“မင္း တစ္ခါမွ တကယ္ မတစ္ခါဖူးဘူးလား“ရုံးက အစ္မက ေမးလာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ အံ့အားသင့္သြားပါတယ္။ အစ္မက ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလုိေမးတာလဲလုိ႔ ခ်က္ခ်င္း ေတြးလိုက္ၿပီး ၿပံဳးရင္းေခါင္းခါျပလုိက္တယ္။

ကုိယ့္ေခါင္းက အလုပ္ေတြအမ်ားႀကီး တစ္ခါတည္းလုပ္သြားတယ္။ ဘာကုိေမးတာလဲ၊ ငါက ဘာကုိေျဖတာလဲ။ ငါက ဘယ္အထိဆက္ေတြး ေနသလဲ။ အုိ…ခ်က္ခ်င္းကုိ မူးေနာက္သြားတာပါပဲ။

ရုံးမွာက ကုိယ္က အိမ္ေထာင္မရွိတာအျပင္ အတြဲေလးဘာေလးေတာင္မွ မရွိတဲ့သူျဖစ္ေလေတာ့ ကုိယ့္ကုိ အားလုံးက စၾကေနာက္ၾကတယ္၊ ဒါကုိပဲ ကုိယ့္မွာက ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ ျဖတ္သန္းေနၾက၊ အဆင္ေျပေနတယ္။ ရယ္သလုိလုိေမာသလုိလုိ ေရာသလုိလုိေဖာသလုိလုိ လုပ္ေနၾကဆုိေတာ့ ဒီအကြက္က အလႊတ္ေတာင္ ရေနပါၿပီ၊ ဘာမွ မထူးဆန္း။

ထူးဆန္းတာက ခုနအစ္မက ကြက္တိဒက္ထိ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေမးလာေတာ့ ကုိယ့္က်င္လည္ရာအေတြး၀န္းက်င္အထိ ဆန္႔တန္းဆြဲေတြးပစ္လုိက္မိၿပီး တစ္မ်ဳိးေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္၊ ေနာက္မွ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ သေဘာက်ရင္း ရယ္ရတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ရယ္တယ္ဆုိတာလည္း ရႈံးေနတာပါပဲေလ။

“တကယ္ကုိ တစ္ခါမွ မတစ္ခါဖူးဘူးလား“ဒါက အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ျပန္ေမးတာ။

ဘာကုိေျပာတာလဲ၊ ေနာက္မွ ေသခ်ာေအးေအးေဆးေဆး ျပန္စဥ္းစားေတာ့ အစ္မေမးတာက ဒီလုိ “မင္း…မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကုိ တစ္ခါမွ မတြဲဖူးဘူးလား၊ ဘ၀မွာ ခ်စ္သူ တကယ္ကုိ တစ္ခါမွ မရွိဖူးဘူးလား“လုိ႔ ေမးတာပါ၊ ကိုယ္က ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ လူလည္ႀကီးလို႔ အၿမဲေတြးထားေတာ့ သုံးေလးကြက္ေက်ာ္ေတြး တာနဲ႔ ရႈပ္ကုန္တာပါ၊ လုိင္းပူးသြားတယ္လုိ႔ ေခၚရမလား။

ဒါနဲ႔ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ၇ တန္းေလာက္အထိ ကုိယ္ဟာ တကယ့္ကုိ ကေလးသာသာပါပဲ။ ထမင္းအမ်ားႀကီး စားဖုိ႔ရယ္၊ ေက်ာင္းဆင္းရင္ အိမ္အလုပ္ကုိ အေျပးအလႊားလုပ္ၿပီး ေဘာလုံးကန္ဖုိ႔ရယ္၊ ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားသစ္ေတြကုိ တစ္ခါတခါၾကည့္ခ်င္တာရယ္ ဒီေလာက္ပဲရွိခဲ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူမ်ားကေလးေတြလုိ ဆရာ၀န္ႀကီးျဖစ္ဖုိ႔လည္း စၿပီးမစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး၊ အင္ဂ်င္နီယာဆုိတာလည္း အိမ္ေဆာက္တယ္ဆုိတာေလာက္ပဲ သိထားသူပါ။ တစ္ခုကေတာ့ အိမ္က ေရဒီယုိ၊ ကားကတ္ဆတ္၊ ေဆာင္းေဘာက္စ္၊ အင္ပလီဖုိင္ယာ၊ စားပြဲတင္နာရီစတာေတြကုိေတာ့ တစ္စစီျဖဳတ္၊ ၿပီးေတာ့ ျပန္လည္းမတပ္တတ္၊ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလည္း မသိေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ အိတ္တစ္လုံးထဲထည့္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလုိက္တာပါပဲ။ အဲဒီလုိ ကိုယ့္တာ၀န္ ကုိယ္ယူတတ္သူမ်ဳိးပါ။ ခပ္တည္တည္ေနတတ္ထုိင္တတ္တာက အဲဒီကစတယ္လုိ႔ေျပာရင္ မမွားပါဘူး။

အေမနဲ႔အေဖကလည္း ပုိက္ဆံရွာရ၊ အိမ္အလုပ္လုပ္ရဆုိေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ ကုိယ့္ညီနဲ႔ ညီမကုိ သိပ္အာရုံမထားႏုိင္ပါဘူး။ အဖြားသာ ကုိယ္တုိ႔ဘက္ေတာ္သားျဖစ္ၿပီး ျပန္မတုိင္ဘူးဆုိရင္ ကုိယ္တုိ႔ မဟုတ္တာလုပ္သမွ် အေမနဲ႔အေဖခမ်ာ ဘာမွသိမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ၈ တန္းေရာက္ေတာ့ သခ်ၤာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ အျပင္က်ဴရွင္ႏွစ္ခု စတက္ရာက ေကာင္မေလးေတြကုိ အနီးကပ္ၾကည့္ခြင့္ ေတြ႕ခြင့္သာခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္ ၅ တန္းကစၿပီး တက္ရတာက အိမ္ေရွ႕နားက ေယာက်္ားေလးအထက္တန္းေက်ာင္းေလ၊ ေယာက်္ားေလးေက်ာင္းလည္းျဖစ္ျပန္၊ ကုိယ္တုိ႔အခန္းအပါအ၀င္ ကိုယ္တုိ႔ေနတဲ့ တန္းလ်ားႀကီးေရွ႕က ေက်ာင္းလည္းျဖစ္ေတာ့ သိပ္လႈပ္လုိ႔မရသလို ေက်ာင္းမွာကလည္း မိန္းကေလးဆုိလုိ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာမေတြပဲ ရွိပါတယ္။

ဒီေတာ့ က်ဴရွင္တက္ၿပီးမွ ေကာင္မေလးေတြကုိ ေတြ႕ေတြ႕ၿပီး သေဘာက်လာပါေတာ့တယ္၊ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေကာင္မေလးရယ္၊ ပါးကြက္ကေလးနဲ႔ေကာင္မေလး ရယ္၊ ႏႈတ္ခမ္းနီပါးပါးေလးဆုိးထားတဲ့ေကာင္မေလးရယ္၊ အသားျဖဴ၀င္းတဲ့ေကာင္မေလးရယ္၊ ညိဳၿပီး မ်က္ခုံးထူထူေလးနဲ႔ေကာင္မေလးရယ္၊ ပန္းပြင့္အနီေတြပါတဲ့ စကပ္၀တ္ထားတဲ့ေကာင္မေလးရယ္ ဘယ္သူ႔ေရြးရမွန္း ဘယ္သူ႔ႀကိဳက္ရမွန္း ဘယ္သူ႔ကုိသေဘာက်ရမွန္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အားလုံးကုိ လည္း တစ္မ်ဳိးစီသေဘာက်ေနျပန္တယ္။

တစ္ခါ သူတုိ႔ကုိ သေဘာက်ေနေပမဲ့ သူတုိ႔ေနာက္က တေကာက္ေကာက္လုိက္တာမ်ဳိးလည္း မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ကိုယ္တုိ႔ေခတ္ကေတာ့ “လုိက္ေကာတယ္“ “လုိက္ေျပာတယ္““လုိက္ေဖာတယ္““လုိက္ေရာတယ္““လိုက္အာတယ္“အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာၾကတာေပါ့။

ကိုယ္က ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ပါဘူး။ ကုိယ္က လုိက္မွရတာမ်ဳိးကုိ ပင္ပန္းတယ္လုိ႔ထင္တယ္။ ကို္ယ့္ဆီကုိ အာရုံစုိက္(Attention)လာေအာင္ ဘယ္လုိဖမ္းစားရမလဲ လုိ႔ အဲဒီကတည္းက ေတြးတာ၊ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သိပ္အထင္ႀကီးေနၿပီ(နည္းနည္းေခ်ာင္ေနၿပီလုိ႔ေျပာရင္လည္းရတယ္)။

သူမ်ားေတြက ေလွ်ာက္၊ ျပန္၊ သံေပး၊ ေျခေအး၊ ၀မ္းေရာင္ လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ခဏၾကာရင္ ကိုယ္စီကုိယ္စီအတြဲေလးေတြ ရသြားခ်ိန္မွာ ကုိယ္က အတန္းရွင္း(Attention)ရေအာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္အကြက္ေတြ သုံးၿပီး ဗလာဆုိင္းနဲ႔ တစ္ကုိယ္ေတာ္ ကေနတုန္း။ ၉ တန္း၊ ၁၀ တန္း၊ ပိုဆုိးေပါ့။ မင္းသားရူးလုိလုိ၊ သူ႔အုိက္တင္နဲ႔သူ တစ္ခါခါရႈပ္ရွက္ခတ္လုိ႔၊ အခုျပန္စဥ္းစား အခုရယ္စရာေကာင္းေနတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းက လုပ္ခဲ့တာေတြက ရယ္စရာမဟုတ္ဘူး။ အတည္..အတည္၊ တကယ့္ အတည္။

ေနာက္ ဂ်ီတီအုိင္ေရာက္တယ္။ ပုံစံက မေျပာင္းဘူး။ ေကာင္မေလးေတြကုိ မလုိက္ဘဲ သူက ျပန္ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ေနတာ…။ ရပါလိမ့္မယ္..အားႀကီးႀကီး။ အဲဒီတုန္းက ကုိရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြကလည္း အခုလုိ အုံနဲ႔က်င္းနဲ႔ သိပ္အားမေကာင္းေသးဘူးေလ။ ဒီေတာ့ သူ႔ဇာတ္လမ္းက ဘယ္လုိလုပ္ေရာင္းတန္း၀င္ ျဖစ္မလဲ၊ အရင္းထုတ္လုိက္ အရင္းျပဳတ္လုိက္ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေျပာရရင္ ေခတ္ေရွ႕မ်ား သိပ္ေျပးသြားလုိ႔လားမသိဘူးလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ တကယ္ရယ္ရတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက အတည္လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး၊ ခုနေျပာသလုိ သူက မလုိက္ဘူး၊ ရတယ္။ ၀ါ ၂၀ ရ ဆရာေတာ္ႀကီးဟန္ပန္နဲ႔ေနလည္း အျပစ္မဟုတ္ဘူးဆုိၿပီး ထားလုိက္လုိ႔ရတယ္။ မရတာက ကုိယ့္လာစကားေျပာ၊ ခင္ခင္မင္မင္ေနေတာ့လည္း “အမယ္၊ တစ္ေယာက္ေတာ့ လာစေနၿပီ၊ ငါေတာ့ ခပ္တည္တည္ေနမွ..၊ ငါမွန္းတာက ဒီေလာက္မဟုတ္ဘူး“ဆုိၿပီး မုန္႔ဆီေၾကာ္ ဘယ္ေနမွန္း မသိဘူး၊ ႏႈတ္ခမ္းနာနဲ႔ တည့္ပါ့မလားကိန္းလုပ္ေတာ့ ေဒါက္ဖိနပ္ခၽြတ္ ပါးမရုိက္သြားတာ ကံေကာင္းလုိ႔ ေျပာရမယ္၊ ဒါေတာင္ သိပ္သြက္တဲ့ သိုင္းဆရာမနဲ႔ ေတြ႕သြားေတာ့ တစ္ခါသားမွာ လည္ပင္းညွစ္ခံရပါေရာလား၊ အဲဒီလုိ အစြမ္းအစရွိတဲ့ေမာင္။ မင္းသားလုိလုိ ဘာလုိလုိ လုပ္ေပမဲ့ တကယ္တမ္း ေဗြးတုတ္နဲ႔ေတြ႕တဲ့အခါမေတာ့ အေျပးသုတ္ရပါေရာလား။

ဒီလုိနဲ႔ ဂ်ီတီအုိင္ၿပီးျပန္ေတာ့ အလုပ္၀င္…အင္း အလုပ္ထဲလဲ ဒီလုိပါပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္၊ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိလုပ္၊ ဇာတ္မင္းသားႀကီး အုိင္တင္ထုတ္လုိ႔ သီတာ၊ ၀ါ၀ါ၊ ျဖဴျပာ၊ နီတာတုိ႔နဲ႔ တၿပိဳင္နက္တည္း ႏွစ္ပါးခြင္ ၁၂ ခြင္ေလာက္ ဆင္ယင္ႏႊဲခ်င္သကုိး…။ ခါခ်ဥ္ေကာင္ မာန္ႀကီးေပမဲ့ ခါးကမသန္ ဇာတ္မ်ဳိးသြားလုပ္ေတာ့ ဒါရုိက္တာ ေအာ္ေငါက္တာကုိ ခံရတာကလြဲလုိ႔ အကယ္ဒမီဆုိတာ ေ၀လာေ၀း၊ ဖိနပ္ပ်ံ ခဲပ်ံမလာခင္ ဇာတ္စင္ကေန ဆင္းေျပးရပါေရာ့လား။ ဒီလုိလူပါ…တကယ့္ကုိ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္။

အရူး၊ ဘ၀င္ျမင့္သူ၊ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး၊ အူေၾကာင္ေၾကာင္၊ မာယာမ်ားသူ၊ လွည့္ဖ်ားသူ၊ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ဘာမွန္းမသိသူ၊ ကုိယ္ဘာလုိခ်င္မွန္း ကိုယ့္ဘာသာ မသိသူ၊ အလိမၼာတုံးႀကီး၊ သားလိမၼာႀကီး၊ ဘုန္းႀကီး၊ ေၾကာင္သူေတာ္၊ အထုပ္ႀကီး၊ ဒီလုိနာမည္မ်ားစြာကုိ ပုိင္ဆုိင္ၿပီးသကာလ ခုိင္ခုိင္ႀကီးေနရတဲ့ဘ၀မွာ ယုိင္ယုိင္ၿပီး လဲေစမဲ့ ခုန အစ္မေမးတဲ့စကားမ်ဳိးေတြနဲ႔ မေရွာင္ႏုိင္လို႔ တည့္တည့္တုိးမိရင္ေတာ့…ေသာက္က်ဳိးကုိ နည္းပါေရာလားဗ်ာ။ ဘာတဲ့…။

“မင္း တစ္ခါမွ တကယ္ မတစ္ခါဖူးဘူးလား“တဲ့။ ေသ…ကတ္။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၃၁ ရက္၊ ည ၉ နာရီ။