လန္ဒန္က ဘယ္လ္ဂ်ီယံသံရုံးမွာ ဗီဇာေလွ်ာက္ေတာ့ ရင္ကေတာ့ ခပ္တုန္တုန္ပါပဲ၊ တစ္ခုခု လုိအပ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာလုိက္မွာ၊ ျငင္းလိုက္မွာကို မလိုလားပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က ရက္ကပ္ၿပီးမွ လုပ္တာဆုိေတာ့ အားလုံးအဆင္ေျပဖို႔ ဆုေတာင္းရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အ၀င္၀မွာ တိုကင္ယူခဲ့ၿပီး ကိုယ့္အလွည့္ေစာင့္၊ ေရာက္တဲ့အခါ ေကာင္တာမွာ သြားေတြ႕၊ ေတာင္းတဲ့စာရြက္ေတြေပး၊ ျပလုပ္ေတာ့ ခရီးသြားအာမခံတဲ့..ေတာင္းလာပါတယ္။

ဒီမွာက ခရီးေတြသြားတဲ့အခါ ခရီးသြားအာမခံက မရွိမျဖစ္ မပါမျဖစ္လိုအပ္တာမို႔ ကိုယ္က နဂိုကထဲက ခရီးသြားအာမခံကိစၥကို ေျပးလႊား၊ စုံစမ္းခဲ့ၿပီးသားဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္သိေနပါၿပီ။ တစ္ပတ္စာ၊ ႏွစ္ပတ္စာ၊ တစ္လ အာမခံေတြ ၀ယ္မလား၊ ကုမၸဏီတစ္ခုခုက ၀ယ္မလား၊ စာတုိက္က ၀ယ္မလား။ ေမးလည္းေမးၾကည့္ခဲ့ပါ တယ္။

ဘဏ္မွာလည္း ၀ယ္လို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ ဘဏ္ကို သြားေမးတဲ့အခါ ဘဏ္က ကိုယ့္အေကာင့္က ဥေရာပသြားရင္ အာမခံ၀ယ္စရာမလိုဘူး။ ဘဏ္က ေအာ္တိုမစ္တစ္ အာမခံ၀န္ေဆာင္မႈေပးၿပီးသားလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေကာင့္က သာမန္အေကာင့္ပါ၊ တခ်ဳိ႕အေကာင့္ဆုိရင္ တစ္ကမၻာလုံး ဘယ္သြားသြား အာမခံသပ္သပ္ ထပ္၀ယ္စရာမလုိပါဘူး၊ ဘဏ္၀န္ေဆာင္မႈမွာပါၿပီးသားပါ။

ႀကံဳလုိ႔ေျပာရရင္ ကိုယ့္အေကာင့္က လက္ကိုင္ဖုန္းအာမခံလည္း ပါၿပီးသားပါ။ ကိုယ့္လက္ကိုင္ဖုန္း ေပ်ာက္ရင္၊ ပ်က္ရင္ ဘဏ္က ဖုန္းအသစ္တစ္လုံး၀ယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံျပန္ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဏ္ေတြရဲ႕၀န္ေဆာင္မႈက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပါ။ လစဥ္ ဘဏ္၀န္ေဆာင္ခေတြ ယူထားတာကိုးဗ်ာ။

ဒါနဲ႔ ဗီဇာေကာင္တာက ေကာင္မေလးကုိ ကၽြန္ေတာ့္ဘဏ္ကတ္ျပၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ဒီဘဏ္က ကတ္ကိုင္ပါတယ္၊ ဥေရာပခရီးသြားရင္ ခရီးသြားအာမခံ အထူး ၀ယ္စရာမလိုေတာ့ပါဘူးေျပာေတာ့ သူက မယုံဘူး၊ ဘဏ္ကေနေပးတဲ့ ေထာက္ခံစာေပးပါတဲ့။

ဒါနဲ႔ ဘဏ္ကေနေပးလိုက္တဲ့ ဘဏ္အေကာင့္ပိုင္ရွင္ေတြကိုေပးတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ အခန္းက စာပိုဒ္ကုိျပေတာ့ ဒါဆို အဲဒါေလး မိတၱဴကူးေပးပါတဲ့၊ မိတၱဴကူးရင္ တစ္ေပါင္လားထည့္ၿပီး ကူးရတဲ့စက္ေတာ့ ရွိပါတယ္။ မကူးခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ ဒီစာအုပ္သာ ယူလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာဆုိၿပီး စာအုပ္ႀကီးေပးလိုက္ေတာ့မွ မေခ်ာက ဗီဇာေၾကး ၅၅ ေပါင္၊ ၀န္ေဆာင္ေၾကး ၂၅ ေပါင္၊ ဗီဇာကိစၥ ရ မရကို ဖုန္းကေန မတ္ေဆ့ဂ်္ ပို႔ေပးရမလား၊ စာတိုက္ကေန ဗီဇာတုံးထုထားတဲ့စာအုပ္ကို ပို႔ေပးရမလားလို႔ ေမးပါတယ္။

မတ္ေဆ့ဂ်္ပဲ ပို႔ေပးပါ၊ လာယူပါမယ္ဆိုေတာ့ ၂ ေပါင္လား ထပ္ေပးရတယ္။ စာတုိက္ကေနဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ၇ ေပါင္လား ေပးရဦးမွာပါ။ ဒါနဲ႔ သူေတာင္းတဲ့ ပိုက္ဆံကုိ ဘဏ္ကတ္နဲ႔ ေပးၿပီးသကာလ ၂ ရက္၊ ၃ ရက္ၾကာရင္ မတ္ေဆ့ဂ်္ပို႔လိုက္ပါမယ္လို႔ေျပာေတာ့ စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာ ကိုယ့္တစ္ခ်က္မွားသြားခဲ့တယ္ဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္မွသိရတာပါ၊ ဒီလိုပါ။

ကိုယ္က ဗီဇာေလွ်ာက္လႊာမွာ ပထမ single entry လို႔ေရးထားတာကို ျခစ္ၿပီး၊ multi entry ဆိုၿပီး ေျပာင္းလုိက္ပါတယ္။ (ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ကိုယ္ပါ၊ ဘယ္လ္ဂ်ီယံသြားမယ္၊ လန္ဒန္ျပန္လာမယ္ ၿပီးမွ ပါရီသြားမယ္လို႔ ေတြးခဲ့တာကိုး)

ေနာက္တစ္ခုက duration of stay ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း ရက္အတိအက် ဥပမာအားျဖင့္ ရက္ ၃၀၊ ရက္ ၆၀၊ ရက္ ၉၀ ဒါမွမဟုတ္ ၇ ရက္၊ ၁၄ ရက္ စသျဖင့္ ထည့္မေပးလုိက္ေတာ့ ဗီဇာသြားယူတဲ့အခါ ဗီဇာမွာ ၅ ရက္ပဲ ေပးထားတာ ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္က ၂ ညအိပ္ပဲ ဘြတ္ကင္တင္ထားေတာ့ သူက ၅ ရက္ ေပးလုိက္တာပါ။ ၅ ရက္ဆို ေတာ္ေတာ္လုံေလာက္ေနၿပီပဲလုိ႔ တြက္ပုံရပါတယ္။ ဗီဇာအသုံးျပဳႏိုင္တဲ့ကာလေတာ့ ထုတ္ေပးတဲ့ရက္ကေန ၃ ပတ္အတြင္း သုံးလို႔ရပါတယ္။

သေဘာကေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၆ ရက္ကေန မတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔အထိ ၃ ပတ္အတြင္းမွာ ၅ ရက္ေနလို႔ရမယ္။ ဒါပဲ။ ေပါင္ ၈၀ ေက်ာ္ေလာက္ အကုန္ခံထားတဲ့ ဗီဇာက ဥေရာပမွာ ၅ ရက္ပဲ ေနလို႔ရပါေတာ့တယ္။ တစ္ရက္ကို ၁၆ ေပါင္ေက်ာ္ေက်ာ္ က်ေနပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုဆိုးတာက multi entry မေပးဘဲ single entry ပဲ ေပးတာပါ။ အဲဒါကမွ တကယ့္ျပႆနာပါ။

ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈေပပဲ၊ duration of stay မွာ ၃၀ ရက္ ဒါမွမဟုတ္ ၁၀ ရက္လို႔ ေရးခဲ့ရင္ ဒီထက္ပုိရခ်င္ ရေပဦးမယ္။ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ျပန္လည္း မေျပာေတာ့ဘူး။ ဗီဇာရေပမဲ့ ေခါင္းငိုက္စိုက္စိုက္နဲ႔ စိတ္မခ်မ္းမသာနဲ႔ျပန္ခဲ့ရေတာ့တယ္၊ ငါ့ႏွယ္ အဆင္မေျပလုိက္တာကြာလို႔ စိတ္ထဲေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕မေသခ်ာမႈကို မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ငါ ဒီတစ္ခ်ီေတာ့ နည္းနည္းေပါ့သြားတယ္၊ လုိသြားတယ္လို႔ စိတ္ထဲမေကာင္းဘူး၊ ကိုယ္က အၿမဲလိုလို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ လုပ္တတ္တယ္။ ဒီတခ်ီေတာ့ ကိုယ္မွားသြားတာကို ကိုယ္တိုင္သိေနတယ္။

ဒါနဲ႔ ျပန္စဥ္းစားရတယ္၊ ဗီဇာက ၅ ရက္ပဲရတယ္။ ေနာက္ၿပီးတစ္ခါ single entry ပဲရတယ္။ ဒီေတာ့ မူလစဥ္းစားထားတဲ့ ဘယ္လ္ဂ်ီယံကုိ အရင္သြားၿပီး လန္ဒန္ျပန္လာ၊ လန္ဒန္မွာ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ေန၊ ၿပီးမွတစ္ခါ ပါရီသြား အဲဒီလိုလုပ္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ဗီဇာက ဥေရာပကို တစ္ႀကိမ္ပဲ၀င္ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုတာေၾကာင့္ ပါရီကို သြားခ်င္ရင္ ဘယ္လ္ဂ်ီယံကေန လွည့္သြားရင္သြား၊ လန္ဒန္ျပန္လာၿပီးမွဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ ဗီဇာေလွ်ာက္ေပေတာ့။

ဟား…ေနာက္တစ္ခါ ဗီဇာထပ္ေလွ်ာက္ဖို႔ေတာ့ မလြယ္ေပဘူး။ တစ္ခ်က္က ဥေရာပခရီးသြားတဲ့အခါ ဦးစားေပးႏိုင္ငံဆိုတာရွိတယ္၊ ဥပမာ ပါရီကို ဦးစားေပးသြားမယ္၊ ပါရီမွာက ရက္ၾကာၾကာ ေနမယ္ဆိုရင္ လန္ဒန္က ျပင္သစ္သံရုံးမွာ ဗီဇာယူရမယ္။ ေနာက္မွသာ ပါရီၿပီးရင္ ႀကိဳက္တဲ့ဥေရာပႏိုင္ငံေတြကို ဆက္သြားလို႔ရတယ္။ ဒါက ရွန္ဂန္ဗီဇာရဲ႕ ေယဘူယ်ျပဌာန္းခ်က္၊ ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕လည္း မလိုက္နာဘဲ သြားလာၾကတယ္လို႔ၾကားရတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့သံရုံး၊ လြယ္တဲ့သံရုံးက ဗီဇာယူ၊ ႀကိဳက္တဲ့ႏိုင္ငံကုိ အရင္သြား၊ လုပ္ၾကတယ္လို႔ၾကားတယ္။

ဒါေပမဲ့ ျမန္မာအပါအ၀င္ တတိယကမၻာက ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ဘယ္သံရုံးက ဗီဇာယူယူ မလြယ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေနာက္တစ္ခုက သူတုိ႔မွာက စည္းကမ္းဆို စည္းကမ္း အတုိင္း လုပ္ၾကတာမ်ားတယ္၊ ဒီလူက တည္ၾကည္ပုံရပါတယ္တို႔၊ သူ႔အဖြဲ႕အစည္းက ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေပပဲ၊ တို႔ ဗီဇာထုတ္ေပးလိုက္ရေအာင္လို႔ ဆိုတာမ်ဳိး၊ ျမန္မာဆန္ဆန္ စဥ္းစားတာမ်ဳိး မရွိပါဘူး။

မရဘူးဆုိရင္ မရဘူးေပပဲ၊ စာရြက္တစ္ခုလုိရင္လည္း မရဘူးပဲ၊ အခ်ိန္စကၠန္႔ပိုင္းေနာက္က်လည္း လုံး၀မရဘူးပဲ။ ဒီလုိမ်ဳိးေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါကုိပဲ လြတ္တဲ့ အေပါက္ရွာၿပီး ရေအာင္ႀကံၾက၊ လုပ္ၾကတဲ့သူေတြကလည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ ရွိျပန္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကိုယ့္ခရီးစဥ္ကုိ ျပန္ဆြဲတဲ့အခါမွာ ဘယ္လ္ဂ်ီယံကုိ ဦးစားေပးသြားရမယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဗီဇာက သူ႔သံရုံးက ယူထားတယ္။ ရထားလက္မွတ္လည္း ျဖတ္ၿပီးသား၊ ဟုိတယ္လည္း ဘြတ္ကင္လုပ္ၿပီးသား (အမွန္က ဘယ္လ္ဂ်ီယံကို ရထားနဲ႔သြားတဲ့အခါ ယူရိုစတားလက္မွတ္ျဖတ္တာမို႔ ဟုိတယ္ပါတြဲ၀ယ္လိုက္ေတာ့ ဟိုတယ္ခေတာင္ ေပးၿပီးသားပါ)ဆုိေတာ့ ဘယ္လ္ဂ်ီယံေတာ့ အရင္သြားမယ္။ ၿပီးမွ လန္ဒန္ျပန္မလာဘဲ လက္မွတ္အဆုံးခံၿပီး၊ ဘယ္လ္ဂ်ီယံကေန ပါရီသြားလိုက္မယ္လို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္လုိက္ပါတယ္။

ေပါင္ ၅၀ ေက်ာ္တန္ ဘရပ္ဆဲလ္-လန္ဒန္လက္မွတ္ကေတာ့ ပလုံျဖစ္သြားျပန္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘယ္လ္ဂ်ီယံၿမိဳ႕ေတာ္ ဘရပ္ဆဲလ္ကေန ပါရီလက္မွတ္တစ္ေစာင္ ထပ္ျဖတ္၊ တစ္ခါ ပါရီကေန လန္ဒန္လက္မွတ္တစ္ေစာင္ ထပ္ျဖတ္လုပ္ရပါတယ္။

ေအာ္ လန္ဒန္ေရာက္ေနတာေတာင္ ဥေရာပသြားခ်င္တဲ့အခါ ဗီဇာေတြ ထပ္ယူရ၊ ပိုက္ဆံေတြ လိုတာထက္ပိုကုန္ရျဖစ္ပါလားလုိ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ ကိုယ္ နားမလည္တာ၊ မကၽြမ္းက်င္တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။

ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ သူတုိ႔ဟာ ဥေရာပခ်င္းတူတာေတာင္ သူတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာေတြေၾကာင့္ ခြဲျခားထားၿပီး UK နဲ႔ EU ဆုိၿပီး သပ္သပ္စီလုပ္ထားေတာ့ UK ေရာက္ေနတာေတာင္ EU အတြက္ ဗီဇာထပ္ယူရတာေပါ့ေလ။ UK မွာက စတာလင္ေပါင္ကုိ ႏိုင္ငံသုံးေငြေၾကးအျဖစ္သုံးစြဲၿပီး ဥေရာပတစ္ခြင္မွာေတာ့ ဥေရာပရဲ႕ဘုံေငြေၾကး ယူရုိကို သုံးစြဲပါတယ္။ ဒီေတာ့ ပိုက္ဆံကလည္း စတာလင္ေပါင္ကုိ ယူရုိေငြအျဖစ္လဲရပါေသးတယ္။

ယူရိုေငြကို လန္ဒန္မွာ လဲသြားတာက ကိုယ့္အတြက္ ေငြလဲႏႈန္းပိုေကာင္းတယ္လို႔သိရပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသြားရင္ ကိုယ္သြားမဲ့ႏိုင္ငံရဲ႕ ေငြေၾကးကို ကိုယ့္ႏိုင္ငံ(မူရင္းႏိုင္ငံ)မွာ လဲသြားတာက ေငြလဲႏႈန္း ပိုေကာင္းတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာျပပါတယ္။

ကိုယ္က ဘဏ္ကေန ခရီးသြားခ်က္လက္မွတ္ေတြ၊ ယူရိုေငြသုံးဘဏ္ကတ္ေတြ ယူသြားလို႔ရေပမဲ့ အလုပ္ရႈပ္သလို ၀န္ေဆာင္ခထပ္မေပးလိုတာေၾကာင့္ ကိုယ္သုံးမဲ့ ပမာဏကိုပဲ စိစစ္တြက္ခ်က္ၿပီး ႀကိဳတင္လဲသြားလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ပါရီကိုေတာ့ ေရာက္ေအာင္သြားမွျဖစ္မွာပါ။ ကိုယ္ေရာက္ဖူးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအျပင္ ေနာက္အေၾကာင္းတစ္ခုကလည္း ရွိေနပါတယ္။ ကိုယ့္ညီတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနတဲ့ ရန္ကုန္က အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္က ပါရီမွာ အႏုပညာရွင္ေထာက္ပံေရးပရိုဂရမ္တစ္ခုနဲ႔ ေရာက္ရွိၿပီး သူ႔ရဲ႕ အႏုပညာေရးရာေတြကို လုပ္ကိုင္ေနပါတယ္။

သူက ၃ လ အစီအစဥ္နဲ႔ ပါရီေရာက္ေနတာ ျဖစ္ေလေတာ့ သူက ဖိတ္ေခၚေနပါတယ္။ အစ္ကုိလာပါ၊ အတူေနပါ၊ အတူ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္လုိ႔ ရပါတယ္၊ အစ္ကုိ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးပါမယ္ဆိုေတာ့ သူနဲ႔လည္း ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္။ ငယ္ေပမဲ့ ေတာ္တဲ့သူဆုိေတာ့ ကိုယ္ကလည္း ေလးစားရသူမို႔ ေအးပါကြာ၊ ငါလာခဲ့ပါတယ္လို႔ ကတိေပးထားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သူရွိတုန္းမွာ ပါရီကို မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ သြားခ်င္ခဲ့တာပါ။ ပါရီကုိ ေနာက္မွ သြားလည္း ရေပမဲ့ သူရွိေနခိုက္ေလး ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ ပါရီမွာ ဆုံလိုက္ခ်င္တာလဲ ပါပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဥေရာပခရီးစဥ္ႀကီး စတင္လိုက္ပါတယ္။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၁၀ ရက္။ ညေနခင္း ၅ နာရီ။

Advertisements