အခုတေလာ ေခါင္းက ပူလိုက္ ေအးလိုက္၊ တက္ၾကြလိုက္ ထုံမႈိင္းလိုက္၊ တစ္ခါတေလ ၾကည့္သာၾကည့္တယ္ မျမင္ရဘူး၊ ခဏေနေတာ့ မၾကည့္ဘဲ ျမင္ေနရတယ္။ စိတ္မွာ အလိုမက်ဘူး။ အခု ထလိုက္ ခဏေန ထိုင္လိုက္၊ တစ္ခုခုအတြက္ တစ္ခုခုကို တစ္ခုခု ျဖစ္ေနသလိုမ်ိဳး… အသက္ ၄၀ ေက်ာ္၊ ၅၀ စြန္းစ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္လို… အို ငါ ဥာဏ္ေသြးဆုံးၿပီလား။

ထိတ္ကနဲ… လက္ဖ၀ါးျပင္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ အျပာေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္၊ ပန္းေရာင္ အေရာင္စုံေတြ ေျပာင္းေနတယ္။ စိန္လို လက္တာေတြေတာင္ ပါေသးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးပါရေစ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြးခြင့္ေပးပါ ေငးခြင့္ေပးပါ၊ စကားလုံးေတြကို စိတ္ႀကိဳက္ ရြတ္ဆိုခြင့္ေပးပါ။ ဘယ္သူ႔မွ ခြင့္ျပဳစရာ မလိုပါဘဲ ကိုယ္ ေတာင္းဆိုေနမိတယ္။

ေမြးရာကေန ေသရာအထိ… ဘ၀လို႔ေခၚတဲ့ ကာလတစ္ခုကို ကုိယ္ ပိုင္ေနတာပဲေလ၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္လို႔ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ရွိတယ္မဟုတ္လား။ မဟုတ္ဘူး… မဟုတ္ဘူး၊ လူႀကီးမင္းတို႔ မသိဘူးေနာ္။ မဟုတ္ဘူး။

တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ကြန္ပ်ဴတာ သုံးစြဲခ်ိန္ကခ်ည္း ၁၅ နာရီေလာက္ ျဖစ္လာတယ္။ လုိခ်င္တာအားလုံးကို ကြန္ပ်ဴတာကေန ရတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာသာ သူငယ္ခ်င္း၊ ကြန္ပ်ဴတာသာ မိတ္ေဆြစစ္၊ ကြန္ပ်ဴတာသာ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာ၊ ကြန္ပ်ဴတာသာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကုဆရာ ျဖစ္တယ္။ ဒါဆို ကိုယ့္ဦးေႏွာက္က ဘယ္မွာလဲ၊ သူ႔အလုပ္က ဘာပါလဲ။

သိခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတိုင္းကို ဦးေႏွာက္ႀကီးနဲ႔ မစဥ္းစားတာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ၾကာေပါ့။ ကြန္ပ်ဴတာကိုသြား ဂူဂဲလ္ကို မ်က္စပစ္ ရမ္းခ်င္သလို ရမ္း ေမႊခ်င္သလို ေမႊ၊ စိတ္ေလတိုင္း ထင္တိုင္း လုပ္ေနတာ… တစ္ခါတေလ ကြန္ပ်ဴတာ ငိုသြားတဲ့ အထိပါပဲ။

တကယ့္စိတ္အခံက ေတြးခ်င္ေငးခ်င္သူ၊ ေရးခ်င္ေပးခ်င္သူ၊ စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႔ ေနထိုင္ခ်င္သူ၊ တကယ့္ဘ၀က အဲဒီလို ျပဌာန္းခြင့္ မေပးဘူး။ သိခ်င္တာကို ခ်က္ခ်င္းသိေနမွ၊ လုပ္ရမွာကို ခ်က္ခ်င္းလုပ္ႏိုင္မွ… က်န္တာေတြ ဘာမွမစဥ္းစားဘူး။

အခုလို ပူသလို ေအးသလို ေႏြးသလို ခ်မ္းသလို အမ်ဳိးမ်ဳိး တက္က်ျဖစ္ေနတာေတြဟာ အခိုက္အတန္႔ တစ္ခုလား၊ အၿမဲျဖစ္သြားမွာလား။ ေဆးခန္း သြားရမွာလား၊ စိတ္ကုဆရာနဲ႔ ေတြ႕ရမွာလား။ ငါ့ဥာဏ္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ… ဒီေမးခြန္းသာ အခိုက္တန္႔တိုင္းမွာ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

မင္းမ်က္လုံးေတြ နာေနၿပီ၊ အိပ္လိုက္ပါလား၊ အိပ္ၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္မွာလဲ… ျပန္ႏိုးေပါ့။ ႏိုးရမယ့္အတူတူ မအိပ္ေတာ့ဘူးလား။

ကိုယ္ မ်က္လုံး ပိတ္လိုက္တယ္၊ ျမင္ေနရတယ္။ အတြင္းထဲကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း… အတြင္းထဲကို… ပထမေတာ့ မဲမဲေမွာင္လို႔… ေနာက္ အျဖဴေရာင္ အတန္းေတြ၊ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တိုး၀င္၊ ရုပ္သံက သတင္းေၾကညာေနတာေတြ၊ စစ္ပြဲေတြ၊ သတ္ျဖတ္မႈေတြ၊ အနိ႒ာရုံေတြ…။

ေရႀကီးေနတာပဲ၊ ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနတာပဲ၊ ဟိုဘက္မွာက မီးေတာက္ေတြ၊ ေဟာ… ဟိုမွာ ေ၀ဟင္ထဲ ပ်ံတက္သြားတဲ့ ေလယာဥ္ေတြ၊ ဘန္ကီမြန္း မ်က္ႏွာ၊ ေဒးဗစ္ကင္မရြန္း မ်က္ႏွာ၊ အိုဘားမား မ်က္ႏွာ၊ ဟုိအိမ္ထဲက တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ၊ မ်က္ႏွာ… မ်က္ႏွာ… မ်က္ႏွာ။ မ်က္ႏွာေတြ အမ်ားႀကီး…။

ရင္းရင္းႏွီးႏွီးလည္း ရွိရဲ႕… တခ်ဳိ႕ကို၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးႀကီး သိရဲ႕… တခ်ဳိ႕ကို၊ ၀မ္းနည္းသလိုလို ၀မ္းသာသလိုလို ငိုခ်င္သလုိလုိ ရယ္ခ်င္သလိုလို ဟိုလိုလုိ ဒီလိုလို၊ ေျပာရရင္ေတာ့ အစားအေသာက္ေတြ ျပင္ထားတဲ့ ၀ိုင္းမွာ မစားခိုင္းဘဲ ထိုင္းခိုင္းထားသလို… စိတ္ရႈပ္စရာႀကီး။ တံေတြးေတြသာ ခဏခဏၿမိဳ…။

ဒီဦးေႏွာက္ႀကီးကို ဘယ္လိုသုံးရမလဲ၊ ဒီအတိုင္း အၾကမ္းထည္ ေရာင္းစားလိုက္ရမလား၊ မဆလာႏိုင္ႏိုင္နဲ႔ခ်က္ၿပီး စားမလား၊ ေရခဲရိုက္ အိတ္စ္ပို႔လုပ္မလား။

ကိုယ့္ဥာဏ္လည္း ကိုယ္မမီေတာ့…။

အားလုံးမွာလည္း သူ႔အပူနဲ႔သူ၊ သူ႔ခြင္(ဂြင္)နဲ႔သူ၊ ခင္ေတာ့ခင္တယ္ အိမ္ေတာ့ မေခၚထားႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ လူေတြခ်ည္းပဲေလ၊ ျမန္မာျပည္က မို႔လား၊ အားနာတယ္ဆိုတဲ့ စကားလုံးေတာ့ သိမွာေပါ့ေလတဲ့။

ျပႆနာက အခုမွစတာ၊ အမ်ဳိးသမီးေတြ အဲဒီအရြယ္ အဲဒါျဖစ္တာက တစ္သက္မွာ တစ္ႀကိမ္ေတာ့ မလြဲမေသြ ႀကံဳရတဲ့ကိစၥ၊ နဂိုကထဲက ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားမယ္၊ ေဆး၀ါးေတြလည္း ေဆာင္ထားမယ္၊ ဆရာ၀န္လည္း ျပမယ္၊ ေနတတ္ထိုင္တတ္မယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္တန္ၿပီးသြားမွာပဲ။ အမ်ဳိးသမီးေတြ ဒီလိုျဖစ္ခဲ့တာ သန္းေထာင္ခ်ီရွိေနခဲ့ၿပီပဲ။ နည္းလမ္းေတြ ရွိေနခဲ့ၿပီပဲ။

ကိုယ့္ကိစၥကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္၊ ေတာ္ေတာ္ရႈပ္ေနၿပီ။ ေတြးလို႔ မထြက္ေတာ့တာလား၊ ထြက္လို႔ မေတြးေတာ့တာလား၊ ပူလိုက္ ေအးလိုက္၊ အူလိုက္ ေျပးလိုက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာငိုေအာင္ ေဆာ့ထားတဲ့ကိုယ္… လူအပိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ၊ မဟုတ္ေကာင္းပါဘူးေလ။

ကိုယ္ မ်က္စိ ျပန္မွိတ္လိုက္တယ္။ ျမင္လာျပန္တယ္။

ဒီေနရာ၊ ဒီလူေတြ၊ ဒီအိမ္ခန္း… အားလုံး ႀကိဳျမင္ထားတဲ့အတိုင္း၊ တစ္ခါတခါ ကိုယ့္ဘာသာအံ့ၾသ၊ ဒီအတိုင္း ဘ၀တစ္ခုစာ ေနခဲ့ၿပီးသလိုမ်ဳိး ဒီဘ၀ ေနေနရတာ။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီအစားအစာကိုပဲ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ စားေနရသလုိမ်ဳိး၊ ဒီရုပ္ရွင္ကားကိုပဲ ထပ္ျပန္တလဲလဲ ၾကည့္ေနရသလိုမ်ဳိး၊ ေခါင္းက ပူလိုက္ ေအးလိုက္၊ ဟိုမိန္းမႀကီးေတြ ျဖစ္သလိုမ်ဳိး…။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္။ ညသန္းေခါင္။

Advertisements