(ကုိယ့္မွာ အရင္းႏွီးဆုံး အစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ရွိခဲ့တယ္။ သားခ်င္းအရင္းေတြေတာ့ မဟုတ္၊ ဒါေပမဲ့ သားခ်င္းအရင္းေတြလုိပဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ ကုိယ္စိတ္ညစ္ရင္၊ စိတ္ရႈပ္ရင္ ဒါမွမဟုတ္ ကိစၥတစ္ခုခု ဖြင့္အန္ခ်င္ရင္ တုိင္ပင္အႀကံဥာဏ္ယူခ်င္ရင္ ေတြ႕ဆုံ၊ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိႏိုင္တဲ့ အလုပ္ခ်င္း၊ ခံစားခ်က္ခ်င္း…ေျပာရရင္ ရင္ခ်င္းနီးတဲ့ အစ္ကုိေတြေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ကိုယ့္ထက္ ၁၀ ႏွစ္နီးပါးေလာက္ႀကီးေတာ့ အစ္ကုိႀကီးေတြလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ ကုိယ္ကေတာ့ “အစ္ကုိ“လုိ႔ေခၚတယ္။ အခုေတာ့ အေ၀းကေနမုိ႔ အားရပါးရ ကုိႀကီးေက်ာ္ေရလို႔ ေခၚၾကည့္လုိက္မလားလုိ႔။ ဒီလုိ….။)

အစ္ကုိ…

ေကာ္ဖီဆုိင္ေရာက္ျဖစ္ေသးလား၊ တစ္ေယာက္တည္းလား၊ အေဖာ္နဲ႔လား။ ထုိင္ေနက် စားပြဲေလးမွာပဲလား၊ ေဘး၀ုိင္းက ေဆးလိပ္ေသာက္သူေတြနဲ႔မုိ႔ အေပၚ၀ုိင္း ေရႊ႕ထုိင္ေနသလား။ အစ္ကုိ႔ကုိ သတိရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မ်က္စိထဲေရာက္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးေတြေကာ ရွိေနတုန္းပဲလား၊ လွေနတုန္း ေခ်ာေနတုန္းပဲလား။ တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေတာ့ ၀ လာေနၿပီထင္ပါတယ္။

ဒီေရာက္စမွာေတာ့ အျဖဴမေတြ သိပ္လွတယ္လုိ႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ သူတုိ႔ကို ၾကည့္လုိက္တုိင္း ဘယ္သူ႔ၾကည့္ၾကည့္ အကုန္လုံးက ေဟာလီး၀ုဒ္ဇာတ္ကားေတြထဲက မင္းသမီးေတြအတိုင္း လွတယ္လုိ႔ထင္ခဲ့မိတာခ်ည္းပဲ။

အခုေတာ့ ၆ လေက်ာ္ ၇ လအတြင္း ေရာက္ခဲ့လုိ႔လား မသိဘူးဗ်ာ။ ေတြ႕ရ ျမင္ရ ၾကည့္ရတာ ရုိးအီလာတယ္။ အစ္ကုိ႔ညီကပဲ အခု စာကေလးေၾကာ္၊ အခု ဆီထမင္း လုပ္တာလားေတာ့ မသိပါဘူးဗ်ာ။

အခု ဘာျဖစ္ခ်င္ေနသလဲသိလား။ ျမန္မာမေလးေတြကုိ ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္ေနမိတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာမေလးေတြက လွတယ္ဗ်သိလား။ ျမင္းတေျပးတုိ႔၊ ကြမ္းတညက္တုိ႔ အလွမဟုတ္ဘူး…၊ ဖိုးကာေျပာသလုိ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ အလွဗ်။ အျဖဴမေတြကေတာ့ ေရစိမ္ေတာ့ ခံပါရဲ႕၊ ေဖြးေဖြးႀကီးေတြလုိ႔ပဲ ေျပာရေတာ့မလား မသိပါဘူး…အစ္ကုိေရ႕။

အစ္ကုိက အစ္ကုိႀကိဳက္တဲ့ဘက္က ခုံမွာထုိင္၊ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ဘက္က ခုံမွာထုိင္မယ္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္စီ မွာေသာက္မယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က ေသာက္တာၾကာတယ္။ အစ္ကုိက ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္စီ ထပ္မွာမယ္။ ၿပီးေတာ့ အလုပ္အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေတြ၊ ျဖည့္ဆည္းရမဲ့ အခ်က္ေတြ၊ ေနာက္ဆုံး ႏုိင္ငံ့ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ေျပာတာေတြ အထိေပါ့။ သတိရတယ္ဗ်ာ။

အစ္ကုိေရ..အဓိက ေျပာခ်င္တာက ဟုိတစ္ေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေကာ္ဖီဆုိင္ကေလးတစ္ဆုိင္ သြားထိုင္ျဖစ္တယ္ဗ်၊ ဟုတ္တယ္…အဲဒီအေၾကာင္းေလး ေျပာခ်င္လုိ႔ ဒီစာေရးရတာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေၾကာင္းလည္း အစ္ကုိသိသားပဲ၊ မိန္းကေလးေတြကုိ ၾကည့္ရင္သာ ခါးတုတ္လည္း မ်က္၀န္းထဲေတာ့ နည္းနည္းသိမ္ၾကည့္ေပးလုိက္တာ၊ ဗိုက္ကေလးပူလည္း ခ်စ္စရာေလးလုိ႔ ျဖည့္ေတြးေပးလိုက္တာ၊ အရပ္ကေလးပုလည္း လုံးလုံးကေလးနဲ႔ လွသားပဲလုိ႔ ေျပာၾကတာမဟုတ္လား။

အဲ…ေကာ္ဖီဆုိရင္ေတာ့ ဇီဇာအေၾကာင္ၾကသား မဟုတ္လားဗ်ာ။ ေကာ္ဖီကလည္း ေကာင္းပါမွ၊ ေနရာအခင္းအက်င္းကလည္း စကားလည္း ေျပာဖုိ႔ေကာင္းေအာင္ သိပ္ဆူမေနဖုိ႔၊ မ်က္လုံးအျမင္ပိုမုိၾကည္လင္ဖုိ႔ကလည္း အေျခအေနေပးထားပါမွ…ဒီလုိမဟုတ္လားဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္လည္းဗ်ာ၊ အဲဒီေန႔က မြန္းလြဲပုိင္းလူတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းထားၿပီး သြားေတြ႕တာ အဆင္မေျပေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္၊ စိတ္လည္း ဆိုးသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိေတြ စိတ္ညစ္၊ စိတ္ရႈပ္ရင္ ဘာလုပ္ၾကသလဲ၊ ေကာ္ဖီဆုိင္ထုိင္တာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေကာ္ဖီဆုိင္ ခဏထိုင္ၿပီး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္လုိ႔ စိတ္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္ဦးမွလုိ႔ ေတြးတယ္။

ဒီမွာရွိတဲ့ေကာ္ဖီဆုိင္တြဲေတြထဲမွာ နာမည္ေက်ာ္ဆုိင္ေတြကေတာ့ Starbucks, EAT, Costa, Pret a Manger, Caffe Nero, Coffee Republic စသျဖင့္ ရွိတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ေလ့ရွိတာကေတာ့ Starbucks ဆိုင္ေတြပါပဲ။ ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ဆုိင္ကေလးတစ္ဆုိင္ေတြ႕ထားတာက ရုံးနဲ႔နည္းနည္းေ၀းေတာ့ ရုံးက အစ္ကုိႀကီးေတြကုိ အဲဒီအထိလမ္းေလွ်ာက္ခုိင္းလုိ႔ မေကာင္းတာနဲ႔ သူတုိ႔နဲ႔ထုိင္ရင္ အနီးအနားက Starbucks မွာပဲ ထုိင္လုိက္ရတယ္။

သူတုိ႔နဲ႔က်ေတာ့ အစ္ကုိနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္လုိ႔ ဖီလင္မရွိၾကဘူးလို႔ ေျပာလုိ႔ရမယ္ထင္တယ္။ သိတဲ့အတုိင္း ဒီမွာက အခ်ိန္က သိပ္စကားေျပာေတာ့ “ေကာ္ဖီဆုိင္ထုိင္ၾကမလား၊ ေအး ခဏထုိင္မယ္၊ ေကာ္ဖီ၀ယ္မယ္၊ ေသာက္မယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့သူက ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ေသာက္မယ္၊ ၿပီးရင္ သြားၾကမယ္၊ ျပန္ၾကမယ္“ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ုလုိ ေအးေအးသက္သာ မရွိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

ႏုိ႔ၿပီး သူတုိ႔က မိသားစုနဲ႔၊ သားနဲ႔မယားနဲ႔ဆုိေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်င္ၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္တာေလ။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေသာက္ေနရတာနဲ႔စာရင္ ေကာ္ဖီဆိုင္အျပင္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ရာသီဥတုေအးေအးထဲမွာပဲ ခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ႔ ေသာက္ခ်င္တာေလဗ်ာ။ ဒီေတာ့ ခက္တာေပါ့။ အမ်ားနဲ႔ဆုိေတာ့ ညွိရတာေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္းဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ဆုိင္ သြားေသာက္တာပါပဲ။

အဲဒီေန႔ကလည္းဗ်ာ၊ ဘယ္လုိျဖစ္သြားတယ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ Starbucks မွာ မေသာက္ခ်င္ဘူးျဖစ္သြားတယ္။ တျခားဆုိင္လည္း မေသာက္ခ်င္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ခ်င္တဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္မ်ဳိးေလးမွာ ထုိင္ခ်င္တဲ့စိတ္က ရုတ္တရက္ေပၚလာတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ထိုင္ခ်ၿပီး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ျမန္ျမန္ေသာက္သင့္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အာရုံထဲက ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးမွာပဲ ေသာက္ခ်င္စိတ္ျဖစ္လာတယ္။ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ..အစ္ကုိ၊ ကၽြန္ေတာ္ရွာရတာေပါ့။

ဘယ္လုိလုပ္သလဲ သိလား၊ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ခ်င္တဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးကို အရင္စိတ္ကူးနဲ႔ ေဖာ္ၾကည့္လုိက္တယ္။ ျမင္ရတယ္…သစ္ပင္ေတြၾကားထဲက သစ္သားအိမ္ကေလး၊ တကယ္ေတာ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က သစ္လုံးအိမ္ကေလးထဲမွာ ေကာ္ဖီ၀င္၀ယ္၊ ၿပီးရင္ အိမ္အျပင္ဘက္ထြက္ ကားေတြသြားေနတဲ့ လမ္းမႀကီးကို ၾကည့္၊ ေကာ္ဖီေသာက္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးရၿပီဆုိေတာ့ လုိက္ရွာရတယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၁ ရက္ မြန္းလြဲပိုင္းမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတယ္၊ ရွာတယ္။ ေျခေထာက္ေတြလည္း သိပ္ေညာင္းလာၿပီ။ လူကလည္း အရမ္းေအးေနၿပီ။ ေျခဖ၀ါးေတြဆုိလည္း က်င္ေနၿပီ၊ နာေနၿပီ။ အစ္ကုိသိတဲ့အတုိင္း ဒီမွာက အျပင္မွာဘယ္သူမွ လမ္းအၾကာႀကီးေလွ်ာက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေအးတာကုိးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ကုိယ့္စိတ္ကိုယ့္အာရုံနဲ႔မုိ႔ ခပ္တည္တည္ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ၊ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးက ပင္ပန္းေနၿပီကုိးဗ်ေနာ္။

Starbucks ဆိုင္ေတြသာ ၆ ဆုိင္၊ ၇ ဆုိင္ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီ။ အီတလီေကာ္ဖီဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္ေတြ႕ေတာ့ ၀င္ေသာက္ဦးမလား စိတ္ကူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္က အခုမွ စဖြင့္တာလား၊ ပိတ္ဖု႔ိလား မသိဘူး။ လူက နည္းနည္းပဲ ရွိေနတာ ေတြ႕တာကတေၾကာင္း၊ သူက လမ္းေထာင့္ကဆုိင္ဆုိေတာ့ ေလက တအားတုိက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ခ်င္သလုိ အျပင္မွာၾကာၾကာထုိင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ခ်က္ခ်င္းေတြးမိတာကတေၾကာင္းမုိ႔ အဲဒီဆုိင္ထဲမ၀င္ဖုိ႔ ခ်က္ခ်င္းဆုံးျဖတ္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။

အစ္ကုိေရ…ကၽြန္ေတာ္က ဒီေရာက္တာ ၆ လ၊ ၇ လ ေလာက္သာရွိၿပီ။ အိမ္နဲ႔ရုံး၊ ရုံးနဲ႔အိမ္မုိ႔ ဘယ္မွလည္း ေကာင္းေကာင္းသြားတတ္တာ မဟုတ္။ အခုလည္း ေလွ်ာက္သာေလွ်ာက္ေနတာ ဘယ္ေရာက္လုိ႔ဘယ္ေပါက္မွန္းမသိ။ ဒီလုိနဲ႔ဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ကမ္းနားကုိေရာက္လာတယ္။ ေအာ္…ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းျပန္ေတြ႕တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတာ သိမ္းျမစ္ကမ္းေဘး၊ ဟုတ္ၿပီ။ ရာသီဥတုကေတာ့ ေအးေနၿပီဗ်ဳိ႕။ ကမ္းနားလမ္းက Starbucks ဆုိင္ တစ္ဆိုင္ဆုိင္ေတြ႕လုိ႔ကေတာ့ ထုိင္ၿပီးသားပဲလုိ႔ စိတ္ထဲဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ ၀ါတာလူးတံတားႀကီးေအာက္ကျဖတ္ၿပီး ေက်ာ္သာလာတယ္။ ေကာ္ဖီဆုိင္က မေတြ႕ဘူး၊ ခက္ၿပီ။

“မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ဒီပုံနဲ႔ဆုိ ဘယ္ႏွယ့္ႀကိဳက္မတုန္း၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္အတြက္နဲ႔ေတာင္ ဒီေလာက္ဇီဇာေၾကာင္ေနရင္“။ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ေတြးရင္း စိတ္ထဲေလးလံသြားတယ္။ ဟုတ္ပ၊ ငါဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ေၾကာင္ရတာလဲလုိ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ေဒါသေလးေတာင္ နည္းနည္းျဖစ္မိတယ္။

မတတ္ႏုိင္ေပဘူး၊ ဆက္ေလွ်ာက္ ကိုယ္လူ႔…စိတ္ကူးသိပ္ယဥ္တတ္တဲ့လူ ဆက္ေလွ်ာက္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္အားေပးရင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ့ အစ္ကုိေရ…တုိက္ဆုိင္တယ္လုိ႔ဆုိရမလား၊ ကၽြန္ေတာ္ကံေကာင္းတယ္လို႔ဆုိရမလား။ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ခ်င္တဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလး ေတြ႕ပါေရာဗ်ဳိ႕။ ဒါေၾကာင့္ ဘာလုပ္လုပ္ ယုံယုံၾကည္ၾကည္လုပ္၊ ခုိင္မာတဲ့သႏိ႒ာန္နဲ႔လုပ္ရင္ အဆုံးသတ္မေတာ့ ေအာင္ျမင္တာပဲလုိ႔ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အၿမဲဆုံးမတာ ေနမွာဗ်။

ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးက Victoria Embankment Gardens ထဲက Embankment Cafe တဲ့ဗ်၊ လမ္းမကေန ေလွကား ခုနစ္ထစ္ေလာက္တက္ရတယ္။ တကယ့္ စိတ္ကူးထဲက ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးပါဗ်ာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္ထုိင္ခ်င္တဲ့ဆုိင္ကေလးေတြ႕ေတာ့ ေပ်ာ္သြားတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေနရာက သိပ္ေကာင္းေနေတာ့ ေကာ္ဖီမ်ား ေစ်းသိပ္ႀကီးေနမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေနရာသာေကာင္းၿပီး ေကာ္ဖီက ခပ္ညံ့ညံ့ျဖစ္ေနမလားလုိ႔ တၿပိဳင္နက္တည္း ေတြးျဖစ္သြားတယ္ဗ်။

မတတ္ႏုိင္ေပဘူး၊ စမ္းၾကည့္ရမွာပဲလုိ႔ ေတြးလုိက္တယ္။ လူကလည္း သိပ္ပင္ပန္းေနၿပီဆုိေတာ့ ထုိင္ခ်င္ေနၿပီဗ်ာ။ ကုိယ္ထုိင္ခ်င္တဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ကလည္း ေတြ႕ေနၿပီ ဥစၥာ။ ဒါနဲ႔ ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲကုိ၀င္၊ စိတ္ကူးထဲကအတုိင္း မွန္ျပတင္းလွလွေလးေတြနဲ႔ သစ္သားအိမ္ကေလးေပါ့။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ့ေကာင္မေလးကလည္း ခ်စ္စရာေလး၊ ပန္းကန္ေတြ ေဆးေနတယ္။ ေကာ္ဖီဆုိင္ပုိင္ရွင္ျဖစ္ဟန္တူတဲ့ အေဒၚႀကီးကလည္း ခပ္ေခ်ာေခ်ာဗ်။ တျခားအေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနတယ္။ အဖိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္က စားပြဲတစ္လုံးမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ထုိင္ၿပီး ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း စကားေျပာေနၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္၀င္သြားေတာ့ ပန္းကန္ေဆးေနတဲ့ေကာင္မေလးေကာ၊ အေဒၚႀကီးကပါ ဘာမ်ားေသာက္မလဲလုိ႔ လွမ္းေမးၾကပါတယ္။ အေဒၚႀကီးက စကားေျပာေနလက္စမုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေကာင္မေလးကုိပဲ ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီကိုမွာတယ္။ သူက ကိတ္မုန္႔တစ္လုံးပါယူပါလား၊ ဒါဆုိ ဘယ္ေလာက္ပဲက်မယ္ေပါ့ ေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လမ္းေလွ်ာက္လာရတာ နည္းနည္းမ်ားသြားေတာ့ ပင္ပန္းေနတာကတေၾကာင္း၊ ခႏၶာကိုယ္က သိပ္ေအးေနတာကတေၾကာင္း ခႏၶာကိုယ္ထဲ အခ်ဳိဓာတ္ ျပန္ထည့္ဖုိ႔လုိေနတာပဲလုိ႔ ေတြးၿပီး “ဟုတ္ကဲ့၊ ကိတ္မုန္႔လည္း ယူပါမယ္“လို႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ေစ်းကလည္း ေတာ္ပါတယ္၊ ေစ်းမႀကီးပါဘူး။ “အလဲ့၊ တယ္ဟုတ္ပါလား“လုိ႔ စိတ္ထဲေပ်ာ္သြားတယ္ဗ်။

ဒါနဲ႔ ေကာင္မေလးေဖ်ာ္ေပးတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ကုိယူ၊ စကၠဴပန္းကန္ျပားတစ္ခ်ပ္နဲ႔ တစ္ရႈးကိုလည္း ေကာင္မေလးက ထပ္ေပးေတာ့ယူၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ဘက္မွာ သြားထုိင္ေသာက္မယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ ေကာင္မေလးက ရပါတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ လက္ႏွစ္ဖက္မွာ ေကာ္ဖီခြက္တစ္ဖက္၊ ကိတ္မုန္႔ထည့္ထားတဲ့ စကၠဴပန္းကန္ကတစ္ဖက္ဆုိေတာ့ အျပင္ဘက္ထုိင္ဖုိ႔အထြက္ တံခါးက ဖြင့္မရဘူး။

အဲဒီမွာ စကားေျပာေနတဲ့အေဒၚႀကီးက ေတြ႕သြားၿပီး “ငါ မင္းကုိ ကူညီၿပီး တံခါးဖြင့္ေပးပါရေစ“လုိ႔ ေျပာလာေတာ့ သူဖြင့္ေပးတံခါးကေနထြက္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။

ေကာ္ဖီခြက္နဲ႔ ကိတ္မုန္႔ကုိ စားပြဲေပၚခ်၊ ကုလားထုိင္မွာ က်က်နနထုိင္၊ ေခါင္းကုိ သစ္သားအိမ္နံရံမွာ မွီလုိက္ရင္း ခုနေကာ္ဖီဆုိင္ရွာခဲ့ရတာကုိ ျပန္စဥ္းစားရတယ္။ စိတ္ကူးထဲက ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးမွာ ငါ အခု ထုိင္ေနရပါလားဆုိၿပီး သိပ္ေက်နပ္ပီတိျဖစ္လုိ႔ ပင္ပန္းတာေတြလည္း ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားတယ္ အစ္ကုိေရ..။

ကၽြန္ေတာ္ထုိင္တဲ့ေနရာက အဲဒီေကာ္ဖီဆုိင္အတက္ ေလွကားထိပ္က စားပြဲပဲ၊ ေလွကားကေန ညာဖက္ခ်ဳိးၿပီး၀င္ရင္ ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲ ၀င္လုိ႔ရမယ္၊ ဘယ္ဘက္ခ်ဳိးၿပီး သြားရင္ ေရအိမ္ေရာက္မယ္။ ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲမွာေသာက္လည္း မုိက္တယ္။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိၿပီး စကားေကာင္းေကာင္းေျပာလုိ႔ရတယ္။ မွန္ျပတင္းကြက္ေတြကေနတဆင့္ အျပင္ဘက္ကုိလည္း ၾကည့္ခ်င္ၾကည့္ႏုိင္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ပန္းၿခံထဲကဆိုင္ျဖစ္ေနေတာ့ သစ္ပင္ေတြကလည္း ေကာ္ဖီဆုိင္ပတ္လည္မွာ ရွိေနတယ္။ စိမ္းစိမ္းစိုစိုေတြၾကားက သစ္လုံးအိမ္ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးေပါ့ဗ်ာ။ မမိုက္ဘူးလား.. အစ္ကုိ။

ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာထုိင္လုိက္ၿပီးမွ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တစ္လံအကြာက ၿခံစည္းရုိးခ်ဳံေပၚမွာ ခုိကေလးတစ္ေကာင္…၊ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ခုိကေလးက ကၽြန္ေတာ့္အၾကည့္ မခံႏုိင္လုိ႔လား မသိဘူး၊ ပ်ံသြားတယ္အစ္ကုိေရ႕။

ဒါနဲ႔ လမ္းမကုိ ၾကည့္ေတာ့ ကားေတြက တ၀ီ၀ီနဲ႔သြားေနတယ္၊ လူေတြကေတာ့ တစ္ခါတခါမွသာ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ျဖတ္သြားတယ္။ လူေတာ့ နည္းနည္းျပတ္တယ္။ သိမ္းျမစ္ျပင္ကုိ အေပၚစီးကေနၾကည့္ရသလုိျဖစ္ေတာ့ လႈိင္းၾကက္ခြပ္ကေလးေတြ ျမင္ရတယ္ဗ်။ သေဘၤာေတြ၊ ရွပ္ေျပးယာဥ္ေတြ ေမာင္းေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ကမ္းနားမွာ ကပ္ထားတဲ့ သေဘၤာေတြကေတာ့ ေရလႈိင္းနဲ႔အတူ လႈပ္ေနတယ္။

မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကေတာ့ ျပာလဲ့ေနတာပဲ၊ အဲဒီေန႔က ရာသီဥတုေကာင္းတယ္လုိ႔ဆုိရမယ္။ ေနလည္းပြင့္ေနတယ္။ ဒီမွာက ေနပြင့္ရင္ ေနေရာင္ရွိရင္ ရာသီဥတုေကာင္းတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတယ္ဗ်။ ေကာ္ဖီဆုိင္အျပင္မွာထုိင္ေနရတာဆုိေတာ့ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ ေအးလာတယ္ဗ်။

ေနဦး…ေကာင္မေလးေဖ်ာ္ေပးတဲ့ ေကာ္ဖီအရသာေလးကလည္း မဆုိးပါဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က သူေဖ်ာ္ေနတုန္းက နည္းနည္းခါးေပးပါလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ အၿမဲလုပ္ေနသလုိ ေျပာဖုိ႔စိတ္ကူးေပမယ့္ အားနာတာလား၊ ေၾကာက္တာလား ဘာျဖစ္တာလဲ… ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ေသခ်ာမသိပါဘူး၊ မေျပာျဖစ္လုိက္ဘူး။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ပထမတစ္ငုံစုပ္ယူလုိက္ေတာ့ ခါးသက္သက္ကေလး…ဟား ဟား ေကာင္မေလး ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကုိ ဖတ္ယူႏုိင္လိုက္သလားလုိ႔ ေတြးမိလုိက္တယ္။ ႏု႔ိကုိ အျမွဳပ္မ်ားမ်ားထေအာင္ ထည့္ထားေတာ့ ေကာ္ဖီက သိပ္ေတာ့မပူေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္၀င္သြားကတည္းက ေကာင္မေလးက ပန္းကန္ေတြ ေဆးေၾကာေနတာဆုိေတာ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ သိပ္မၾကာခင္ ပိတ္မယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိလိုက္တယ္။

သိတဲ့အတုိင္းေလ…အစ္ကုိ၊ ဆုိင္ပိတ္ခါနီးေဖ်ာ္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြ၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြဆုိတာ သိပ္မေကာင္းတတ္ဘူး မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္ေလ၊ ေကာ္ဖီကလည္း ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ခ်င္ေနတဲ့အတုိင္းျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ေခ်း(ဂ်ီး)မ်ားတာ အစ္ကုိလည္း သိတဲ့အတုိင္းေလ၊ ကၽြန္ေတာ္တကယ့္ကုိႀကိဳက္လုိ႔ ေကာင္းတယ္လုိ႔ေျပာတယ္ဆုိတာကုိ။ ဒီေတာ့ ေအးကလည္းေအးေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေကာ္ဖီနဲ႔ကိတ္မုန္႔ကုိ ျမန္ျမန္စားေသာက္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ပတ္၀န္းက်င္ အလွအပကုိ ျပန္ေငးတယ္၊ ခံစားတယ္ အစ္ကုိေရ႕။

ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏုိင္ျပန္ဘူး၊ အခုခံစားေနရတဲ့ ခံစားမႈေလးကုိ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးထုတ္ရင္ေကာင္းမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္ကူးကေန စကားလုံးေလးေတြအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ေျပာင္းၾကည့္တယ္။ အဲဒီမွာ ဒါေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ေရးျဖစ္တယ္အစ္ကုိ…ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။

“စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ေန႔“

ျပာလြင္တဲ့ေကာင္းကင္ရယ္
သက္သက္ကေလး လႈပ္ေနတဲ့လႈိင္း
သြားေနတဲ့ကားေတြ
ျဖတ္သြားတဲ့ လူတခ်ဳိ႕ကုိၾကည့္လုိ႔
လူတစ္ေယာက္ ထုိင္ေနတယ္။

ခိုကေလးတစ္ေကာင္
ပ်ံသန္းေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ
ကုန္ေနတဲ့ေကာ္ဖီခြက္
ဟုိတစ္ေျပာက္ ဒီတစ္ေျပာက္က်ေနတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ
သူ႔ဟာသူ သီေၾကြးတဲ့ ေတးသံေတြနဲ႔
ယဥ္လုိက္တဲ့ စိတ္ကူးေတြ
အခုေတာ့ ဒီလူ ခ်မ္းေနတယ္။

ဘယ္လုိေနလဲ အစ္ကုိ၊ အစ္ကုိကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးတာဆုိေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ကြာလုိ႔ လုပ္ဦးမွာပါပဲ။ ထူးဆန္းတာေျပာရဦးမယ္ အစ္ကုိ။

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒါေရးၿပီး ခဏေနေတာ့ ျပန္မွပါကြာလုိ႔လုပ္ေတာ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ရဲ႕စားပြဲထိုးျဖစ္ပုံရတဲ့သူက ကၽြန္ေတာ့္ေဘးစားပြဲက ထိုင္ခုံေတြကုိ လုိက္သိမ္းေနၿပီ အစ္ကုိ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က “ဆိုင္က ပုံမွန္ဆုိ ဘယ္အခ်ိန္ပိတ္ပါသလဲ“လုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ မြန္းလြဲ ၄ နာရီတဲ့ဗ်။ ဒါဆုိ ေနာက္ ၁၀ မိနစ္ဆုိ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာကေန ထရေတာ့မွာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြးလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေအးလို႔ျပန္ခ်င္ေနၿပီဆုိေတာ့ အေတာ္ပါပဲဗ်ာ။

အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္က ရုံးမွာ ညဘက္ဂ်ဴတီျပန္၀င္ရတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းတာေတြကုိ အဲဒီေကာ္ဖီဆုိင္ေလးမွာ ထုိင္ၿပီးသကာလ ရုံးကုိ ေစာေစာ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ပုံမွန္အတုိင္းဆုိ ညဂ်ဴတီဆုိေတာ့ နည္းနည္းေနာက္က်မွ ၀င္ရပါတယ္။ အခုေတာ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ကေနဆုိေတာ့ ရုံးနဲ႔ကလည္း နီးေနၿပီဆုိေတာ့ ရုံးကိုပဲ တန္းသြားခဲ့ပါတယ္။

ရုံးေရာက္ေတာ့ ေစာေသးတာနဲ႔ သတင္းစာေတြ ကၽြန္ေတာ္ေကာက္လွန္ၾကည့္ေနပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဒီမွာထုတ္ေ၀တဲ့ The Guardian သတင္းစာထဲမွာ လက္ေဆာင္ပါလာတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ အဂၤလိပ္အခ်စ္ကဗ်ာဆရာ ရွယ္လီ (Percy Bysshe Shelley, 4 August 1792 – 8 July 1822) ရဲ႕ The Romantic poets “အခ်စ္ကဗ်ာမ်ား“ဆုိတဲ့ အသည္းကြဲေရာင္စာအုပ္ပါးေလးတစ္အုပ္ ေတြ႕တယ္ဗ်။

ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ ရက္နီးလာေတာ့ ဒီက သတင္းစာေတြကလည္း ပရိသတ္အႀကိဳက္ ဒီလုိေလးေတြ လုပ္ေပးတယ္ထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ လြတ္လပ္ေရးေန႔တုိ႔၊ အာဇာနည္ေန႔တုိ႔နီးရင္ အထူးေဆာင္းပါးေတြ အစ္ကုိတုိ႔ ေရးသလုိထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ အဂၤလိပ္ကဗ်ာေတြက ခက္ေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ေကာင္းေကာင္း မဖတ္ႏုိင္ပါဘူး အစ္ကုိရာ…။

ဒါေပမဲ့ ဟုိလွန္ဒီလွန္ လွန္ရင္း ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္သြားေတြ႕တယ္၊ အပိုဒ္ငါးပုိဒ္ပါတဲ့ ကဗ်ာေလးေပါ့။ Stanzas Written in Dejection, Near Naples ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးရဲ႕ ပထမပုဒ္က ကၽြန္ေတာ္ခုနေလးတင္ ေရးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးေလးနဲ႔ ဆင္တူေနတာကို ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ႕လုိက္ရလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေတြေတာင္ ခုန္သြားတယ္ အစ္ကုိ။ ေျပာရရင္ အခုထိေတာင္ ရင္ေတြ ခုန္ေနတုန္း အစ္ကုိရ။

အစ္ကုိဖတ္ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအပုိဒ္ေလးကို ျပန္ေျပာျပမယ္။ တကယ္ တကယ္….စိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။

The sun is warm, the sky is clear,
The waves are dancing fast and bright,
Blue isles and snowy mountains wear
The purple noon’s transparent might:
The breath of the moist earth is light
Around its unexpanded buds;
Like many a voice of one delight
The winds, the birds, the ocean-floods;
The city’s voice itself is soft like Solitude’s.

တစ္ပုိဒ္ထဲထုတ္ျပတာမုိ႔ ကၽြန္ေတာ္နားလည္သေလာက္ ခံစားၾကည့္ရရင္…။

ေနမင္းက ေႏြးေႏြးေထြး၊ ေကာင္းကင္က ၾကည္ၾကည္လင္
ေရလႈိင္းငယ္တုိ႔ ကဆုန္ေပါက္ အေရာင္ေတာက္
ကၽြန္းျပာငယ္ေတြနဲ႔ ႏွင္းဖုံးေတာင္တန္းႀကီးတုိ႔
မရမ္းေရာင္မြန္းလြဲပိုင္းေအာက္ ေရာက္လို႔…။

ပြင့္သစ္တုိ႔ ဖူးပြင့္ဖုိ႔
ေရေငြ႕ရိုက္ ေျမႀကီးရနံ႔ကုိ ရႈိက္
ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္တဲ့ အသံတစ္သံ
ေလသံ
ငွက္သံ
လႈိင္းသံ
ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕အသံကိုယ္၌ အထီးက်န္တစ္ေယာက္လုိ ေပ်ာ့ေလ်ာ့။

ဟုတ္ရဲ႕လား အစ္ကုိ။ ဘယ္လုိသေဘာရလဲ။ ကဲ စာလည္း အေတာ္ရွည္ၿပီမုိ႔၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာေတြလည္း ေျပာၿပီးၿပီမုိ႔ ဒီတင္ရပ္မယ္ဗ်ာ၊ အစ္ကုိ႔ကုိ အၿမဲသတိရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္တုိင္းေပါ့။

ညီငယ္။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ ရက္။ နံနက္ ၀၀:၁၁ နာရီ။