စာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားခဲ့ျပန္ၿပီ၊ စာေရးခ်င္စိတ္က အၿမဲရွိေနေပမယ့္လည္း စာတစ္ပုဒ္ေရးေလာက္ေအာင္ အခ်ိန္အား မရတာရယ္၊ မုဒ္က အစေလးရၿပီး ျပန္ထြက္တတ္တာရယ္ေၾကာင့္ ေရးလို႔ မရခဲ့…၊ အခုေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကိုယ့္အေၾကာင္းေလးပဲ ျပန္ေရးၾကည့္မိတယ္။

အေမက ေဗဒင္၀ါသနာပါတယ္၊ ေဗဒင္ဆရာစုံမွာလည္း တြက္ဖူးတယ္။ လကၡဏာ၊ ဆန္းက်မ္း၊ နကၡတ္စသျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာေရွ႕ျဖစ္၊ ေနာက္ေၾကာင္း ေျပာႏိုင္တဲ့အတတ္ပညာေတြကိုလည္း အေမက ထိုက္သေလာက္ သိတယ္။

ငယ္ကတည္းက အေမက ကိုယ့္ကို သူသြားေလရာ ေခၚသြားတတ္တာမို႔ ကိုယ္လည္း ေဗဒင္ဆရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဆီ ေရာက္ဖူးခဲ့တယ္။ ငယ္တုန္းကေတာ့ ကိုယ္က သိပ္စိတ္ညစ္တယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔ ပိုက္ဆံအကုန္ခံၿပီး လိုက္ေမးေနတာလဲဗ်ာ၊ ဒီလူေတြလည္း ရႊီးေနတာပဲလို႔ အေမ့ကို ေျပာေတာ့ အေမက စိတ္ဆိုးတယ္။

အျဖစ္တစ္ခု ေျပာျပမယ္။ ကန္ေတာ္ေလးက လကၡဏာဆရာတစ္ေယာက္ဆီ သြားၾကည့္တယ္။ ကိုယ္ ရွစ္တန္းေလာက္ ရွိဦးမယ္မွတ္တယ္။ ဆရာက အေတာ္ေလး နာမည္ႀကီးပါတယ္၊ နာမည္ေက်ာ္ေတြ သူ႔ဆီမွာ ၾကည့္ဖူးတယ္၊ အဲဒီတုန္းက ဆရာက ဇရာပိုင္းေရာက္ေတာ့ နာမက်န္းေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အေမက သူ႔အတြက္ အရင္တြက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သားႀကီးအတြက္တဲ့… ၾကည့္တယ္။

ဆရာက လကၡဏာေရာ၊ ေဗဒင္ေကာ အကုန္ရတယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို စေဟာတယ္… ေက်ာင္းၿပီးမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘြဲ႕ရမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့၊ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆိုးသြားတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္က ကိုယ္က ေက်ာင္းက အတန္းထဲ စာအေတာ္ဆုံး ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ထိပ္က ပါတယ္ေလ။ ဘြဲ႕တစ္ခုေလာက္ကေတာ့ အိပ္ၿပီး (စာမက်က္ဘဲ) ယူလို႔ရတယ္လို႔ ေသြးနထင္ ေရာက္ေနတဲ့ ကာလေပါ့။

ဒီဆရာေတာ့ စေဟာကတည္းက မွားပါၿပီလို႔ တြက္လိုက္ပါတယ္၊ (ကိုယ့္လို ကေလးသာသာ ဂ်စ္တစ္တစ္ ခ်ာတိတ္ဟာ ဒီဆရာမွားေၾကာင္း ျပဖို႔ ဘြဲ႕တစ္ခုေတာ့ ယူရေတာ့မယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲ ထည့္လိုက္မိပါတယ္)။

ကိုယ့္ေရွ႕ရွိေနသူဟာ ကိုယ့္ကို မယုံၾကည္သူတစ္ေယာက္ဆိုတာကို စိတ္ထဲမွန္းမိရင္ ေဗဒင္ဆရာေတြ သံုးတဲ့ တက္ကနိလားေတာ့ မသိပါ၊ ေဗဒင္ဆရာရဲ႕ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း အေဟာနဲ႔ စဖြင့္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ဒီေဗဒင္ဆရာ ေနာက္ထပ္ ဘာအလြဲေတြ ထပ္ေျပာမလဲဆိုတာကို ကိုယ္ ဆက္နားစြင့္မိပါတယ္။

တခါ သူက ႏိုင္ငံျခားကံ ေကာင္းတယ္၊ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံျခားသြားရမယ္လို႔လား မသိဘူး ေျပာျပန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသြားရမယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကိုယ္ သေဘာက်သြားပါတယ္။

ေဗဒင္ဆရာေတြအေနနဲ႔ လာတြက္တဲ့သူ ကိုယ့္ကိုခင္သြားေအာင္ ပိုက္ဆံေပးရက်ဳိးနပ္ေအာင္ (ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ အတြင္းမွာ စိတ္ခ်မ္းသာ လက္ခ်မ္းသာ ျဖစ္သြားေအာင္) ေျပာတတ္ဖို႔ကလည္း လုိတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီအခ်ိန္က ေဗဒင္၊ လကၡဏာကို သိပ္အယုံအၾကည္ မရွိတဲ့ ကိုယ္ေတာင္ ႏိုင္ငံျခားသြားရမယ္ဆိုေတာ့ သေဘာနည္းနည္းက်သြားပါတယ္။

ခက္တာက ကိုယ္ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ ဆိုရင္ ဆယ္တန္း၊ အင္း.. ႏိုင္ငံျခား ေက်ာင္းဆက္တက္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းတက္ရေအာင္ မိဘက ဒီေလာက္ခ်မ္းသာတာ မဟုတ္ေလျပန္ေတာ့ အင္း… ဒါ ငါ့ပုံစံကို ၾကည့္ၿပီး ဒီေကာင္က နည္းနည္းထက္ျမက္ပုံ ေပၚတယ္၊ ႏိုင္ငံျခားသြားရမယ္လို႔ ေဟာရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး ေဗဒင္ဆရာ ရႊီးပုံရတယ္လို႔ ေတြးမိျပန္ပါတယ္။ ကိုယ္က အဲဒီလို သံသယႀကီးတတ္ပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာ ဆက္ေျပာပုံအရလည္း ကိုယ့္မယုံၾကည္မႈကို ၿမဲခိုင္ေစခဲ့ပါတယ္။

သူဆက္ေျပာတာက ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ မသြားရရင္ ၁၉၉၄ တဲ့၊ ၁၉၉၄ မသြားရရင္ ၁၉၉၅ တဲ့၊ ၁၉၉၅ မသြားရရင္… အဲဒီကေန တြက္လိုက္တာ ၁၉၉၈၊ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ေလာက္အထိ ေရာက္သြားပါတယ္။ သူ႔ဟာက တမ်ဳိးပါလားလို႔ ကိုယ့္မွာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ၿပီး ခဏေနေတာ့ အလြန္ရယ္ခ်င္သြားပါတယ္။

တစ္ႏွစ္မဟုတ္တစ္ႏွစ္ သြားရမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ မင္းသြားခ်င္ရင္ (သို႔) မင္းသြားလိုက္ရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါလား ဆရာရယ္လို႔ စိတ္ထဲက ေျပာလိုက္မိပါတယ္။

ခက္တာက အေမကလည္း အတည္ေပါက္ လိုက္မွတ္ေနတယ္၊ ဆရာကလည္း လူႀကီးဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ ရယ္ခ်င္လ်က္နဲ႔ ခ်ဳပ္တီး ေအာင့္အီးခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ေဗဒင္ဆရာ ကြယ္လြန္ေၾကာင္း သတင္းစာမွာ ဖတ္ရပါတယ္။

ေဗဒင္ဆရာနည္းနည္းေတာ့ မွန္ၿပီး ကိုယ္မွားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမလားမသိပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ေဗဒင္ဆရာမွန္ေၾကာင္း သက္ေသျပခ်င္လို႔လားေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ အေမက ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ သေဘၤာတက္ဖို႔ တုိက္တြန္းအားေပးေပမယ့္ ကိုယ္က ေၾကာက္ၿပီး မတက္ပါ။ ႏိုင္ငံျခားစာသြားသင္ဖို႔ အေမက ကမ္းလွမ္းလာေတာ့လည္း ကိုယ္က ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီေလာက္ မေတာ္ပါဘူးဗ်ာဆိုၿပီး မထြက္ပါ။

ဒါနဲ႔ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ မထြက္ျဖစ္ပါ၊ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာလည္း မထြက္ျဖစ္ပါ။ ၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ ႏိုင္ငံျခားကံက ဘာမွ မထူးျခားခဲ့ပါ၊ ကိုယ္အတၱႀကီးၿပီး ေဗဒင္ဆရာမွားေၾကာင္းျပဖို႔ တမင္မထြက္တာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ပါ။ ႏိုင္ငံျခားထြက္ဖို႔ ေၾကာက္တာရယ္၊ ကိုယ္အရည္အခ်င္း မျပည့္ေသးတာကို ကိုယ့္ဘာသာ သိေနတာရယ္ (ဘယ္သူသိသိ မသိသိ၊ ကိုယ့္အရည္အခ်င္း ကိုယ္အသိဆုံး မဟုတ္လားဗ်ာ)၊ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို သိပ္ခ်စ္တာရယ္ (အဲဒီလိုေၾကာ္ျငာထိုးရင္ ေကာင္းမလားမသိ၊ ဒီဂြင္မွာ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာလို႔ရတယ္ေလ) စတာေတြေၾကာင့္ ေကာလိပ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာမွ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ စာေရးႏိုင္မယ့္အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ဘာသာျပန္အယ္ဒီတာအျဖစ္ အလုပ္၀င္ခဲ့ပါတယ္။

အလုပ္၀င္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးအၾကာမွာေတာ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္က လႊတ္လို႔ ႏိုင္ငံျခား (ကေမၻာဒီယား) မွာ သတင္းစာပညာ သင္ယူခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွာပါ။ ေဗဒင္ဆရာေျပာတဲ့ ႏွစ္အပိုင္းအျခားလြန္ၿပီးေတာ့မွ ႏိုင္ငံျခားကို စတင္ေရာက္ဖူးခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္းမၿပီးတာလည္း ေဗဒင္ဆရာနည္းနည္းမွန္တယ္လို႔မ်ား ေျပာႏိုင္မလားမသိပါ။ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေနာက္မွာ ဘြဲ႕မရႏိုင္တဲ့ ဂ်ီတီအိုင္ တက္မိျပန္ေတာ့ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ ၁၉၉၆ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္ျဖစ္ရာကေန ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာမွ ဂ်ီတီအိုင္ ၿပီးပါတယ္။

ေဗဒင္ဆရာမွားေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ ငယ္ကတည္းက ဆုံးျဖတ္ခဲ့မိဖူးတာမို႔ ဘြဲ႕ရေအာင္ ဆက္လုပ္မိရာကေန ၂၀၀၂ ခုႏွစ္မွာမွ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွာ ဘြဲ႕ရပါတယ္။ ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီး ၁၀ ႏွစ္ၾကာမွ ဘြဲ႕ရတာပါ။ ေနာက္ပိုင္း ဘြဲ႕လြန္ဒီပလိုမာတစ္ခုပါ ထပ္ယူလိုက္ပါေသးတယ္။ ေဗဒင္ဆရာလုံးလုံးမွားေအာင္ ျပခ်င္တဲ့ အငုံ႔စိတ္ကေလးကလည္း ရွိေနခဲ့တာကိုးဗ်ာ။ အခုေတာ့ ေဗဒင္ဆရာႀကီးကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ သူေဟာတာလည္း ကိုယ္က ေသခ်ာမွတ္ထား၊ ၿပီးေတာ့တခါ မွားေအာင္ လုပ္ပစ္မယ္ကြဆုိတဲ့ စိတ္ကေလး ထည့္ထားတာကိုးဗ်ာ။

ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေဗဒင္ဆို လုံး၀ မယုံပါဘူး။ တြက္ေပးမယ္၊ ၾကည့္ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မကန္႔ကြက္ပါဘူး၊ အသာတၾကည္ ေနလိုက္တာပါပဲ။ ကိုယ့္အေၾကာင္း၊ ကိုယ့္အနာဂတ္အေၾကာင္း အေကာင္းေျပာ အေကာင္းေဟာရင္ ရယ္ရယ္ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ နားေထာင္တတ္ပါတယ္။ သိပ္ႀကီးပိုပိုသာသာ ေျပာလာရင္ေတာ့ မႀကိဳက္တတ္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိေနတာကိုးဗ်ာ။

ေနာက္ပိုင္း အတန္ငယ္ အရြယ္ေရာက္ လူလားေျမာက္လာၿပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တိုင္း၊ ကိုယ္အရည္အခ်င္းရွိတိုင္း လုပ္လို႔ မျဖစ္တာေတြ ရွိလာေတာ့၊ သိလာေတာ့ ေဗဒင္ကို မယုံေပမယ့္ ကံ (ကံတရား) ဆိုတာကိုေတာ့ ယုံၾကည္လာပါတယ္။ ကံဆိုတာ ရွိတယ္ဆိုတာကို သိၿပီးေနာက္မွာေတာ့့ ကံဆိုတာမွာလည္း အလုပ္ပါ တြဲေနတာကိုလည္း သိျပန္ပါတယ္။ (အလုပ္-ကံ-အလုပ္-ကံ)။ ကံဆိုၿပီး ေစာင့္ေနလို႔ မရသလို အလုပ္ခ်ည္း တြန္းလုပ္ေနလို႔ မရပါဘူး။

အေမကေတာ့ ေဗဒင္ေတြ ၾကည့္ေနဆဲပါ။ မွန္တယ္လို႔ နာမည္ႀကီးရင္ ေရာက္ေရာက္သြားတတ္ျပန္ပါတယ္၊ သူ႔ကံၾကမၼာ ေရွ႕ျဖစ္ေနာက္ျဖစ္ကို ေဗဒင္ဆရာနဲ႔ စစ္ေဆးေနဆဲပါ။ အေမဟာ အေတာ့္ကို စိတ္ဓာတ္ ႀကံ့ခိုင္တဲ့ ဘြဲ႕ရပညာတတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ေဗဒင္ကိုေတာ့ ယုံၾကည္ပါတယ္။

ကိုယ္သိကၽြမ္းခင္မင္တဲ့ လူေတာ္ေတြ ပညာတတ္ေတြလည္း ေဗဒင္ကို အေတာ္ယုံၾကည္တာေတြ၊ အၿမဲတြက္ခ်က္ ေလ့လာေနတာေတြကို ေတြ႕ပါတယ္။ တေန႔ကေတာင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အလံလဲတာမွာ ေဗဒင္ကိန္းခန္းေတြနဲ႔ တြက္ခ်က္လုပ္ကိုင္သြားတာကို ၾကားသိမိေတာ့ အစိုးရမင္းမ်ားကလည္း ေဗဒင္ကို အလြန္အက်ဴး သက္၀င္ယုံၾကည္ေနတာပါလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ ၅၀ ၅၀ လို႔ပဲ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္း အေကာင္းေျပာရင္ ကိုယ့္အနာဂတ္ေကာင္းမယ္လို႔ ေရွ႕ျဖစ္ေဟာရင္ ေဗဒင္တြက္ခ (နကၡတ္စစ္ခ၊ လကၡဏာၾကည့္ခ) ေပးရတာ တန္ပါတယ္ေလလို႔ ထင္မိတာကိုးဗ်ာ။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေဗဒင္ဆရာက ကိုယ့္အေၾကာင္း အေကာင္းမေျပာ အဆိုးေဟာခဲ့ရင္ ေဗဒင္ဆရာမွားတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ေအာင္ ကိုယ္ကုိယ္တိုင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ႀကိဳးစားေနရဦးမွာ…။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၄ ရက္။
နံနက္ ၁၁ နာရီ။

Advertisements