ရုပ္ရွင္မၾကည့္တာ နည္းနည္းၾကာသြားၿပီး ျပန္ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ကားကေတာ့ ေဘာလီး၀ုဒ္ဘုရင္လုိ႔ တင္စားေခၚၾကတဲ့ မင္းသား ရွာရြတ္ခန္းပါတဲ့ My Name Is Khan ဇာတ္ကားပါ။ သမာရိုးက် ကုလားကားေတြလုိ မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံေရးႏြယ္ၿပီး လူမ်ဳိးေရး ခြဲျခားဆက္ဆံခံရတဲ့ အေၾကာင္းကုိ ေဇာင္းေပးရုိက္ျပထားတာပါ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ေတာ့ အိႏၵိယရုပ္ရွင္က ႏိုင္ငံတကာရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးလုိင္းကုိ အဆင့္အတန္းတစ္ခုနဲ႔ ထပ္ၿပီး တိုး၀င္လာတဲ့သေဘာပါပဲ။

ဇာတ္ေဆာင္ေတြက ဟင္ဒီလုိေျပာၿပီး အဂၤလိပ္စာတန္းထိုးပါတယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ကုလားမ(မင္းသမီး) ကတာေတြေတာ့ မပါေတာ့ပါဘူး။ FOX Star Entertainment က ျဖန္႔ခ်ိတဲ့ကားျဖစ္ၿပီး ေဖေဖာ္၀ါရီလ ဒုတိယပတ္မွာ ကမၻာတစ္၀န္းမွာ စျပပါတယ္။ ကုိယ္ကေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလ တတိယပတ္မွ ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။

ရွာရြတ္ခန္း ဆုိတဲ့အတုိင္း သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ကေတာ့ ေကာင္းသလား မေမးပါနဲ႔၊ တြဲဖက္သရုပ္ေဆာင္ ကာဂ်ဳိးကလည္း သူနဲ႔အလြန္လုိက္ဖက္တဲ့ သရုပ္ေဆာင္ မင္းသမီး ျဖစ္တာမုိ႔ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးႏြယ္တဲ့ကားျဖစ္တာေၾကာင့္ ဇာတ္အသြား နည္းနည္းေအးတာရယ္၊ ကုလားကားျဖစ္တာမုိ႔ အျပ(အမႊန္းတင္)နည္းနည္း ပိုတာရယ္က လြဲလုိ႔ ဇာတ္ကားေကာင္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

ဇာတ္ကားထဲက ရွာရြတ္ခန္းဟာ ငယ္ငယ္က ထူးဆန္းတဲ့ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္၊ စက္ပစၥည္းေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းျပင္တတ္ၿပီး ဥာဏ္ရည္ထက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သာမန္ကေလးငယ္ေတြလိုမ်ဳိး မဟုတ္တဲ့အတြက္ သူ႔အေမက ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ဆီမွာ သီးသန္႔အပ္ႏွံၿပီး သူ႔သားကုိ ပညာေတြသင္ေပးဖုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ညီငယ္ကေတာ့ သူ႔ကုိ သိပ္မခ်စ္ပါ၊ အေမက အစ္ကုိ႔ကုိ ပုိဦးစားေပးလြန္းတယ္လုိ႔ ညီျဖစ္သူက ခံစားရပါတယ္။ အေဖေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္၊ သားအမိ သုံးေယာက္ပဲ ဇာတ္လမ္းထဲပါပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ သားအငယ္က အေမရိကမွာ သြားေနၿပီး အလုပ္လုပ္၊ အိမ္ေထာင္က်ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သားငယ္က သူတုိ႔နဲ႔ လာေနဖုိ႔ အေမ့ကုိ ေခၚပါတယ္။ အေမက သားႀကီးမပါဘဲ ငါေတာ့ မလာႏိုင္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။ သူတုိ႔သားအမိက အေမတစ္ခုသားတစ္ခုလုိ အျပန္အလွန္ ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကတာကိုးဗ်ာ။

ဒါနဲ႔ အသက္ႀကီးလာတဲ့အေမ ေရာဂါနဲ႔ေသေတာ့ ညီက တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတဲ့ အစ္ကုိျဖစ္သူ ရွာရြတ္ခန္းကုိ အေမရိက ေခၚပါတယ္။ ရွာရြတ္ခန္းတုိ႔က မြတ္ဆလင္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ခယ္မျဖစ္တဲ့သူက စိတ္ကုဆရာ၀န္ဆုိေတာ့ သူ႔အစ္ကုိကုိ ေဆးရုံျပေတာ့ Asperger’s syndrome လုိ႔ေခၚတဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရး ခၽြတ္ေခ်ာ္တဲ့ ေရာဂါလကၡဏာ ရွိေနတာကုိ သိရပါတယ္။

ဒါကေတာ့ ဇာတ္ကားအဖြင့္ ဆန္ဖရန္စစၥကုိေလဆိပ္မွာ အဖမ္းခံရတဲ့အကြက္ကုိ ျပကတည္းက သိသာေနပါတယ္။ ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ပုံစံ ရွာရြတ္ခန္းက သရုပ္ေဆာင္ထားပါတယ္။ အမွန္က သူ႔မွာခုနေျပာတဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရး အဆင္မေျပတဲ့ ေရာဂါကုိ ခံစားေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္က ရုပ္ရွင္ဆုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး မင္းသားမင္းသမီးညားတဲ့ကား၊ စိတ္ဆုိးလုိက္ ရန္ျဖစ္လုိက္နဲ႔ ခ်စ္စရာ အမူအယာ အကအခုန္ေတြပါတဲ့ အသြက္ကားေတြကုိသာ ၾကည့္ခ်င္တာပါ။ အခုဟာက မင္းသားက ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ၾကည့္ရတာ မသက္သာတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ငယ္ငယ္ကတည္းကလုိ အက်င့္ျဖစ္ေနတာက ဘာဇာတ္ကားၾကည့္ၾကည့္ မင္းသားက ကိုယ္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ မင္းသားက ေဂါက္ေနတာတုိ႔၊ ေျခာက္ေနတာတုိ႔ဆုိရင္ ကိုယ္လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ၿပီး ေနရထုိင္ရ ခံစားရ ခက္သြားတတ္ပါတယ္။

တစ္ခါ မင္းသားက သရုပ္ေဆာင္ သိပ္ေကာင္းေနရင္ ကိုယ္ပါေမ်ာသြားၿပီး သိပ္ခံစားပစ္တတ္တာပါ။ ဟန္ေဆာင္ တင္းခံ ေဖ်ာက္ၾကည့္ေပမဲ့ ေဖ်ာက္ရခက္သား ပါကလား။

အေမရိက ေရာက္လာတဲ့ ရွာရြတ္ခန္း ခဏေနေတာ့ ညီျဖစ္သူက လုပ္ခုိင္းလို႔ သူတုိ႔ကုမၸဏီက ပစၥည္းေတြ ေရာင္းရပါတယ္၊ အလွကုန္ပစၥည္းေတြပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ မင္းသမီးနဲ႔ ဇာတ္လမ္းအရ ေတြ႕ေရာဆုိပါေတာ့။ မင္းသမီးက ဟိႏၵဴပါ။

သိတဲ့အတုိင္း အိႏၵိယမွာက ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ လွည့္ကြက္ေၾကာင့္ ဟိႏၵဴ-မြတ္ဆလင္ ပဋိပကၡက ရွိပါတယ္။ လူမ်ဳိးေရးသူငယ္နာမကင္းတဲ့၊ ႏိုင္ငံေရးေရတိမ္တဲ့ ျပည္သူေတြဆုိ အစုိးရတုိ႔၊ ႏိုင္ငံေရးသမားတုိ႔က သိပ္ေႏွာက္လုိ႔ ေျခာက္လုိ႔ေကာင္းတာေပါ့ေလ။

မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီး တျဖည္းျဖည္းရင္းႏွီးလာၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ကြဲ ဟိႏၵဴမေလးကုိ ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ မြတ္ဆလင္က ယူမယ္ဆုိေတာ့ သူ႔ညီက ဘာသာအယူ မတူလုိ႔ လက္မခံပါဘူး။ ညီက လက္မခံေပမဲ့လည္း ဒူးမနာသားေလးကုိလည္း ခင္ေနတဲ့ အစ္ကုိကေတာ့ ယူပါၿပီ။ ခယ္မကေလးက အစ္ကိုကုိခ်စ္ေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ကုိ အေရာက္လာပါတယ္။

မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးအခ်စ္မွာ ရွာရြတ္ခန္းရဲ႕ ရိုးသားမႈ၊ ကာဂ်ဳိးရဲ႕ အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္ႏုိးၾကားမႈကုိ ဒါရုိက္တာက လွလွေလး ရိုက္ျပပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ၿပီး ခံစားလုိ႔ေကာင္းတဲ့အရသာဟာ အဲဒါပါပဲ။

အျပင္မွာ ဒါမ်ဳိးခံစားႏိုင္ဖုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီးေပးရမယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္က ကူးလူးခံစားတတ္ေတာ့၊ ခံစားလြယ္ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ကုိပဲ ေတာ္ေတာ္ ဟုတ္ေနတာပါ။

ဒီေတာ့ ရွာရြတ္ခန္းတုိ႔ရဲ႕မိသားစုေလးဟာ သာယာစုိေျပေနတာေပါ့ေလ။ အဆင္ေျပမႈဆိုတာ အၿမဲတမ္းမဟုတ္ပါဘူးဆုိသလုိပါပဲ၊ အေမရိကမွာ ၉/၁၁ တုိက္ခုိက္မႈႀကီး ျဖစ္တယ္။

တလြဲႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္ျပင္းထန္တဲ့လူေတြက ရပ္ကြက္စြန္ေတြမွာရွိတဲ့ မြတ္ဆလင္ေတြကုိ ေႏွာင့္ယွက္တယ္၊ သူတုိ႔ရဲ႕ စီးပြားေရးေတြကုိ ဖ်က္ဆီးတယ္။

ရွာရြတ္ခန္းတုိ႔မိသားစုနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းမိသားစုက အေဖျဖစ္သူက သတင္းေထာက္ဆုိေတာ့ အာဖဂန္နစၥတန္မွာ စစ္ပြဲသတင္းေတြယူရင္း ဆုံးပါးတယ္။

နဂိုက ဟုိဘက္ဒီဘက္ႏွစ္အိမ္က ကေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၾကေပမဲ့ အေဖက တာလီဘန္ေတြကုိ တုိက္တဲ့စစ္ပြဲမွာဆုံးေတာ့ ရွာရြတ္ခန္း(ဇာတ္ကားထဲက ရွာရြတ္ခန္းနာမည္က ရစၥဗန္း ခန္း)နာမည္ကုိ ေနာက္ဆုံးအမည္အျဖစ္ ယူထားရတဲ့ ကေလးကုိလည္း သူ႔ သူငယ္ခ်င္းက မြတ္ဆလင္ေကာင္၊ ဒီေကာင္ေတြေၾကာင့္ ငါ့အေဖေသတာဆုိၿပီး ခ်စ္ခင္ရာကေန မုန္းသြားတယ္။ မေခၚေတာ့ဘူး၊ ခပ္ခြာခြာေနေတာ့တယ္။

ေနာက္ဇာတ္ကြက္တစ္ခုမွာေတာ့ ေဘာလုံးကစားၿပီးေနာက္မွာ စၾကေနာက္ၾကရင္း တကယ္ရန္ျဖစ္ၿပီး သူ႔ထက္အသက္ႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ၀ိုင္းရုိက္၊ ထိုးႏွက္၊ ကန္ေၾကာက္လုိ႔ ရွာရြတ္ခန္းရဲ႕သား “ဆမ္“လုိ႔ေခၚတဲ့ ဆမ္မီးေလး ဆုံးပါးသြားတယ္။ သူ႔အေမဆို ရင္ဘတ္စည္တီး မပဋာေျမလူးကိန္းဆိုက္တာေပါ့။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ(မိခင္ေမတၱာနဲ႔)ေပါက္ကြဲထြက္လုိက္တာက သူ႔ေၾကာင့္ သူ႔သားဆုံးတာ၊ သူ႔ေၾကာင့္ဆုိတာက သူက ရွာရြတ္ခန္းကုိ ယူလုိက္လုိ႔ သူ႔သားေလးမွာ “ခန္း“ဆုိတဲ့ ေနာက္ဆုံးနာမည္ယူခဲ့ရၿပီး မြတ္ဆလင္အထင္ခံရလုိ႔ ရုိက္ႏွက္ခံၿပီး ေသရတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ဆုိၿပီး ယူက်ဳံးမရျဖစ္တယ္။

“မင္းေၾကာင့္… မင္းေၾကာင့္… ငါ့သားေလး ဆုံးပါးတာ“ဆုိၿပီး ရွာရြတ္ခန္းကုိ သူ႔နဲ႔ေ၀းရာေနဖုိ႔ ကာဂ်ဳိးက ေအာ္တယ္။

ရွာရြတ္ခန္းက ခံစားေနရတဲ့ ေ၀ဒနာေၾကာင့္ လူမႈဆက္ဆံေရး မေကာင္းတဲ့လူပီပီ ကာလံ ေဒသံ အဂၢံ ဒနံ မခြဲတတ္သူျဖစ္ေလေတာ့ ဒါဆုိ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာရမလဲလုိ႔ ေမးလုိက္တာမွာ ေဒါသမီးေတာက္ေလာက္ေနသူကုိ ၀ိုင္းၿပီးၿငိမ္းသတ္ေပးရမဲ့အစား ပုိၿပီးေတာက္ေလာင္ေအာင္ မီးေလာင္ရာေလပင့္သေဘာမ်ဳိးျဖစ္သြားေတာ့ ကာဂ်ဳိးက အေမရိကမွာရွိတဲ့ အေမရိကန္တုိင္းနဲ႔ အေမရိကန္သမၼတကုိ “ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ခန္း ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အၾကမ္းဖက္သမား မဟုတ္ပါဘူး“လုိ႔ သြားေျပာစမ္းကြာ။ အားလုံးကုိ အဲဒီလုိျပန္ေျပာၿပီးရင္ ျပန္လာလုိ႔ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေျပာပစ္လုိက္ပါတယ္။

စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ေနသူေျပာတဲ့စကားကုိ ရုိးသားၿပီး လူမႈဆက္ဆံေရးနားမလည္တဲ့ ရွာရြတ္ခန္းက အတည္လုိ႔ ယူဆတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကာဂ်ဳိးအိပ္ေနတုန္းမွာ သမၼတႀကီးနဲ႔ ရေအာင္ေတြ႕ဖုိ႔ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

သမၼတကုိေတြ႕ဖုိ႔ႀကိဳးစားရင္း ျပႆနာေတြလည္း ႀကံဳရတယ္။ ပုိက္ဆံျပတ္ေတာ့လည္း လမ္းမွာ ကားျပင္တဲ့ အလုပ္ေတြဘာေတြ လုပ္ရေသးတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္ဘက္ေရာက္ၿပီး အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္အိမ္မွာလည္း ခဏေနျဖစ္ခဲ့တယ္။

တစ္ခါ သမၼတနဲ႔ေတြ႕ဖုိ႔ႀကိဳးစားရင္း လူထုစည္းေ၀းပြဲတစ္ခုမွာ ျပည္သူေတြၾကားထဲကေန “ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ခန္း ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အၾကမ္းဖက္သမား မဟုတ္ပါဘူး“လုိ႔ ေအာ္တာကုိ အၾကမ္းဖက္သမားလုိ႔ၾကားၿပီး သူ႔ကုိဖမ္းသြားၾကတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကုလား ေက်ာင္းသားသတင္းေထာက္ေလးႏွစ္ေယာက္ အကူအညီနဲ႔ ရုပ္သံသတင္းေတြမွာပါေအာင္လုပ္ၿပီး မီဒီယာလႈပ္ရွားမႈ(ကမ္ပိန္း)ေၾကာင့္ သူ ျပန္လြတ္လာျပန္တယ္။

သူေနခဲ့တဲ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာက အဖြားႀကီးအရပ္မွာ ေလမုန္တုိင္း၀င္လုိ႔ သြားကူညီျပန္တယ္။ ရုပ္သံသတင္းေတြမွာ ရွာရြတ္ခန္းရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ သတင္းေတြ အၿမဲ ပါလာၿပီး သူ႔ေၾကာင့္ အေမရိကန္ မြတ္ဆလင္ေတြကပါ အဲဒီေဒသကုိ သြားကူညီၾကတယ္။

အဲဒီမွာေတာ့ ကုလားကားက နည္းနည္းပုိၿပီထင္တယ္လုိ႔ အေတြးေရာက္မိတယ္။ ဘယ္အေမရိကန္မွ မေတြ႕ဘူး။ ဘယ္အေမရိကန္စစ္သားမွလည္း မေတြ႕ဘူး။ သူ႔ညီနဲ႔သူ႔ခယ္မဦးေဆာင္တဲဲ့ မြတ္ဆလင္ေတြကပဲ ေရထဲ မုိးထဲမွာ လာကူညီတယ္။ ကုလားကားထုံးစံအတုိင္း ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိမွာပဲလုိ႔ဆုိၿပီး ထားလုိက္ပါတယ္။

တစ္ဖက္မွာလည္း ကာဂ်ဳိးရဲ႕သားေသဆုံးမႈကလည္း ေသတဲ့ကေလးရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းသူငယ္ခ်င္းက ေနာက္ဆုံးအျဖစ္မွန္ေဖာ္ထုတ္လုိက္လုိ႔ အမႈေပၚသြားတယ္။

ရွာရြတ္ခန္းရဲ႕ သမၼတႀကီးနဲ႔ေတြ႕ၿပီး သူဟာ အၾကမ္းဖက္သမားမဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာတဲ့ကိစၥကလည္း တီဗီမွာ ခဏ ခဏပါေနလို႔ ကာဂ်ဳိး သိသြားၿပီး ၀မ္းနည္း၀မ္းသာျဖစ္သြားတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဇာတ္ေပါင္းတာေပါ့ဗ်ာ၊ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရတဲ့သမၼတအေလာင္းအလ်ာ အုိဘားမားနဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ရၿပီး ေနာက္တက္မဲ့သမၼတက “မင္း နာမည္က ခန္း၊ မင္းဟာ အၾကမ္းဖက္သမားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး“လုိ႔ လူထုစည္းေ၀းပြဲတစ္ခုမွာ တရား၀င္ေျပာၾကားခံရတာကုိ ျပၿပီး ဇာတ္ကားက အဲဒီမွာပဲ ၿပီးသြားတာေပါ့ဗ်ာ။

ကုိယ္သြားၾကည့္တဲ့ရုံက ကုလားေတြအၾကည့္မ်ားတဲ့ ရုံလည္းျဖစ္၊ ၾကည့္တဲ့ေန႔ကလည္း တနဂၤေႏြဆုိေတာ့ ရုံျပည့္ရုံလွ်ံပါပဲ။ ၀င္ေငြလည္း ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္လုိ႔ ၾကားသိရပါတယ္ဗ်ာ။ ရန္ကုန္မွာလည္း မၾကာခင္ ရုံတင္မယ္လုိ႔ ထင္ရပါေၾကာင္းဗ်ာ။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၅ ရက္၊ မြန္းလြဲ ၃ နာရီ။

Advertisements