၚလို႔ လိုက္လာရတဲ့ သေဘာ…။

အဲဒီမွာပဲ ေဆးတိုက္တဲ့ တာ၀န္ယူထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း နားမလည္ ပါးမလည္နဲ႔ ေသြးက်ေဆးေတြ အဖြားကို နင္းကန္ တုိက္ပါေလေရာ… အဖြားကို ျမန္ျမန္ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေပါ့ေလ။ ေလးနာရီျခား တခါ တုိက္ရမွာကို ေလးနာရီ မထိုးခင္ကတည္းက တုိက္လိုတိုက္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ပစ္လိုက္ေတာ့ အဖြားမွာ ေဆးေသာက္ ေနရင္းကေန ေကာင္းမလာဘဲ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ လုံး၀က်သြားၿပီး အဲဒီညမွာပဲ မ်က္ျဖဴဆိုက္လုလု ျဖစ္သြားပါတယ္။

အဲဒီေတာ့မွ အိမ္နဲ႔ အနီးဆုံးျဖစ္တဲ့ အဲဒီတုန္းက စိန္ေပါလ္ေက်ာင္းမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ပုဂၢလိက ေဆးရုံဆီကိုေျပးၾကတယ္၊ ေဆးရုံကလည္း ေသြးေပါင္ခ်ိန္ေတြ အလြန္က်ေနတဲ့ လူနာကို ဂလူးကို႔စ္သြင္းဖို႔ အေရး၊ ေသြးစစ္ဖို႔ေျပာ၊ ပိုက္ဆံေတာင္း၊ ေသြးစစ္၊ အေျဖထုတ္နဲ႔ အဲဒီမွာပဲ အခ်ိန္ေတြၾကာ၊ ဂလူးကို႔စ္ သြင္းေနရင္း အေျခအေန မေကာင္းေတာ့မွန္းလည္း သိေရာ… သူ႔ေဆးရုံမွာ ဆုံးပါးမွာ စိုးလို႔ ထင္ပါရဲ႕ (ဂလူးကို႔စ္ေတာ့ သြင္းလိုက္ပါေသးတယ္) ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးသာ သြားပါေတာ့လို႔ ေျပာလာပါတယ္။ အဲဒါလည္း ညေနဆည္းဆာပါပဲ၊ တျဖည္းျဖည္း ေန၀င္သြားၿပီး အေမွာင္ထုက တျဖည္းျဖည္း စိုးမိုးလာခဲ့ပါၿပီ။

အဲဒါနဲ႔ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီး အေရးေပၚေရာက္၊ အဲဒီကေန အထူးၾကပ္မတ္ေဆာင္ ေရာက္ပါတယ္၊ အဖြားဟာ ေတာ္ေတာ္ သန္မာသူပါ။ ေဆးရုံေဆးခန္းကို ေၾကာက္တတ္ေပမယ့္ ခံႏိုင္ရည္ ရွိပါတယ္။ အေရးေပၚ ေရာက္ခ်ိန္မွာ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ သုည ျဖစ္ေနတာေတာင္ သတိ ရွိပါတယ္။ အေရးေပၚကေန ေဆးရုံ အ၀တ္အစားေတြ လဲၿပီး အထူးၾကပ္မတ္ေစာင္ ေခၚဖို႔လုပ္ေတာ့ သူ၀တ္စားထားတဲ့ ေရႊထည္ေတြကို သမီးနဲ႔ ေျမးကို ခၽြတ္ယူထားဖို႔ ေျပာေနခဲ့ပါေသးတယ္။

အဲဒီညမွာကတည္းက အဖြားဟာ ေတာ္ေတာ္ ခံစားေနရပါၿပီ။ ဆီးစပ္က မတရားနာေနတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ တေယာက္တလွည့္ ႏွိပ္ေပးေနမွ အဖြားမွာ နည္းနည္း ေနသာတယ္ ထင္ပါတယ္။ သူခ်စ္တဲ့ ေျမးႀကီး၊ သမီးတို႔နဲ႔ နာရီပိုင္းအတြင္းမွာ ခြဲခြာရေတာ့မယ္ ဆိုတာကိုလည္း သိေနပုံပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေနာက္တရက္မွာ အဖြားဆုံးပါး ျပန္ပါတယ္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၁၄ ရက္ပါ။ အဖြားဆုံးေတာ့ အသက္က ၆၇ ႏွစ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၁၉ ႏွစ္ပါပဲ။ အဖြားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အသက္ ၅၀ နီးပါး ကြာပါတယ္။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားဟာ တစ္လနဲ႔ တစ္ပတ္တိတိပဲ ျခားၿပီး ဆုံးပါးသြားျပန္ပါတယ္။

အေမဟာ မရူးရုံတမယ္ ျဖစ္က်န္ရစ္ပါတယ္။ တဦးတည္းေသာ သမီးျဖစ္တဲ့ သူ႔ကို သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ အေဖနဲ႔ အေမတို႔ဟာ တစ္လနဲ႔ တစ္ပတ္သာ ျခားၿပီး ေရွ႕ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ ကြယ္လြန္သြားၾက ပါတယ္။ အေမဟာ တရားဖက္ထားလို႔သာ ဒီလို ေနႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမ ဆုံးပါးၿပီးေနာက္မွာ ေနာက္တခါ ဆုံးပါးမယ့္သူဟာ သူပဲ ဆုိၿပီး တရား သံေ၀ဂေတြရ၊ ေသျခင္းတရားဟာ နီးနီးေလးပါလားလို႔ ပိုသေဘာေပါက္လာၿပီး အလွဴအတန္းနဲ႔ ဘာသာေရးကို ေဇာင္းေပးၿပီး ပိုလုပ္လာတာ သတိထားမိပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းဆုံးပါးသြားတာကေတာ့ အေမ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ ခင္ပြန္း ေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖျဖစ္ပါတယ္။ အေမနဲ႔ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ အရြယ္မွာ စိတ္သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္လို႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲ ခဲ့ၾကပါတယ္။ အေမက သားသမီး သုံးေယာက္ကို ၾကက္မႀကီးလို ရင္အုပ္မကြာ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၿပီး၊ တကိုယ္တည္း အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားတဲ့ အေဖကေတာ့ သူ႔မိခင္ (အဖြား) အိမ္မွာ ျပန္ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ေနရင္းကေန အထီးက်န္ျဖစ္၊ အသည္းကြဲ ေ၀ဒနာသည္ႀကီးဟာ အရက္ေသာက္တာ သိပ္မ်ားသြားတဲ့ တညေနမွာ ဦးေႏွာက္ ေသြးေၾကာျပတ္သြားခဲ့ပုံ ရပါတယ္။

အဲဒါကလည္း ဆည္းဆာပါပဲ၊ ညေနခင္းေစာေစာ ထမင္းစားၿပီးလို႔ ကုတင္ေပၚ စာဖတ္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို လမ္းမေပၚကေန က်ယ္က်ယ္ ေအာ္ေခၚသံ ၾကားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ ထိတ္လန္႔ေနတဲ့ အသံနဲ႔ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ သိပ္ဆန္ေနေပမယ့္ ဒါ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ပါ။

အဖြားအိမ္မွာေနတဲ့ အေဖ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာပ်က္ၿပီး ေသအံ့မူးမူး ျဖစ္ေနတာကို အိမ္မႀကီးထဲ အတူေန ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြက မၾကည့္ေပး၊ ေဆးရုံ မပို႔ေပးၾကဘဲ ပစ္ထားၾကေတာ့ အေဖ့ကို ခင္မင္ရင္းႏွီးၿပီး အေဖကလည္း မွာထားပုံရတဲ့ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္လည္း ျဖစ္ပုံရတဲ့ အစ္ကိုႀကီးတေယာက္က (အေဖေျပာထားပုံရတဲ့ လမ္းနံပါတ္နဲ႔ အိမ္နံပါတ္ေလာက္ကို မွန္းၿပီး) အိမ္ေရွ႕နားေလာက္က လာေအာ္ေနတာပါ။

ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေခၚသံၾကားေတာ့ အိမ္ေရွ႕ ကမန္းကတမ္းထြက္၊ ဘာျဖစ္လို႔ ေအာ္ေနတာလဲလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ “မင္း အေဖ ေသေတာ့မယ္၊ ဘယ္သူမွ ၾကည့္မယ့္သူ မရွိဘူး၊ မင္း လိုက္ခဲ့“ လို႔ သူက ၀မ္းနည္းသံႀကီးနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်က္ခ်င္း၀မ္းနည္းသြားၿပီး အေမ့ကို ၾကည့္ေတာ့ အေမက ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာတင္းၿပီး “မင္း အေဖပဲေလ၊ လိုက္သြားေပါ့၊ ငါ ပိုက္ဆံေပးလိုက္မယ္၊ အေကာင္ဆုံးျဖစ္ေအာင္ မင္းလုပ္ေပါ့၊ မင္းလူႀကီး ျဖစ္ေနၿပီပဲ“လို႔ ေျပာပါတယ္။ အေမဟာ သူနဲ႔ သံေယာဇဥ္ တဖက္ကမ္း အျပတ္ျဖတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔သားႀကီးနဲ႔ သားသမီးေတြ မ်က္ႏွာငယ္သြား ညွိဳးသြားမွာကိုေတာ့ လုံး၀ လိုလားသူ မဟုတ္ပါဘူး။ သူႏိုင္သေလာက္ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒါထက္ပိုၿပီး အၿမဲျဖည့္ဆည္းေပးေနတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အေမေပးတဲ့ ပိုက္ဆံကို ယူ၊ ကားငွားၿပီး အေဖ့ဆီ အျမန္ေျပး (အဲဒီအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဖိုးအဖြား ဆုံးပါးၿပီး ျဖစ္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲက အဖိုးအဖြားအိမ္မွာ ေျပာင္းေန ေနၾကပါၿပီ) အေဖက ေက်ာက္ေျမာင္းက အဖြားအိမ္မွာ ဆိုေတာ့ ေက်ာက္ေျမာင္းကို ျပန္ေျပး ရတာေပါ့။ အဖိုးဆုံးတုန္းက ေက်ာက္ေျမာင္းကေန ၿမိဳ႕ထဲကို အေျပးအလႊား လာခဲ့ၾကရၿပီး၊ အေဖဆုံးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၿမိဳ႕ထဲကေန ေက်ာက္ေျမာင္းကို ျပန္ေျပးရျပန္ ပါတယ္။

ဆည္းဆာေန၀င္ခ်ိန္မွာ အေဖ့ဆီေရာက္ေတာ့ အေဖနားမွာ ဘယ္သူ႔မွလည္း မရွိပါလား၊ ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္တင္ရမလဲ၊ ဘယ္သူ႔ကို ေတာက္ေခါက္ရမလဲ…။ ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္တင္ေန မအားဘူး၊ ေဒါသထြက္ဖို႔လည္း အခ်ိန္မရခဲ့ပါဘူး။ ငွားစီးလာခဲ့တဲ့ ကားနဲ႔ပဲ အသိ မရွိေတာ့တဲ့ အေဖ့ကို ကားေပၚတင္ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးကို ေမာင္းရပါတယ္။ အေရးေပၚကိုေပါ့…။ ကားက ေက်ာက္ေျမာင္းကေန ကန္ေတာ္ႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးဆီ ေမာင္းေနပါတယ္။

ကန္ေတာ္ႀကီးကန္ပတ္လမ္းမွာ ေလတျဖဴးျဖဴး တုိက္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီေတာ့မွ ေလရႈျဖစ္တယ္။ အေဖေရ… ေလတ၀ ရႈလိုက္စမ္းပါဗ်ာ၊ အမူးေျပလိုက္ စမ္းပါ၊ အေဖ့သား ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့ေဘးမွာ အေဖ့ကို ေပြ႕ထားပါတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ေနတယ္။ အသံေတြ မထြက္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးေႏွာက္နဲ႔ စိတ္ထဲမွာ စကားလုံးေတြ အျပည့္… ဒါေပမဲ့ အျပင္ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ မထြက္ႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။

အေဖကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ အားကိုးခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေနတည္တဲ့ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ အေမနဲ႔ ခြဲခြာေနထိုင္ၿပီး ေနာက္က်ေတာ့ သားသမီး သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေက်ာင္းမွာ လာေတြ႕၊ ရပ္ကြက္ထဲ လူႀကံဳနဲ႔ စာေပးလို႔ သူ႔ကို လာေတြ႕ဖို႔ ေခၚနဲ႔ ေတြ႕ပါတယ္။

အေမကလည္း အေဖနဲ႔ ေတြ႕တာကို မႀကိဳက္တာမို႔ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ ေတြ႕ၾကရင္း အခ်ိန္ေတြ လြန္လာလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္အသက္ ၂၀ ေလာက္မွာ အေဖနဲ႔ အရက္ အတူေသာက္၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးေတြ ေဆြးေႏြးျဖစ္ေတာ့ သူ႔သားကို အားရေနပုံမ်ား ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လုံးထဲက အခုထက္ထိ မထြက္ပါဘူး။

တေယာက္တည္းေန၊ အထီးက်န္ တကုိယ္ေတာ္ အရက္သမားႀကီး အလြမ္းအေဆြး သမားႀကီး အေဖဟာ တျဖည္းျဖည္း ပိန္လွီလာလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ ေပြ႕ထားရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲ ျမဳပ္ေနတာေပါ့။ သားကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး လမ္းသြားလမ္းလာ မွန္သမွ်ကို ဒါ… ကၽြန္ေတာ့္ သားႀကီးေလးလို႔ ေျပာတဲ့အခါ လူပ်ဳိေပါက္ ဂိုက္ေပးၾကမ္းၾကမ္း ကၽြန္ေတာ္က ပထမပိုင္း ရွက္တတ္ေနေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းၾကေတာ့ အသားက်သြားခဲ့ပါတယ္။

အခုေတာ့ အေဖ့ပါးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ပါး ကပ္၊ အေဖ့တကိုယ္လုံးကို ေႏြးသြားေအာင္ ေထြးေပြ႕၊ အေဖ သတိျပန္လည္ လာပါ၊ အေဖ မေသပါနဲ႔ဦး… ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ အသံေတြလည္း ထြက္မလာ၊ အေဖလည္း မၾကားေတာ့ပါဘူးေလ…။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီရက္ကို ရြံ႕ရြံ႕နဲ႔ ေစာင့္ေနတာ… အေဖ၊ တကယ္ကို ေရာက္လာပါေရာလားဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔ ေဆးရုံေရာက္၊ အေရးေပၚကေန အေဖ့ကို သုံးထပ္ကို ထမ္းတင္ၾက၊ တခါ ဦးေႏွာက္နဲ႔ အာရုံေၾကာဘက္ ေရာက္… အေဖ ဘာမွ မသိေတာ့ပါဘူးေလ။ တရက္ ႏွစ္ရက္ သုံးေလးရက္ ေနေတာ့ အေဖ ေသျပန္ပါေပါ့။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္မွာ အေဖဆုံးပါးသြားတယ္။ အေဖဆုံးေတာ့ အသက္က ၅၉ ႏွစ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ၂၃ ႏွစ္။ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အသက္ ၃၆ ႏွစ္ ကြာတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမက ၁၁ ႏွစ္ ကြာတယ္။

ေသျခင္းတရားဆိုတာ မဆန္းပါဘူး၊ ေန႔တိုင္း လူေတြ ေသေနၾကတာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ နည္းနည္းဆန္းတယ္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ ဆည္းဆာေတြဟာ လွတယ္၊ ရင့္က်က္မႈ အလွတရားရွိတယ္။ အခုေတာ့ ဆည္းဆာေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အဖိုး၊ အဖြား၊ အေဖတို႔ ေသခဲ့ၿပီေပါ့။

ဒီကေန႔ေတာ့ အဖိုး ရုတ္တရက္ ကြယ္လြန္ခဲ့တာ ၁၅ ႏွစ္ျပည့္တယ္။ အဖိုးနဲ႔ အဖြား ကြယ္လြန္ျခင္း ၁၅ ႏွစ္ျပည့္အတြက္ အေမက အလွဴအတန္း လုပ္ၿပီး သူ႔မိဘေတြ အတြက္ အမွ်အတန္း ေပးေ၀တယ္။ သားႀကီး ေျမးဦးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ေက်းဇူးတရားေတြကို ရည္ေမွ်ာ္ ေအာက္ေမ့လုိ႔ အဖိုးအဖြားတို႔ကို ရည္စူး အမွ်ေ၀ဖို႔ အေမက လွမ္းသတိေပးတယ္။

သားခ်စ္တဲ့ ဘာပူးနဲ႔ ေမႀကီးေရ… သားျပဳတဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြအတြက္ အမွ်… အမွ်… အမွ်… ေပးေ၀ပါတယ္။ ေရာက္ရာအရပ္ ေရာက္ရာဘ၀ကေန ၾကားသိလို႔ သာဓုေခၚၾကပါခင္ဗ်ာ…။

သားႀကီးခ်စ္တဲ့ အေဖေရ… သားျပဳတဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြအတြက္ အမွ်… အမွ်… အမွ်… ေပးေ၀ပါတယ္။ ေရာက္ရာအရပ္ ေရာက္ရာဘ၀ကေန ၾကားသိလို႔ သာဓုေခၚပါခင္ဗ်ာ…။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၇ ရက္။
ည ၉ နာရီခြဲ။
=========================================================================================
ဆည္းဆာ/ဆီးဇာ/န-၁၊ ေန၀င္ခ်ိန္။ ၂၊ သာမန္အားျဖင့္ တရက္အတြင္း အကူးအေျပာင္း အခ်ိန္ေလးရပ္ (နံနက္ဆည္းဆာ၊ မြန္းတည့္ဆည္းဆာ၊ ညေနဆည္းဆာ၊ သန္းေခါင္ဆည္းဆာ)

ကၽြန္ေတာ့္ ဆည္းဆာကေတာ့ ေန၀င္ဆည္းဆာေပါ့ဗ်ာ၊ ေနမင္းႀကီးေတြ ကြယ္သြားခဲ့တဲ့ ဆည္းဆာေတြေပါ့…။

Advertisements