ကိုယ္က အေမ တကၠသိုလ္တက္ေနတုန္း ပထမႏွစ္မွာပဲ ေမြးတာျဖစ္ေတာ့ စာေမးပြဲေျဖကာနီးမွာ အေမက ကိုယ့္ကုိ သူ႔အေဖအေမ(ကိုယ့္အဖိုးအဖြား)ဆီကုိ ပုိ႔လုိက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ အေမ့ႏို႔နဲ႔ေစာေစာျပတ္လပ္ၿပီး အဖုိးေမြးထားတဲ့ ႏြားေတြကထြက္တဲ့ ႏြားႏို႔ကုိပဲ အားပါးတရေသာက္သုံးခဲ့ရေတာ့ အဖုိးနည္းတူ ေျခဆံလက္ဆံ ရွည္ထြက္လာသလားေတာ့ မသိပါဘူး။

တခါ အဖိုးအဖြားက လက္ဖက္ရည္ႀကိဳက္သူမ်ားျဖစ္ေတာ့ ကိုယ္နည္းနည္းသိတတ္တဲ့အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ ႏြားႏို႔အေရာင္ျဖဴျဖဴထက္စာရင္ အဲဒီႏြားႏို႔ခြက္ထဲကုိ လက္ဖက္ေျခာက္ အခ်ဳိေျခာက္ႏွပ္ရည္(အက်ဳိက္ရည္)ခပ္ျပင္းျပင္း ထည့္ထားတဲ့ ႏြားႏုိ႔ကဲတဲ့ လက္ဖက္ရည္ကုိ ေစာေစာစီးစီးႀကိဳက္တတ္လာပါတယ္။

ေနာက္တခါ ၇ ႏွစ္၊ ၈ ႏွစ္ ေရာက္ေတာ့ အဖိုးေသာက္ဖုိ႔ ဘရန္ဒီတုိ႔၊ အရက္ျဖဴ၊ အရက္နီတုိ႔ ၀ယ္ေပးရင္းကေန အဖုိးညစာစား အရက္ေသာက္ေတာ့ အဲဒီအနံ႔ကုိရႈ၊ ႏွစ္သက္သေဘာက်၊ အဖိုးက နည္းနည္းေလးေပ်ာ္ၿပီး လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႔ ကိုယ့္ကုိ တုိ႔ၾကည့္ေစတဲ့အခါ လွ်ာဖ်ားေလးပူပူေလာင္ေလာင္ျဖစ္သြားတာကုိ သေဘာက်၊ အဖုိးနဲ႔ ထမင္းေတြ အမ်ားႀကီးလုိက္စား ဒီလုိပဲ ေပ်ာ္စရာေလးေတြနဲ႔ ေနခဲ့ဖူးတယ္။

အခုေတာ့ ကိုယ့္ကုိသိပ္ခ်စ္တဲ့အဖိုးလည္း မရွိေတာ့ဘူး၊ အဖြားလည္း တိမ္းပါးသြားၿပီ။ ႏြားႏို႔ကဲတဲ့ လက္ဖက္ရည္ပူပူကုိလည္း ေၾကးခြက္ႀကီးနဲ႔ထည့္ၿပီး မေသာက္ရေတာ့ဘူး။ အဖိုးအၿမဲေသာက္တဲ့ ငါးေၾကးခြံဖန္ခြက္ႀကီးထဲက အျဖဴေရာင္ အနီေရာင္ အရက္နံ႔ျပင္းျပင္းေတြကုိလည္း ရႈရႈိက္ခြင့္မသာေတာ့ဘူး။ အဖိုးနဲ႔အဖြားကုိ တစ္ခါတခါ သိပ္သတိရတယ္။

အေဖနဲ႔အေမ အဆင္မေျပေတာ့ ကိုယ္တုိ႔က လူမမည္ေလးေတြ၊ ေနာက္ေတာ့ လူႀကီးေတြကြဲကြာၿပီး ခြဲခြာေနထိုင္ၾက။ ကိုယ္တုိ႔က အရြယ္မေရာက္ေသးသူေတြ ျဖစ္ေတာ့ မိခင္ရဲ႕အုပ္ထိန္းမႈေအာက္မွာေနရတယ္၊ အေဖကေတာ့ သူ႔မိဘအိမ္ရိပ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းျပန္ေနတယ္။ သားအဖဆုိေတာ့ ေသြးကစကားေျပာတာမုိ႔ အၾကာႀကီး ခြဲခြာမေနႏိုင္ဘူး၊ ဒီလုိပဲ ေတြ႕ၾကဆုံၾက ဆုံးမစကားေျပာတာနာခံရတာေပါ့။

သားသမီးဆုိတာ မိစုံဖစုံနဲ႔ေနတာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ၊ ႏို႔ေပမဲ့လည္း တစ္ခါတခါေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးဆုိတဲ့ ေဆး၀ါးခ်ဳိခ်ဳိက ေဘးထြက္ဆုိးက်ဳိးပါလာတဲ့အခါ ဒီေဆး၀ါးရဲ႕ အခ်ဳိဖုံးထားတဲ့ ေဆးခါးကုိ သားသမီးေတြကပါ မႏွစ္သက္ေပမဲ့လည္း ၀ါးၿမိဳၾကရတာမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္တာပဲေလ။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ အျပစ္မရွိၾကဘူး ဆုိရင္ေတာင္ ခံႏိုင္ရည္နည္းသူေလးေတြမွာေတာ့ ပုိထိခုိက္ခဲ့ရတာေပါ့။

ေနာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔တစ္ခါတေလေတြ႕တယ္။ ေက်ာင္းမွာေတြ႕တယ္၊ ရပ္ကြက္ထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ေတြ႕တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေဖ့ေနတဲ့ အဖြားအိမ္မွာ ေတြ႕တယ္။

အေဖက သားႀကီးကုိ အားကုိးတယ္။ သားႀကီးကုိ ဆုံးမလုိက္ရင္ အငယ္ေတြပါ ဆုံးမၿပီးသားျဖစ္မယ္လုိ႔လည္း အေဖက တြက္ပုံရတယ္။ ကိုယ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက အေတြးကဲသူျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လုိ ဘယ္ျဖစ္လုိ႔ ဆုိတာေတြကုိ အၿမဲလုိက္စဥ္းစားတယ္။

လြယ္တာကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ လြယ္လြယ္ေလးတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ တစ္ခုခုပဲမွားေနသလုိလုိ ကိုယ္ကထင္တတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ပုံစံက သြက္သြက္လက္လက္ မရွိဘူး။ ေငးေငးမႈိင္မႈိင္ပုံစံျဖစ္ေနတယ္။ လူႀကီးေတြတစ္ခုခုေျပာတာကုိ နားေထာင္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္က တစ္ခုခုကို အာရုံ၀င္စားေနရင္ျဖစ္ျဖစ္ ပါးစပ္ႀကီးဟၿပီး သတိလက္လြတ္လုိ ျဖစ္ေနတတ္တယ္၊ တစ္ခါတေလ သြားေရေတြေတာင္ က်ေနတတ္တယ္။

ဒါကုိ အေဖက လုံး၀မႀကိဳက္ဘူး။ အေဖက စာလည္း အလြန္ဖတ္သူျဖစ္ေလေတာ့ ဒါဟာ သူ႔သားမွာ သိမ္ငယ္စိတ္ရွိေနတာ၊ သူ႔ခမ်ာ အေဖနဲ႔အတူမေနရလုိ႔ စိတ္အားငယ္ေနတာ၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိျဖစ္တာပဲဆုိၿပီး စိတ္မေကာင္းဘူး။ သူမေကာင္းလုိ႔ မိန္းမနဲ႔ကြဲေနလို႔ သားသမီး(အထူးသျဖင့္ သူရဲ႕သားႀကီး)မွာ အခုလုိ သိမ္ငယ္စိတ္ရွိေနတယ္ဆုိၿပီး ရပ္ကြက္ထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကေလးမွာ ေတြ႕တဲ့တစ္ေခါက္တုန္းက အေဖက မ်က္ရည္ကေလးေတာင္၀ဲလုိ႔။

“သားႀကီးရာ…မင္းက ေယာက်္ားပဲ၊ ေယာက်္ားဆုိတာ တင္းတင္းတည္တည္ရွိရတယ္ကြ။ တုံးတိုက္တုိက္ က်ားကိုက္ကိုက္ ခ်ရတယ္ကြ။ ဘယ္ေတာ့မွ အရႈံးမေပးရဘူး။ မင္း ဘယ္ေတာ့မွ မရႈံးရဘူး။ မင္း ခပ္မတ္မတ္ ျပင္ထိုင္စမ္း…၊ ႏႈတ္ခမ္းကုိ တင္းတင္းေစ့ထားစမ္း…၊ ေအး အဲဒီလုိေန…ငါ့သားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အားငယ္တဲ့ေယာက်္ားမျဖစ္ရဘူး“

အေဖက အဲဒီလုိ ကိုယ့္ကုိ ဆုံးမဖူးတယ္။ အေဖက သူကိုယ္တုိင္သာ အားငယ္ခ်င္ငယ္မယ္၊ သူကိုယ္တုိင္သာ သူျဖစ္ခ်င္တာမျဖစ္လုိ႔ စိတ္ေၾကကြဲခ်င္ေၾကကြဲမယ္။ သူ႔သားႀကီးျဖစ္တဲ့ကိုယ့္ကုိေတာ့ ခုနလုိ သူလုိခ်င္တဲ့ပုံစံကုိ ရိုက္သြင္းပစ္လုိက္တယ္။ ကိုယ္က အေဖ့ကုိခ်စ္တယ္။ သားဆုိတာ အေဖ့ကုိ အတုခိုးတာပါပဲ။ ကိုယ္လည္း အေဖ့ကုိ အၿမဲအတုခုိးခဲ့တာပါပဲ။ အခုေတာင္ တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ကုိယ့္ကုိယ္ မွန္ထဲၾကည့္တဲ့အခါ အေဖ့ကုိျမင္ရသလုိပါပဲ။ ကိုယ္ဟာ အခုဆုိ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေဖ့အရြယ္ေတာင္ ေရာက္လာေနပါေပါ့လား။

ငယ္ငယ္ကေတာ့ အေဖ့လက္ဖ၀ါးႀကီးေတြကို ကိုင္ၾကည့္ရတာ အားရလုိက္တာေလ၊ အေဖ့လက္ဖ၀ါးႀကီးေတြက ကိုယ့္လက္ဖ၀ါးေသးေသးေလးေတြနဲ႔စာရင္ ဘာမွမွမဆိုင္တာ…အႀကီးႀကီးေတြမွကိုး။ အခုေတာ့ အဲဒီလုိလက္ဖ၀ါးႀကီးေတြ ကိုယ့္မွာရွိေနၿပီေလ။ အေဖ့ကုိ သတိရတယ္။

တစ္ခါတေလ ကိုယ့္စိတ္ပ်က္အားငယ္မိတယ္ဆုိရင္ အေဖ့ကုိ သတိရၿပီး ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းထူထူႀကီးကုိ တင္းတင္းေစ့ၿပီး(ေထာ္ေထာ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး စူပုပ္သြားတာေပါ့ေလ) ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ေထာင္မတ္ထားလုိက္တာ မသိတဲ့လူေတြကေတာ့ ဒီေကာင္ သိပ္ဘ၀င္ျမင့္တယ္လုိ႔ ထင္ၾကလိမ့္မယ္။

ကိုယ့္နဂိုပုံစံက ရယ္ၿပံဳးေနတတ္ၿပီး သိပ္သေဘာေကာင္းပုံရတဲ့ မ်က္ႏွာခ်ဳိေလးကုိး၊ ခုနလုိ တင္းတည္လုိက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အသက္ပုိႀကီးသြားတဲ့ မ်က္ႏွာတင္းတင္းႀကီး ရုတ္ခ်ည္းျဖစ္သြားတတ္တယ္။

ေျပာရဦးမယ္၊ အေဖဟာ သူ႔အေမအိမ္က သူ႔အတြက္ရတဲ့ အခန္းေလးတစ္ခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနရေတာ့ အေဖာ္မဲ့ၿပီး အရက္ကုိပဲ အေဖာ္ျပဳရရွာတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္က ေကာလိပ္ေက်ာင္းက လစ္လစ္ၿပီး အေဖ့ဆီသြားရင္ အေဖက သိပ္ေပ်ာ္တယ္။ စကားေျပာေဖာ္၊ ရႊီးေဖာ္ရႊီးဖက္ရသလိုပါပဲ။ သားႀကီးကုိ လူရာသြင္းၿပီး သူ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လုိ စကားစေျပာၿပီ။ ဆုံးမစကားေျပာတာမ်ဳိးမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေဆြးေႏြးေဖာ္အဆင့္တုိးျမွင့္ေပးလာၿပီ။

သူ႔အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္သြားျဖတ္လာမွန္သမွ်ကုိလည္း “ဒါ ကၽြန္ေတာ့္သားႀကီးေပါ့၊ ေကာလိပ္တက္ေနတာေလ၊ သိပ္ေတာ္တဲ့ေကာင္ေပါ့“လို႔ မိတ္ဆက္ေပးေျပာေနေတာ့တာကုိး၊ ပထမေတာ့ ကိုယ္က အေဖ့ကုိ အဲဒီလုိမေျပာေစခ်င္ဘူး။ နည္းနည္းရွက္သလုိခံစားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖက အားရပါးရ ဂုဏ္ယူၿပီးေျပာေနတာဆုိေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အေဖတစ္ခါေျပာလုိက္တုိင္း ကိုယ္ကပါ ရင္ဘတ္ႀကီးေကာ့ၿပီး မ်က္ႏွာတည္တည္ေအးေအးနဲ႔ ၿပံဳးျပေနတတ္ခဲ့ၿပီ။

အေဖ့ထက္ေခါင္းတစ္လုံးျမင့္တဲ့သားကေတာ့ ငယ္ငယ္ကအဖိုးအဖြားတုိက္တဲ့ႏြားႏို႔ေတြေၾကာင့္လားေတာ့ မသိ၊ ကိုယ္ကာယအားျဖင့္ တကယ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္နဲ႔အေဖနဲ႔က အသက္အားျဖင့္ ၃၇ ႏွစ္ေတာင္ကြာေလေတာ့ ကိုယ္ေကာလိပ္ေရာက္ေတာ့ အေဖက ေတာ္ေတာ္အုိေနပါၿပီ။ တစ္ေယာက္တည္းေနရတာေရာ အရက္ကုိအေဖာ္ျပဳရတာေရာ ေပါင္းလုိက္ေတာ့ ပုိလုိ႔ေတာင္ အအုိေစာ(အုိစာ)တာေပါ့ေလ။ ႏုထြားႀကီးကိုယ္က အေဖ့ကုိေတာင္ ရင္ခြင္ထဲထား ျပန္ေပြ႕ထားလုိ႔ရေနပါၿပီ။

ေနာက္ပိုင္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းကအျပန္ အေဖ့ဆီေရာက္တဲ့အခါ ညေနေစာင္းလည္းျဖစ္ေတာ့ အေဖစတင္ေသာက္သုံးေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါၿပီ။ မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္၊ ေခါက္ဆြဲဖတ္ေလးေရာင္းၿပီး ကုိယ့္လုပ္စာေလးနဲ႔ကိုယ္ရပ္တည္ရတဲ့ တစ္ကိုယ္ေရဘ၀မုိ႔ အေဖဟာ သူ႔အခန္း၀ေလးမွာပဲ မနက္ေစာေစာ အာရုံမတက္ခင္ေလးကစၿပီး ေစ်းဆုိင္ထဖြင့္ ေရာင္းခ်ရမွာမုိ႔ ညေနခင္းေစာေစာထဲက တစ္ခြက္တစ္ဖလား စတင္လုိက္ၿပီး သတ္မွတ္ပမာဏျပည့္ရင္ ေစာေစာစီးစီးအိပ္ရာ၀င္တတ္ေနပါၿပီ။

အဲဒီေတာ့ ပုလင္းဖြင့္ခါနီး ဒါမွမဟုတ္ ပထမတစ္ခြက္ေသာက္ထားၿပီးစ ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ့အခါ အေဖ့မွာ ပထမပိုင္းေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္ရပါတယ္။ သားႀကီးကလည္း ေရာက္လာလုိ႔ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္၊ စကားေျပာဖက္ ေဆြးေႏြးဖက္လည္းရၿပီမုိ႔ ေျပာစရာစကားေတြကလည္း ရွိေနတယ္၊ အရက္ကလည္း သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ ေသာက္မွျဖစ္မယ္။ သားေရွ႕မွာလည္း ေပၚတင္ႀကီးမေသာက္ခ်င္ေတာ့ အေဖ့ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္ရပုံေပၚပါတယ္။

ကိုယ္ကလည္း အဲဒီတုန္းက ခ်ာတိတ္ဆုိေတာ့ အထာမနပ္၊ လွ်ာမသြက္ဆုိေတာ့ အေဖေသာက္ေနတာသိေပမဲ့ ခပ္တည္တည္ပဲ စကားေတြထုိင္ေျပာေနမိတယ္။ အေဖကလည္း သားလာေတာ့ စကားေျပာတာေပါ့။ အရက္ေတာင္ ထမေသာက္ပါဘူး။ အဲ…ေနာက္ႏွစ္ခါသုံးခါၾကေတာ့ အေဖက သူ႔အခန္းေလးထဲ ခဏခဏ ျပန္ျပန္၀င္သြားတယ္၊ ခပ္ျမန္ျမန္သြားခ်လာတာေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့ အေဖက ကိုယ္နဲ႔စကားေျပာလုိ႔လည္း ပုိေကာင္းလာတာေပါ့။

ဒီေနရာမွာ အေဖ့ေနတဲ့အခန္းေလးအေၾကာင္း စာဖြဲ႔ျပခ်င္ေသးတယ္။ အေဖေနတာက ေစာနကေျပာခဲ့သလုိ သူ႔အေမအိမ္။ အိမ္က ႏွစ္ထပ္သစ္သားအိမ္ျဖစ္တာမုိ႔ အေပၚထပ္မွာက အခန္းေတြဖြဲ႔ၿပီး က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမေတြ ေနၾကတယ္။ ေအာက္ထပ္မွာက ႏွစ္ခန္းျဖစ္ေအာင္ အလယ္က ကန္႔ၿပီး၊ တစ္ခန္းကုိေတာ့ သမီးတစ္ေယာက္(အေဖ့ညီမ)က အိမ္လချပန္ေပးၿပီးေနသလုိ၊ ေနာက္တစ္ခန္းကေတာ့ အိမ္ငွားမိသားစုတစ္ခုေနၾကတယ္။

အိမ္ေခါင္းရင္းက ေျမပုိေျမစြယ္ေလးထြက္ေနတာမွာ ကားဂိုေထာင္ေလာက္အခန္းေလးတစ္ခန္းေဆာက္ၿပီး မူလက ေဘာ္တယ္ကုလားကုိ ငွားစားခဲ့ေပမဲ့ တစ္အိမ္လုံးဖ်က္ၿပီး ကန္ထရုိက္တုိက္ျပန္ေဆာက္မယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ေဘာ္တယ္ကုလားကုိ ပထုတ္လုိက္ၿပီးေနာက္မွာ အေဖက အဲဒီအခန္းမွာ ေနပါတယ္။

အခန္းေပါက္၀မွာရွိတဲ့ စည္ပင္ေျမာင္းကိုခြၿပီး ေစ်းဆုိင္ခုံႀကီးခ်ၿပီး အေဖက ေစ်းေရာင္းတယ္။ ေစ်းဆုိင္ခုံေရွ႕ကေန ကတၱရာလမ္းမေရာက္တဲ့အထိ သစ္ပင္ေလးေတြမ်ဳိးစုံကုိ အေဖကိုယ္တုိင္ ၀ယ္ၿပီးတစ္မ်ဳိး၊ ေတာင္းၿပီး ဒါမွမဟုတ္ တျခားတစ္ေနရာက ယူလာၿပီးတစ္ဖုံ စိုက္ထားတာေၾကာင့္ စိမ္းစိမ္းစိုစိုရွိတယ္၊ တခ်ဳိ႕သစ္ပင္ေတြမွာဆုိ ပန္းေလးေတြေတာင္ ပြင့္လုိ႔လွေနတတ္တယ္။

အေဖက ေရလည္းတတ္ႏိုင္သေလာက္ေလာင္းေပးေတာ့ သစ္ပင္ေလးေတြက စည္ပင္ရွာတယ္။ သစ္ပင္ေတြ၀ိုင္းေနတဲ့ၾကားမွာမွ သူ႔သားသမီးေတြလာရင္ ဒါမွမဟုတ္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြလာရင္ စကားေျပာၾကတဲ့အခါ ထိုင္ႏိုင္ေအာင္လုိ႔ ေျမစိုက္တုိင္ေလးႏွစ္တုိင္ေပၚ သစ္သားကၽြန္းျပားေလးတစ္ခ်ပ္ ပစ္တင္ရိုက္ထားလုိက္ေတာ့ လူတစ္ရပ္ေလာက္ျမင့္တဲ့ သစ္ပင္အုပ္ေလးၾကားထဲမွာ ခုံတန္းေလးတစ္ခုရွိေနတယ္။

ခုံတန္းေလးက လူႏွစ္ေယာက္ထိုင္လုိ႔ရေပမဲ့ ကိုယ္သြားရင္ေတာ့ အေဖက သူ႔သားလူေကာင္ႀကီးက ႀကီးသမုိ႔ တစ္ေယာက္ထဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ထိုင္ေစတယ္၊ ကိုယ္ကလည္း အဲဒီလုိထိုင္ရတာ သေဘာက်တယ္။ အေဖကေတာ့ ထိုင္ခုံတစ္လုံးနဲ႔ထုိင္ၿပီး သူ႔အခန္းထဲ၀င္လုိက္ထြက္လုိက္နဲ႔ သူႀကိဳက္တဲ့အရက္ကုိ ေသာက္သုံးမယ္။ ပထမေတာ့ သူမေသာက္ေပမဲ့ ေနာက္က်ေတာ့ သူေသာက္လာၿပီ။ ခဏေနေတာ့ ဘာလုပ္တယ္ထင္ပါသလဲ။

အေဖဟာ သားႀကီးကုိ သူနဲ႔တန္းတူထားလိုက္ၿပီ။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားျဖစ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ကုိ “ေဟ့ေကာင္ မင္းေကာ ခ်မလား“လုိ႔ ေမးလာၿပီ။ ကိုယ္က ဘယ္လုိျပန္ေျဖရမလဲ။

“ဟာ…ကၽြန္ေတာ္ မေသာက္ပါဘူး“ဆုိရင္ အေဖက သားကုိ အရက္ေသာက္ဖုိ႔ စေခၚတဲ့ ဖ်က္ဆီးတဲ့ လူမိုက္လုိအေဖျဖစ္ၿပီး၊ သားကေတာ့ လိမၼာတဲ့ ကံငါးပါးလုံး မက်ဳိးမေပါက္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းႏိုင္တဲ့ သားသူေတာ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။

ဒါမွမဟုတ္ “ၾကာသလားလုိ႔အေဖ…ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့အေခၚေစာင့္ေနတာ“လုိ႔ဆုိရင္ အေဖက “ေအာ္..ငါ့သားက ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားေတာင္မွ ျဖစ္ကာစရွိေသးတယ္၊ အရက္ေကာင္းေကာင္းေသာက္တတ္ေနပါေပါ့လား၊ အေဖတူသား အရက္သမား..စာမႀကိဳးစားတဲ့ေကာင္ျဖစ္ေနပါေပါ့လား“ဆိုရင္ သူ႔သားသူ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲတြန္းခ်ေနသူ ဖခင္ဆုိးျဖစ္မယ္၊ ကုိယ္က မေကာင္းတာဆုိ ႏွစ္ခါမေခၚရတဲ့၊ မေကာင္းတာလုပ္ဖုိ႔ အၿမဲအသင့္ရွိေနတဲ့ မလိမၼာတဲ့ သားျဖစ္မယ္။

ဒီေတာ့ အေဖေမးတဲ့ “မင္းေကာ ခ်မလား“ဆုိတာကုိ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဘယ္လုိေျဖရင္ေကာင္းမလဲလုိ႔ အေျပးအလႊားစဥ္းစားေနရတယ္။ အဲဒါကုိ အေဖက ကိုယ္မၾကားဘူးထင္ၿပီး “သားႀကီး မင္းေကာ ေသာက္မလားလုိ႔ ေမးတာ၊ မၾကားဘူးလား“လုိ႔ ထပ္ေမးေျပာ ေျပာလာေတာ့ အေဖ့ကုိ မ်က္လုံးခ်င္း ဆုိင္ၾကည့္ၿပီး ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးမ်က္ႏွာအေနအထားနဲ႔ အခုလုိ ကိုယ္ေျပာလုိက္ပါတယ္။

“အေဖ..ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခြက္ပဲ ေသာက္မယ္“

ကိုယ့္အေျဖက အရက္အတူေသာက္ဖုိ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ၾကားက အေကာင္းဆုံးနဲ႔ ကြက္တိက်တဲ့ အေျဖျဖစ္ခဲ့တယ္။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ မိတ္၀တ္မပ်က္(အၿပံဳးမပ်က္) အရက္အတူေသာက္ႏိုင္ခဲ့သလုိ အေဖကလည္း ဒီသားဟာ အရက္ကုိ မက္မက္စက္စက္ႀကီး ေသာက္မဲ့သူ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေကာင္းေကာင္း ပိုင္ပုိင္ တင္ႀကိဳ ဆုံးျဖတ္ထားႏိုင္လိုက္တယ္။ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ။

တကယ္ေတာ့ ကုိယ္က အဲဒီမတုိင္ခင္ကတည္းက အရက္ေကာင္းေကာင္းေသာက္တတ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အေဖကုိေတာ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ထင္ရတဲ့ အေျဖေပးၿပီး အေဖနဲ႔ပထမဆုံးအႀကိမ္ သားအဖႏွစ္ေယာက္ အရက္အတူေသာက္ျဖစ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီညေနခင္းေလးမွာေတာ့ အေဖ့ပန္းၿခံေလးက ပုိၿပီးလွေနခဲ့သလုိ အေဖကလည္း သူ႔သားနဲ႔ပထမဆုံးေသာက္တဲ့ညေနခင္းမုိ႔လား မသိပါဘူး။ တစ္ခြက္ပဲေသာက္မဲ့ သားႀကီး(ကိုယ္)ျမည္းဖုိ႔ေတာင္ ငါးဥေၾကာ္ေလး အေျပးအလႊားသြား၀ယ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ အေဖမဆုံးခင္အထိ သားအဖႏွစ္ေယာက္ သုံးေလးခါေလာက္ ေသာက္ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သုံးေလးခါပဲ သားႀကီးနဲ႔အေဖ အရက္အတူ ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ သားႀကီးေနရာကုိ သားငယ္ေလး(ကိုယ့္ညီ)က ခပ္သြက္သြက္၀င္ယူလုိက္လုိ႔ပါပဲ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ အေဖဟာ အရက္ေၾကာင့္ပဲ ဆုံးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္ ေကာလိပ္ေနာက္ဆုံးႏွစ္ အသက္ ၂၃၊ အေဖက အသက္ ၆၀ အရြယ္မွာေပါ့။

(အေဖ့ကုိ သတိရလို႔ေရးပါတယ္။)

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ မတ္လ ၆ ရက္၊ ည ၁၁ နာရီခြဲ။

Advertisements