ငယ္ငယ္ကထဲက (အသက္ ၁၀ ႏွစ္ ၀န္းက်င္ေလာက္ေပါ့) မနက္ဆို အဆိုေတာ္ မာမာေအးရဲ့ မဂၤလာ ၁၂ ပါး သီခ်င္းနဲ႔ အိပ္ရာထပါတယ္။ အေဖက ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားေခြ အရင္ဖြင့္တယ္။ ဆရာေတာ္ကလဲ အေျပာ အေဟာက ေကာင္းဆိုေတာ့ ႏိုးေနေပမဲ့ မထေသးဘဲ အိပ္ရာထဲကေနပဲ တရားနာ(နားေထာင္ေနတယ္)။ အဲ..မာမာေအးရဲ႕ မဂၤလာ ၁၂ ပါး သီခ်င္းမွာေတာ့ လုံး၀ ႏိုးထ လာခဲ့ပါၿပီ။

ျမန္မာသံတီးလုံးေလးကလဲ ေကာင္းမွကိုးဗ်ာ။ အခုေတာ့ အဲဒါေလး နားမေထာင္ရတာ ႏွစ္ ၂၀ နီးပါးေလာက္ေတာင္ ရွိမွေပါ့။ အခု ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ေမလထုတ္ အပ်ဳိစင္ မဂၢဇင္းမွာ စာေရးဆရာ ေမာင္ေကာင္းျမင့္ေရးတဲ့ “တစ္ခုေသာ စိန္ရတု၊ ေရႊရတု“ ေဆာင္းပါးမွာ မဂၤလာ ၁၂ ပါး ထည့္ေရးထားတာ ေတြ႕တာနဲ႔ ျပန္ကူးျပရပါတယ္။ ျမန္မာဆိုရင္ ကိုယ္လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္လို႔ ရတဲ့ မဂၤလာေတြ သိထားေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။

၁။ ဂဗၻသာ၀က မဂၤလာ (ပဋိသေႏၶစြဲသည့္ေန႔ကစၿပီး အခါအားေလ်ာ္စြာ ျပဳရေသာ မဂၤလာ)

၂။ ၀ိဇာတ မဂၤလာ (ဖြားျမင္ေသာအခါ ျပဳရေသာ မဂၤလာ)

၃။ အာဟာရ ပရိေဘာဂ မဂၤလာ (ထမင္းခြံ႕ရေသာအခါ ျပဳရေသာ မဂၤလာ)

၄။ တမၺဳလ ဘတၱ မဂၤလာ (ကြမ္းခြံ႕ေသာအခါ ျပဳရေသာ မဂၤလာ)

၅။ ေဒါဠာကရဏ မဂၤလာ (ဧယာဥ္ပုခက္လႊဲေသာအခါ ျပဳရေသာ မဂၤလာ)

၆။ ေကသစၦ ဒန မဂၤလာ (ဆံပင္ပယ္ေသာအခါ ျပဳရေသာ မဂၤလာ)

၇။ ေဂဟာ ကရဏ မဂၤလာ (အိမ္သစ္တက္ မဂၤလာ)

၈။ သာမေဏရ ပဗၺဇ မဂၤလာ (ရွင္ျပဳ မဂၤလာ)

၉။ ကဏၰ ၀ိဇၥ်န မဂၤလာ (နားသ မဂၤလာ)

၁၀။ ဒုႆာ ဂဟန မဂၤလာ (ပုဆိုး ထဘီ ၀တ္ေသာအခါ ျပဳရေသာ မဂၤလာ)

၁၁။ စူဠဂဟန မဂၤလာ (ဆံထိုး ဦးေသွ်ာင္ ထုံးေသာအခါ ျပဳရေသာ မဂၤလာ)

၁၂။ အာ၀ါဟ ၀ိ၀ါဟ မဂၤလာ (လက္ထပ္ မဂၤလာ)

အဲဒီ မဂၤလာ ၁၂ ပါး သီခ်င္းနဲ႔ ႏိုးထခဲ့ရတဲ့ မနက္ခင္းတုိင္းဟာ မဂၤလာ ရွိေနသလိုပါပဲ။ အသက္ ၁၀ ႏွစ္သား ေလာက္ပဲ ရွိေသးတဲ့ ကိုယ္ဟာ အေတာ္ေလး တက္ၾကြ လန္းဆန္း ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဆိုေတာ္ မာမာေအးရဲ႕ အသံကလဲ ေကာင္းမွ ေကာင္းကုိဗ်ာ။

ဒီမဂၤလာေတြထဲမွာ တခ်ဳိ႕ဟာေတြကေတာ့ ကုလား ယဥ္ေက်းမႈကေန ေကာ္ပီေတြ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာမွာလဲ ဒီလုိ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ရွိပါလားဆိုၿပီး သိရတာေပါ့ဗ်ာ။

အခုက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ လူႀကီးျဖစ္ပြဲတို႔၊ လက္တင္အေမရိကမွာေတာ့ Quinceañera လို႔ေခၚတဲ့ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ျပည့္ ေျမာက္သူ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ (အပ်ဳိျဖစ္ပြဲလို႔ ေခၚရမလားမသိ) ဆုံေတြ႕ပြဲ၊ ေနာက္ အိႏၵိယမွာပဲ သမီးအပ်ဳိျဖစ္ပြဲေတြကို ဖတ္ေန၊ ၾကားေန၊ ျမင္ေနရေတာ့ ဟာ ဒို႔မွာလဲ ဒါေတြ ရွိတာပဲ၊ ျမန္မာမွန္ရင္ ဒါေတြ သိထားသင့္တာပဲလို႔ ယုံၾကည္လို႔ ျပန္မွ်ေ၀ လုိက္ရတာပါ။

ျမန္မာေတြက မဂၤလာရွိတာကို တန္ဖိုးထားၾကတာမို႔ ပဋိသေႏၶစတည္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အေဖေရာ၊ အေမေရာ၊ အဖိုးေတြ၊ အဖြားေတြ၊ ေဆြမ်ဳိးေတြေရာ အလြန္၀မ္းသာၿပီး အဲဒီအိမ္ဟာ မဂၤလာေတြ ရွိကုန္ေတာ့တာပါပဲ၊ အဲဒီအိမ္တင္ မကပါဘူး၊ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ၊ လမ္းထဲက လူေတြကပါ မဂၤလာေတြ ရွိကုန္ၿပီး တခ်ဳိ႕ဆို ထီေတြ ဘာေတြ ထိုးၾကတာေတာင္ ရွိပါတယ္။

ထမင္းခြံ႕၊ ကြမ္းခြံ႕တာ…ဒါကေတာ့ ကုလားဆီက လာတာမ်ားလားလို႔ ထင္မိပါတယ္။ ပုခက္လႊဲတာတုိ႔၊ ဆံပင္ ပယ္တာတို႔က်ေတာ့ နန္းတြင္းက လာတယ္ထင္ပါရဲ႕။

အိမ္သစ္တက္တာၾကေတာ့ တရုတ္ဆီကပဲ လာသလား၊ ျမန္မာအစစ္ပဲလား ေသခ်ာမသိပါဘူး။ တရုတ္ေတြကေတာ့ ဖြင့္ပြဲတို႔၊ လုပ္ငန္းသစ္တို႔ စၿပီဆိုရင္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ဖြင့္လွစ္တတ္ၾကတာကလားဗ်ာ။

ရွင္ျပဳ၊ နားသကေတာ့ ခ်စ္စရာအရြယ္ သားေလးေတြ၊ သမီးေလးေတြကို မင္းသား၊ မင္းသမီးေလးေတြလို ၀တ္စား ဆင္ယင္ေပးၿပီး သာသနာ့အေရးဆက္ႏြယ္လို႔ ေဆာင္ရြက္ၾကတာ ကုသိုလ္လဲရ၊ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ရ၊ ၾကည္ႏူးစရာလဲ ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ဳိ႕မိဘေတြဆို သားရွင္ျပဳပြဲ က်င္းပႏုိင္ဖို႔အေရး ပဋိသေႏၶတည္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ သားေလး ေမြးဖို႔ ဆုေတာင္းၾကပါသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမလဲ သားေလး(ကၽြန္ေတာ္)ေမြးေတာ့ အေတာ္ ၀မ္းသာခဲ့သတဲ့ေလ။

ပုဆိုး၊ ထဘီ ၀တ္တာကေတာ့ ခုနေျပာခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ျပည့္ပြဲတုိ႔၊ လူႀကီးျဖစ္ပြဲတုိ႔နဲ႔မ်ား တူသလားမသိ၊ အရင္က ပုဆိုးဆိုတာက ေယာက်္ားေလးဆို အေတာင္ ၂၀ ၀တ္ရတာကိုးဗ်ာ…ေနာ္။ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ၾကမွသာ ခြန္အားဗလ ၿဖိဳးၾကြယ္လို႔ အေတာင္ ၂၀ ကို ပတ္ထားႏိုင္မွာကိုးေနာ္…။ မိန္းကေလးေတြကလဲ ဗလာထဘီလိုမ်ဳိး ပတ္ထားရတာ ပါပဲ။ သူတို႔လဲ အဲဒီေလာက္မွ ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ပတ္ႏိုင္ ဆီးႏိုင္မွာေပါ့ေလ။

ဆံထုံး၊ ဦးေသွ်ာင္ထုံး တာကေတာ့ နည္းနည္း အရြယ္တင့္လာတဲ့အခ်ိန္လို႔ ထင္တာပဲ၊ လူႀကီးပီပီျဖစ္ၿပီေပါ့ေလ။ မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ ရယ္ဒီမိတ္ျဖစ္တဲ့အရြယ္လို႔ ေျပာရမလားမသိပါဘူး။ ဒီေခတ္ကေတာ့ ေယာက်္ားေလးေရာ၊ မိန္းကေလးေတြပါ ဆံပင္ေတြ ျဖတ္ပစ္ၾကတဲ့ေခတ္(အေျပးအလႊား သြားလာလုပ္ကိုင္ရတဲ့ေခတ္၊ ရာသီဥတု အလြန္ပူတဲ့ေခတ္)ဆိုေတာ့ ဒီမဂၤလာ ကေတာ့ ေခတၱဆိုင္းငံ့ရမဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ ကမၻာႀကီးပူေႏြးလာမႈကေန ကမၻာႀကီးေအးခ်မ္းသြားမႈဆီေရာက္မွပဲ ျပန္လည္ဆင္ႏႊဲႏိုင္ေတာ့မယ္ထင္ပါ့ဗ်ာ။

အဲ..ေနာက္ဆုံးကေတာ့ အာ၀ါဟ ၀ိ၀ါဟ ထိမ္းျမားမဂၤလာေဆာင္ႏွင္းၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါက အေရးႀကီးတယ္ေလ… လူ႔မ်ဳိးရိုးမ်ဳိးဆက္ မတိမ္ေကာဖို႔ဆိုတာ ဒီမဂၤလာရွိမွ ျဖစ္မွာကိုးဗ်ေနာ္။ တစ္ခါ ဒီမဂၤလာနဲ႔ စလိုက္မွပဲ နံပါတ္တစ္ မဂၤလာဆီ တေၾကာ့ျပန္သြားႏိုင္မွာကိုးဗ်။ သံသရာအစ မဂၤလာလို႔ ေခၚရမလားမသိ။

အဲ…စကားမစပ္ အခုေတာ့ အေမရိက က သိပၸံပညာရွင္က မိဘမပါဘဲ(အာ၀ါဟ ၀ိ၀ါဟ မဂၤလာမျပဳပါဘဲ) လူလုပ္ဖို႔ ႀကံေနတာ ေအာင္ျမင္မႈ လမ္းစ ေတြ႕ေနၿပီေျပာပါတယ္။

သပၸဳရိသ(သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္း)တို႔…နံပါတ္ ၁၂ မဂၤလာကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျပဳခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီသိပၸံပညာရွင္ စမ္းသပ္မႈ မေအာင္ျမင္ခင္ ျမန္ျမန္ ေဆာင္ႏွင္းႏိုင္မွ ေတာ္ကာ ၾကပါလိမ့္မယ္။ မဟုတ္ရင္ ဒီမဂၤလာဟာ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

မဂၤလာ နံပါတ္ ၁၂ ကေန မဂၤလာ နံပါတ္ ၁ ကို တေၾကာ့ျပန္ လည္သြားခဲ့ေပမဲ့…မဂၤလာ ၁၂ ကေန ေက်ာ္လြန္ လိုက္ရင္ ေတာ့ ဇရာ(အို) ဗ်ာဓိ(နာ) မရဏ(ေသ)ဖို႔ကလဲ ရွိေနျပန္ပါေသးတယ္။ အဲဒါက်ေတာ့ ျမန္မာေတြက လည္သဗ်ာ။ မဂၤလာမဟုတ္ေတာ့ဘူး…အမဂၤလာတဲ့။

အို႔…မင္းသားႀကီး ကိုေက်ာ္သူက်ေတာ့ အမဂၤလာေတြလို႔ လူေတြဆုိၾကတဲ့ နာေရးကူညီမႈေတြကို စိတ္ႏွလုံး ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တတ္စြမ္းသမွ်ကူညီေနၿပီး မဂၤလာရွိေအာင္ ေနထုိင္ျပေနျပန္ေတာ့ ဘယ္ဟာက အဓိက မဂၤလာ၊ ဘယ္ဟာက သာမညမဂၤလာလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ သပၸဳရိသအေပါင္းကပဲ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ေတာ္ မူၾကပါ ခင္ဗ်ာ။

စာဖတ္သူအေပါင္း မဂၤလာမ်ား တိုးပြားၿပီး သကာလ အာယု(အသက္ရွည္ျခင္း)၊ ၀ဏၰ(အဆင္းလွျခင္း)၊ သုခ(ခ်မ္းသာ ႀကီးျခင္း)၊ ဗလ(ခြန္အားႀကီးျခင္း)၊ ပဋိဘာန(ဥာဏ္ပညာႀကီးျခင္း)တုိ႔နဲ႔ ျပည့္စုံၾကပါေစခင္ဗ်ာ။

ကၠႆာ၊ မစၦရိယ(မနာလိုျခင္း၊ ၀န္တိုျခင္း) ကင္းစင္ၿပီး ျဖဴေသာႏွလုံးနဲ႔ စင္ေသာစိတ္(မုဒိတာ)ထား ပြားႏိုင္ၾကပါေစ ခင္ဗ်ာ။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ေမလ ၂၁ ရက္။ ေသာၾကာ မြန္းလြဲ ၂ နာရီ။