အရင္ကေတာ့ ေရခဲျပင္ေပၚမွာ စကိတ္စီးတာကုိ တီဗီဖန္သားျပင္မွာသာ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတာပါ၊ ရုံတြင္းၿပိဳင္ပြဲေတြမွာဆုိ စုံတြဲေတြက အဲဒီေရခဲျပင္ေပၚမွာ ေျပးလႊားစီးၾကၿပီး ကေတာင္ကလုိက္ေသးတယ္။ တစ္ခါတခါ အမ်ဳိးသားက အမ်ဳိးသမီးကုိ ေလထဲမွာ ပစ္လုိက္ၿပီးမွ ျပန္ဖမ္းျပတာ အသည္းယားစရာပါပဲ။ အဲဒီထဲက စိတ္၀င္စားခဲ့ တယ္၊ သေဘာက်ၿပီး ၾကည့္ရႈခံစားခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိန္ၾကရင္ ဒါမ်ဳိးစီးခြင့္ ႀကံဳလာႏုိင္တယ္ဆုိတာကုိေတာ့ လုံး၀မေတြးဖူးခဲ့။

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ စေနေန႔ ဇန္န၀ါရီလ ၂၃ ရက္ကေတာ့ ေရခဲျပင္ေပၚစကိတ္စီးတာကုိ တစ္နာရီၾကာ စီးျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အေတြ႕အႀကံဳသစ္ေပါ့ေလ။

လန္ဒန္မွာက ခရစၥမတ္ကာလမတုိင္ခင္ေလာက္ကတည္းက ဒီလုိေရခဲျပင္စကိတ္ကြင္း သုံးေလးကြင္းေလာက္ လုပ္ထားတယ္၊ ဘယ္သူမဆုိ သြားစီးလုိ႔ရတယ္။ လူမ်ားတာေၾကာင့္ လက္မွတ္ေတာ့ ႀကိဳ၀ယ္ရတယ္။ ကေလး၊ လူငယ္၊ လူလတ္၊ လူႀကီး အကုန္လာစီးၾကတယ္။ အေပ်ာ္ေပါ့၊ ဒီႏွစ္ကေတာ့ ခရစၥမတ္ကာလမွာ ႏွင္းက်လုိ႔ ပုိလုိ႔ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းသြားတယ္။

ပထမေတာ့ ဒီလုိစကိတ္စီးလုိ႔ရတယ္ဆုိတာကုိ ကုိယ္လည္း မသိပါဘူး။ ႏွင္းေတြက်တဲ့တစ္ရက္မွာ ရုံးက အစ္မတစ္ေယာက္က ေျပာလာတယ္။ “မင္း…ေရခဲျပင္ ေပၚမွာ စကိတ္သြားစီးပါလား“တဲ့။ ဟုတ္လား၊ ဘယ္မွာစီးလုိ႔ရသလဲလုိ႔ ျပန္ေမးေတာ့ သုံးေလးေနရာရွိတယ္၊ ဂူဂဲလ္လုပ္ၾကည့္လုိက္လုိ႔ဆုိတယ္။ အစ္မလည္း လုိက္ခဲ့ပါလားလုိ႔ အေဖာ္စပ္ေသးတယ္၊ သူကလည္း အလုပ္မ်ားတယ္ ထင္ပါတယ္၊ ဘာမွျပန္မေျပာတာနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ စီးတာေပါ့ကြာလုိ႔ စိတ္ထဲထား လုိက္တယ္။

ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္အၾကာမွာ လန္ဒန္ေရာက္ေနတဲ့ အစ္ကုိတစ္ေယာက္ကလည္း “ေဟ့ေကာင္ မင္း ေရခဲျပင္စကိတ္သြားစီးပါလား“ လုိ႔ ေျပာလာျပန္တယ္၊ အင္း ဒါဆုိ သြားစီးမွျဖစ္ေတာ့မယ္လုိ႔ ကုိယ္ဘာသာကုိယ္ ေတြးလုိက္မိတယ္။ ကုိယ္ကလည္း အေတြ႕အႀကံဳသစ္ရေအာင္ စမ္းသပ္ခ်င္ေနသူ၊ ေနာက္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္ ေတာင္မွ ေျပာလာၿပီဆုိေတာ့ သြားရမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ “အစ္ကုိ ေရခဲျပင္ေပၚစကိတ္စီးရတာ လြယ္သလား“ဆုိေတာ့ အစ္ကုိက ရယ္တယ္၊ မတ္တပ္ေတာင္ မနည္းရပ္ရတာတဲ့။ ဟာ ေျခေထာက္ႏွစ္ဘက္ေပၚ ကိုယ့္ခႏၶာႀကီးကုိ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ထားၿပီး လႈပ္ရွားရတာမ်ား ဘာမလြယ္စရာရွိလဲလုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ထင္လုိက္တယ္။ သူေၾကာက္လုိ႔ ျဖစ္မွာပါ၊ ငါစီးရင္ တစ္ခါထဲနဲ႔ စီးလုိ႔ရေစရမယ္လုိ႔ ႀကံဳး၀ါးလုိက္တယ္။ အစ္ကုိက ေျပာေသးတယ္၊ သူဆုိ ခဏခဏလဲတာမွာ လက္ေထာက္ေထာက္လုိက္လုိ႔ ေနာက္ေန႔ၾကေတာ့ လက္ေတြေတာင္ ဖူးေယာင္လာတယ္တဲ့။ သတိေတာ့ထားမွလုိ႔ စိတ္ထဲထည့္ထားလုိက္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေတြ႕အႀကံဳသစ္ေတာ့ ျမည္းစမ္းၾကည့္ခ်င္တယ္။

ဒါနဲ႔ ဂူဂဲလ္လုပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လန္ဒန္ၿမိဳ႕လယ္က Somerset House မွာရွိတဲ့ ေရခဲျပင္မွာ စီးမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္၊ တကယ္ေတာ့ ေရခဲျပင္ေတြက လူလုပ္ထားတာပါ၊ စကိတ္စီးလုိ႔ရေအာင္ ဖန္တီးထားတာေပါ့။ ကုမၸဏီတစ္ခုက တာ၀န္ယူၿပီး ေငြရွာတဲ့သေဘာေပါ့။ ကုိယ္သြားစီးခဲ့တာဆုိရင္ Tiffany & Co က စီစဥ္ေပးတာ၊ သူတုိ႔က Somerset House မွာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလ ၁၇ ရက္ကေန ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၂၄ ရက္အထိ ေရခဲျပင္စကိတ္ကြင္း လုပ္ေပးထားတာေပါ့။

ကိုယ္စီးတဲ့ေန႔က ေနာက္ဘိတ္ဆုံးမတုိင္ခင္ တစ္ရက္ေပါ့၊ ေနာက္တစ္ရက္ဆုိ စကိတ္ကြင္းပိတ္ၿပီ၊ ပထမတစ္ပတ္က အြန္လိုင္းကေန လက္မွတ္၀ယ္ေတာ့ လက္မွတ္ပုိ႔ခ ၂ ေပါင္ခြဲထပ္ေပးရမယ္ဆုိတာနဲ႔ မ၀ယ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အစ္ကုိ႔ကုိ ထပ္ေမးေတာ့ အဲဒီၿမိဳ႕လယ္က ဘူတာႀကီးတစ္ခုနားကပဲ၊ မင္းကုိယ္တုိင္ လက္မွတ္သြား၀ယ္လုိက္ရင္ စာတုိက္ကေနပုိ႔ခေပးစရာ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့တဲ့။

ဒါနဲ႔ လက္မွတ္သြား၀ယ္လုိက္ေတာ့ ေရာ ခက္သား၊ ကိုယ့္ရုံးေနာက္ဘက္က အေဆာက္အဦျဖစ္ေနတယ္၊ အရင္ကလည္း အဲဒီထဲျဖတ္သန္းဖူးပါတယ္။ နာမည္နဲ႔ေနရာ မခ်ိတ္မိလုိက္ေတာ့ အေ၀းႀကီးထင္ေနတာကုိး။ အဲဒီေတာ့ ေသာၾကာေန႔ညေနမွာ စေနေန႔မနက္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၃ ရက္ မနက္ ၁၀ နာရီကေန ၁၁ နာရီအထိ တစ္နာရီၾကာစီးဖုိ႔ လက္မွတ္၀ယ္လုိက္တယ္။

လက္မွတ္က မနက္ပိုင္းအတြက္ ၀ယ္ေတာ့ လူႀကီးတစ္ဦး ၁၀ ေပါင္ခြဲေပးရတယ္၊ ညေနခင္းအတြက္ ၀ယ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ၁၃ ေပါင္ခြဲေပးရမယ္။ မနက္က လူနည္းၿပီး ညေနက လူမ်ားတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ လူရွင္းတာႀကိဳက္ၿပီး ေစ်းသက္သာတာလုိခ်င္တာနဲ႔ မနက္ပိုင္းပဲ စီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ရုံးပိတ္ရက္ျဖစ္ေပမဲ့ အိပ္ရာကေတာ့ ေစာေစာထလာရတာေပါ့ေလ။

ကြင္းကုိ ၁၀ နာရီမထုိးခင္ ၁၅ မိနစ္ေစာေရာက္ေအာင္ လာရမယ္လုိ႔ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့သူက မွာထားတယ္။ လက္မွတ္ထဲမွာၾကေတာ့ မိနစ္ ၂၀ ေတာင္မွ ေစာလာခိုင္းထားတယ္။ တစ္နာရီအျပည့္ ေရခဲျပင္ေပၚ စကိတ္စီးႏိုင္ဖုိ႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရေအာင္လုိ႔လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ လူေတြက အမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ ၁၅ မိနစ္၊ မိနစ္ ၂၀ ႀကိဳတင္လာၾကမွ ၁၀ နာရီ ေဒါင္ကနဲကြင္းဖြင့္တာနဲ႔ အားလုံးအဆင္သင့္ျဖစ္ေနၾကမွာကုိး။

ေတာ္ေသးတယ္ အခ်ိန္မီေရာက္လို႔…နာရီ၀က္ေစာထြက္လာတာေတာင္ ရထားပ်က္ေနလို႔ ရထားတစ္တန္ ဘတ္စ္ကားတစ္တန္နဲ႔ လာရေတာ့ မီရုံေလးပဲ။ လက္မွတ္ျပ၊ ေရခဲျပင္ေပၚ စကိတ္စီးဖို႔ ဓားသြားပါတဲ့ ဖိနပ္ကုိလဲ၀တ္ၿပီး ၁၀ နာရီထုိးခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ေနရတယ္။

ကေလး၊ လူငယ္၊ လူလတ္၊ လူႀကီးအားလုံး ဖိနပ္ေတြလဲၿပီး အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီ။ ခဏေနရင္ တံခါးဖြင့္ေပးၿပီး စကိတ္ကြင္းထဲ ၀င္ရေတာ့မယ္။ ကုိယ္က ဓာတ္ပုံေတြ ဘာေတြ ရုိက္လုိက္ေသးတယ္။

လက္မွတ္မွာ ေသခ်ာေရးထားတယ္၊ စကိတ္ကြင္းထဲမွာ ေအးမွာမုိ႔ အေအးခံႏုိင္တဲ့အ၀တ္၀တ္ထားပါ၊ လက္အိတ္စြပ္ထားပါ။ လဲလုိ႔လက္ေထာက္ရင္ လက္အိတ္နဲ႔ဆုိေတာ့ သိပ္မနာဘူးေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ လက္အိတ္က ႏွစ္ထပ္၊ ေျခအိတ္က ႏွစ္ထပ္။ အ၀တ္ကလည္း ေလးထပ္ေလာက္ထူထူေတြ ၀တ္ထားတယ္။ အေပၚဆုံးက သားေရဂ်ာကင္အထူႀကီး၀တ္ထားေတာ့ လဲမွာေတာ့ မေၾကာက္ရဘူးဆုိၿပီး ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ အားတင္းထားတယ္။ ေဘာင္းဘီကလည္း အသားကပ္အက်ပ္တစ္ထည္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီထူထူတစ္ထည္ ႏွစ္ထပ္ထပ္၀တ္ထားတယ္။ ေခါင္းစြပ္လည္း စြပ္ထားေသးတယ္။

ဟုတ္ၿပီ၊ ၁၀ နာရီထုိးေတာ့ ကြင္းထဲေပး၀င္ၿပီ၊ ကေလးေတြကေတာ့ ေပ်ာ္ပါးစြာနဲ႔ ခပ္သြက္သြက္၀င္သြားၾကၿပီ။ စကိတ္ကြင္းထဲမွာ နာရီလက္တံေျပာင္းျပန္ anti-clockwise စီးရမယ္လုိ႔ ႀကီးၾကပ္သူေတြက ေျပာေနတယ္၊ ေအာ္ေနတယ္။ သူတုိ႔စကားကုိလည္း နားေထာင္ရမယ္လုိ႔ လက္မွတ္မွာ ေရးထားတယ္။

ကၽြမ္းက်င္သူေတြကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းစီးၾကၿပီေပါ့၊ ေလထဲမွာ ငွက္ကေလးပ်ံေနသလုိ ေ၀့ကာ၀ုိက္ကာနဲ႔ေပါ့။ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတာေပါ့။ မစီးတတ္တဲ့သူေတြကေတာ့ စကိတ္ကြင္းလက္ရန္းကုိကိုင္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေရႊ႕ေနရတယ္။ ဟ အစ္ကုိေျပာတာ ဟုတ္ပလုိ႔ သတိရလုိက္တယ္။ တကယ္ကုိပဲ ေရခဲျပင္ေပၚမွာ ဒီဓားသြား ထက္ထက္ဖိနပ္ေပၚ ဟန္ခ်က္ညီညီ မတ္တပ္ရပ္ဖုိ႔ဆုိတာ ဘယ္လုိမွ မလြယ္တဲ့ကိစၥပဲ။ ဒီလူႀကီးေၾကာက္လုိ႔ပါကြာလုိ႔ ေတြးခဲ့မိတာကိုေတာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြား ေသးတယ္။

စကိတ္ကြင္းထဲမ၀င္ခင္ ဓားသြားပါတဲ့ဖိနပ္ကုိ၀တ္ၿပီး လမ္းစမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ေသးတယ္၊ ကတၱီပါေကာေဇာေပၚ ေလွ်ာက္ၾကည့္တာဆုိေတာ့ ဟုတ္ေနတာေပါ့၊ ငါ ရပ္ေနႏိုင္သားပဲလုိ႔ေတာင္ ေတြးမိၿပီး တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလားလုိ႔ ေသြးနထင္ေရာက္သြားေသးတယ္။ အခုေတာ့ ေဘးလက္တန္းကို ကိုင္ၿပီး မေခ်ာ္ေအာင္ ဟန္ခ်က္ မပ်က္ေအာင္ မနည္းထိန္းေနရတယ္။ ဒါေတာင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေခ်ာ္သြားေသးတယ္။

ေဘးလက္ရန္းကလည္း ကိုယ္ခ်ည္းကုိင္ထားလုိ႔ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး၊ နာရီလက္တံေျပာင္းျပန္အတုိင္း စကိတ္ကြင္းထဲမွာ စီးတဲ့သူကစီးေနသလုိ လက္ရန္းကိုင္ ကုိင္ၿပီး စကိတ္ကြင္းထဲ ပတ္ေနသူေတြကလည္းရွိေတာ့ ကိုယ္က လက္ရန္းကို အၾကာႀကီးကိုင္ထားလုိ႔ မရဘူး။ အဲဒီလူေတြလုိ လက္ရန္းကိုင္ၿပီး လုိက္ပတ္ခ်င္ပတ္ မဟုတ္ရင္ ၅ ေပအက်ယ္ေလာက္ အကြက္တစ္ကြက္ အက်ယ္ေတြမွာ ကတၱီပါခင္းထားတဲ့ တက္ရပ္လုိ႔ရတဲ့ေနရာရွိတယ္။ အဲဒီအေပၚတက္ၿပီး လက္ရန္းကေန ဖယ္ရင္ဖယ္ေနလုိ႔ရတယ္။

ဒီေတာ့ ကုိယ္က လက္ရန္းကုိင္ၿပီး သုံးေလးလွမ္း လွမ္းအၿပီးမွာပဲ မလြယ္ဘူးဆုိတာကုိ ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၿပီး ကြင္းရဲ႕လက္ရန္းကခြာလုိ႔ အေပၚတက္ နားေနလုိက္တယ္။ ဟ ငါထင္သေလာက္ မလြယ္ပါလားလုိ႔လည္း ေတြးလုိက္တယ္။

အဲဒီလုိ နားေနတုန္းမွာပဲ တရုတ္မေလးတစ္ေယာက္က ပုံမွန္ေလးပဲ တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ နားလုိက္သြားလုိက္နဲ႔ စီးေနတယ္။ ကုိယ္နဲ႔ ရြယ္တူေလာက္ပါပဲ။ သူ႔ဟန္ခ်က္ကုိ သူထိန္းႏိုင္တယ္၊ ကၽြမ္းက်င္ပုံေတာ့ မရပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ပတ္စီးရင္း ကိုယ့္နားေရာက္လာေတာ့ “ဒါ မင္း ပထမဆုံး စီးတာလား“လို႔ ေမးလုိက္ေတာ့ ဟုတ္တယ္တဲ့။ ဟ တယ္ဟုတ္ပါလားလုိ႔ ခ်ီးက်ဴးမိသြားတယ္။

ဟုတ္တယ္၊ သူ႔ပုံစံက သိသာပါတယ္၊ ကၽြမ္းက်င္သူ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔ဟန္ခ်က္ေလး သူထိန္းၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ စီးေနတယ္။ သူစီးလုိ႔ ရရင္ ငါလည္းစီးလုိ႔ ရရမွာေပါ့လုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါမ်ဳိးက ေယာက်္ားေလးက ပုိကၽြမ္းရမွာ မဟုတ္ဘူးလား၊ ငယ္ငယ္ကဆုိ ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ကုလားမေျခေထာက္တုိ႔ ဘာတုိ႔ အလြယ္တကူ စီးတတ္သားပဲ၊ စက္ဘီးကုိလဲ အလဲလဲအကြဲကြဲနဲ႔တစ္မ်ဳိး မစီးတတ္ေသးဘဲ ကားလမ္းမေပၚ အရွိန္နဲ႔တက္စီးလုိ႔ ကားတုိက္ခံရဖုိ႔ သီသီေလး လြတ္ခဲ့ဖူးၿပီးေနာက္ စီးတတ္သြားတာကတစ္မ်ဳိး ရွိဖူးေတာ့ ေသြးမေၾကာင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ လဲခ်င္လဲ ကြဲခ်င္ကြဲ ရဲရဲစီးၾကည့္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္တယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဆန္႔က်င္ဘက္အေတြးႏွစ္ခုက ျမန္ျမန္၀င္လာျပန္တယ္။ ပထမတစ္ခုက မနက္ျဖန္ ရုံးတက္ရမယ္၊ အလုပ္လုပ္ရမယ္။ ဒီတစ္ပတ္က တနဂၤေႏြဂ်ဴတီက်ေနတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ရုံးမသြားႏုိင္ရင္ ျပႆနာရွိႏုိင္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက လက္မွတ္မွာ ေရးထားတယ္။ ဒီလုိ…“ေရခဲျပင္ေပၚ စကိတ္စီးျခင္းသည္ ေသရာပါဒဏ္ရာရႏိုင္ေသာ အားကစားမ်ဳိးျဖစ္သည္၊ ကိုယ္ျဖစ္ကုိယ္ခံ မည္သည့္တာ၀န္မွ မယူပါ“တဲ့။ ဟ ဟ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားဦးမွလုိ႔ ေတြးမိျပန္တယ္။

ေတြးေနတုန္း ေခ်ာကလက္မငယ္ငယ္ေလး အနားေရာက္လာျပန္တယ္။ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ရွိဦးမွာေပါ့။ “ေဟ့ ေကာင္မေလး၊ ညည္းေကာ ဒါ ပထမဆုံးအႀကိမ္ စီးတာလား“လို႔ ေမးလုိက္ေတာ့ ဒါ ဒုတိယအႀကိမ္ပါရွင္ဆုိၿပီး လစ္သြားတယ္။ အမယ္ သူကေတာ့ ႏွစ္ေခါက္ရွိၿပီမုိ႔လားမသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကုိ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္နဲ႔ ခပ္သြက္သြက္ စီးႏိုင္ေနၿပီ။

အင္း ကေလးေလးေတာင္ စီးႏုိင္တာပဲ၊ ငါက ေယာက်္ားႀကီးပဲ ဘာလုိ႔ မစီးႏုိင္ရမွာလဲလို႔ေတြးမိျပန္တယ္။ အဲဒီမွာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ခ်စ္သူစုံတြဲတစ္တြဲကုိလည္း ေတြ႕တယ္။ ေကာင္မေလးက တကယ္ကုိ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္စီးတတ္တယ္။ ဘဲက ခုမွ စစီးတာ…ဒီေတာ့ ေကာင္မေလးက သူ႔ကုိ တြဲတြဲၿပီး စီးေနတယ္။ ေနာက္ လႊတ္ေပးတယ္။ အမယ္ တြဲလုိက္ လႊတ္ေပးလိုက္ဆုိေတာ့ ငနဲကလည္း သူ႔ေကာင္မေလးကုိ အမီွလုိက္စီးခ်င္လုိ႔နဲ႔ တူပါတယ္။ ႀကိဳးစားၿပီး ေယာက်္ားဆုိတဲ့ အားမာန္ထည့္ၿပီး စီးေတာ့ အမယ္ သူကလည္း တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္စီးေနတာဗ်။

တစ္ခါ ယုိးဒယားမေလး သုံးေယာက္ကုိလည္း ေတြ႕ရသဗ်။ သူတုိ႔ေျပာဆုိသံေတြကုိ နားေထာင္လုိက္တာနဲ႔ ဒါ ထုိင္းမေလးေတြဆုိတာ သိသြားၿပီ။ သူတုိ႔ထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ခပ္သြက္သြက္စီးေနၿပီး အသက္အႀကီးဆုံးနဲ႔ နည္းနည္းျပည့္တဲ့တစ္ေယာက္က ျဖည္းျဖည္းေလး စီးေနတယ္၊ ဟန္ခ်က္ေတာ့ထိန္းၿပီး ေကာင္းေကာင္းေရႊ႕ေနႏုိင္တယ္။ သူလည္း ကုိယ့္နားက လက္ရန္းမွာ ခဏလာနားေတာ့ “မင္း ဒါ ပထမဆုံးအႀကိမ္ စီးတာလား“ဆုိေတာ့ ဟုတ္တယ္တဲ့။

ဟ အကုန္လုံး ပထမအႀကိမ္ ဒုတိယအႀကိမ္ဆုိေပမဲ့ သူ႔ဟာသူ စီးေနႏုိင္တာပဲ၊ ငါကသာ ေကာင္းေကာင္းေတာင္ မတ္တပ္မရပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနတာပဲဆုိၿပီး ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး အားမရျဖစ္သြားတယ္။ ငါလည္း စီးမယ္ကြာ၊ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရႊ႕ၾကည့္မယ္။ အဓိက က လဲရင္လက္ကုိ ျပင္းျပင္းမေထာက္မိဖုိ႔(ျပင္းျပင္းေထာက္မိရင္ က်ဳိးမယ္ေလ)နဲ႔ ေနာက္တစ္ခုက ေနာက္ျပန္မက်ဖုိ႔(ေနာက္ျပန္က်ရင္ ေနာက္ေစ့ပြင့္မယ္ေလ)ဘဲ လုိတယ္လုိ႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အားေပးရတယ္။

စီးမယ္ဆုိလည္း စစီးေတာ့မွ…ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ေရခဲျပင္ေပၚ လမ္းေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာက္ႏုိင္တာနဲ႔ ဟန္ခ်က္မထိန္းႏိုင္လုိ႔ ေဘးထြက္ေနတာရယ္၊ သူမ်ားေတြကုိ လုိက္ၾကည့္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ မိနစ္ ၂၀ ေက်ာ္ အစိတ္ျဖစ္သြားၿပီ။ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွ။

ဒါနဲ႔ လက္ရန္းကုိ ကိုင္၊ ကြင္းထဲျပန္၀င္၊ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရႊ႕ၾကည့္တယ္။ ဟုတ္ၿပီ..အမယ္မယ္ ေနာက္ျပန္လဲမလုိျဖစ္သြားေသးတယ္…ျပန္ထိန္း ေရွ႕ဆက္ေရႊ႕။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို သတိထားၿပီး ေရႊ႕လုိက္တာ၊ ဟန္ခ်က္ပ်က္လုိက္၊ ေခ်ာ္မလုိ လဲမလုိျဖစ္လိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံး ေခၽြးဒီးဒီက်ၿပီး တစ္ပတ္ျပည့္သြားတယ္။ လက္ရန္းနားကေန ပတ္ေနတာေနာ္။

အဲဒီမွာ ဘာထပ္ေတြ႕ရသလဲဆုိေတာ့ ဖိနပ္စီးထားတာ သိပ္က်ပ္သြားတယ္၊ ဒီေတာ့ ေျခသလုံးနဲ႔ ဖိနပ္လည္ပင္းနဲ႔က သိပ္ကုိကပ္ေနၿပီး ဖိနပ္လည္ပင္းကလည္း သိပ္ကုိမာေတာ့ လဲရင္ ေျခေထာက္အက်မေတာ္ရင္ ေျခေထာက္ကုိ ညွပ္ခ်ဳိးလုိက္သလုိ ျဖစ္သြားမယ္ဆုိတာကုိ သတိျပဳမိလုိက္တယ္။ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆုိၿပီး ေဘးနားျပန္တက္ ဖိနပ္ကုိ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ျပန္စီးရတယ္။ ဟူး…ေတာ္ပါေသးရဲ႕..ဥာဏ္ေလးက ေကာင္းရွာလို႔၊ သတိေလးကလည္း မလြတ္လုိ႔။

လာၿပီ၊ ေနာက္တစ္ပတ္…နည္းနည္းရဲလာၿပီ၊ ျဖစ္ပါတယ္ကြဆုိၿပီး လက္ရန္းကေနခြာၿပီး စစီးၾကည့္ၿပီ။ လဲမလုိ ေခ်ာ္မလုိျဖစ္ ဟန္ခ်က္မနည္းထိန္းရတယ္။ ေျခေထာက္ႏွစ္ခုက ဘယ္ညာႏွစ္ဖက္ကုိ ၿပဲထြက္သြားလုိ႔ ကားကားႀကီးျဖစ္ၿပီး ဒူးေထာက္ေမွာက္လ်က္က်တယ္။ ေအးေဆးပါ၊ ျပန္ထလာတယ္။

လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ ဘယ္ညာ တစ္လွမ္းခ်င္းမေလွ်ာက္တတ္ဘဲ ညာဘက္ကုိပဲအားျပဳ ေလွ်ာက္ေနတယ္၊ ဘယ္ဘက္က အေသႀကီးလို ပါေနေတာ့ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြမ္းက်င္သူေတြလုိ ဘယ္ညာ ဟန္က ယိမ္းမေနဘူး။ တစ္ျခမ္းဆြဲသလုိျဖစ္ေနေတာ့ ဟန္ခ်က္ သိပ္ထိန္းလုိ႔ မေကာင္းဘူး။ ႏွစ္ဖက္ေလွ်ာက္ျပန္ေတာ့လည္း လဲဖုိ႔ ပုိျဖစ္တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကုိယ္က ဟန္ခ်က္ကုိ သိပ္မႏိုင္ေသးဘူးေလ…။

ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေကြ႕မွာ ဟန္ခ်က္လုံး၀ပ်က္ၿပီး အရွိန္ကလည္း နည္းနည္းပါေတာ့ ဘုိင္းကနဲ ဖင္ထုိင္လ်က္လဲတယ္။ ဗ်စ္ ဗ်စ္ ဗ်စ္ဆုိတဲ့ အသံေတြ ေက်ာရုိးတစ္ေလွ်ာက္ မီးေညာင့္ရုိးကေန လည္ပင္းအထိထြက္ကုန္တယ္။ ပထမထင္သြားတာက သြားၿပီ ငါေတာ့ အရုိးက်ဳိးသြားၿပီလုိ႔ ထင္ုလိုက္တယ္၊ အရွိန္နည္းနည္းျပင္းတာကုိး။

တကယ္က အရင္က ခါးေၾကာလွည့္လွည့္ခ်ဳိးေနက်ဆုိေတာ့ အခု မခ်ဳိးတာၾကာၿပီးမွ လဲတဲ့အခါ အဲဒီခါးေၾကာေတြက တေျဖာင္းေျဖာင္းျမည္ၿပီး က်ဳိးသြားတာ…၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ အရုိးက်ဳိးတယ္ထင္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားတယ္။

ေနာက္မွ လည္ပင္းကုိ လွည့္ၾကည့္တယ္၊ ရတယ္။ ဖင္တြန္းေရႊ႕ၾကည့္တယ္၊ ရတယ္။ မနာဘူး။ စကိတ္ကြင္းအၾကပ္ ၄ ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က ကုိယ့္ကုိ လာထူတယ္။ ရလားတဲ့။

စကိတ္ကြင္းအၾကပ္ ေလးေယာက္စလုံးက ေကာင္မေလးေတြ၊ အသက္ ၂၀ ကေန ၃၀ ၀န္းက်င္ေတြ…။ ကိုယ္က ရပါတယ္ဆုိၿပီး သူ႔ကုိ အားျပဳၿပီး ထလုိက္ရတယ္။ သူက ၾကည့္ေနေသးတယ္၊ ေကာင္မေလးက ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးရယ္..အုိ ဒီမွာကေတာ့ အကုန္လုံးက ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေတြပါပဲ.. ကိုယ့္မ်က္စိထဲေျပာတာပါ။

နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္သြားတယ္၊ ကံေကာင္းလုိ႔ မက်ဳိးတာလုိ႔…ေတာ္ၿပီ ေတာ္ၿပီ ထပ္မစမ္းသပ္ေတာ့ဘူး၊ ရပ္မွ။ မနက္ျဖန္ အလုပ္လုပ္ရဦးမယ္လုိ႔ ေတြးလုိက္တယ္။ ကုိယ့္ေနရာေလး ျပန္လာၿပီး ေဘးထြက္ေနလုိက္ျပန္တယ္။ နာရီက တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ..ဒါက သူ႔အလုပ္ကုိး။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က ျပည့္ေတာ့မယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၈ ႏွစ္၊ ၉ ႏွစ္ အရြယ္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ လဲလုိ႔ငိုတယ္။ ေနာက္ အျပင္ျပန္ထြက္လာတယ္။ ဆက္ငုိေနတယ္၊ မစီးရဲေတာ့ဘူးတဲ့။ သူ႔အေဖာ္ သူနဲ႔ရြယ္တူ ေနာက္ထပ္ေကာင္မေလး ၆ ေယာက္၊ ၇ ေယာက္ကေတာ့ စီးေနတုန္း၊ တစ္ေယာက္ဆုိ ကေလးေလးက ေတာ္ေတာ္ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္စီးတတ္တယ္။

အဲဒီမွာ အေဖလား၊ ဦးေလးလား၊ ဆရာလား မသိပါဘူး။ သူတုိ႔အားလုံးကုိ စုလုိက္တယ္။ ေဟ့ ဒီမွာ မင္းတုိ႔သူငယ္ခ်င္းက မစီးေတာ့ဘူးေျပာတယ္၊ ဘာညာနဲ႔ ေျပာၿပီး ေကာင္မေလးကိုလည္း ၾကည့္စမ္း သူတုိ႔ကေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး စီးေနပါလား၊ မင္းက ဘယ္နားနာတာလဲ ဘာညာနဲ႔ေျပာၿပီး ေကာင္မေလးကုိ စကိတ္ကြင္း ထဲ ျပန္ထည့္လုိက္တယ္။ ခုန ငုိေနတဲ့ေကာင္မေလးက ကြင္းထဲ ျပန္၀င္သြားပါေရာလား။ ေအာ္ ကေလးေတြမ်ား တစ္ခုတစ္မ်ဳိး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ဳိးေပပဲလုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။

အခ်ိန္က တျဖည္းျဖည္းကုန္လာၿပီ၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ငါ စကိတ္စီးေနတဲ့ပုံ ဓာတ္ပုံတစ္ပံုေလာက္ေတာ့ ရုိက္ဦးမွလုိ႔ ေတြးလုိက္တယ္။ စကိတ္ကြင္းအၾကပ္ေတြကို ရုိက္ခုိင္းဖုိ႔ၾကေတာ့လည္း ကုိယ္က ကြင္းလယ္ေလာက္သြားၿပီး ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မရပ္ႏုိင္၊ သူတုိ႔ကလည္း ကေလးေရာ လူႀကီးေရာ မ်က္ျခည္မျပတ္လုိက္ၾကည့္ေနရတာဆုိေတာ့ အားနာတာနဲ႔ ရုိက္ေပးဖုိ႔ မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။

ဟုတ္ၿပီ၊ ကြင္းအျပင္ဘက္ကေန ၾကည့္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ကုိ ရုိက္ခုိင္းမယ္ဆုိၿပီး ဘယ္သူ႔ရုိက္ခုိင္းရင္ေကာင္းမလဲလုိ႔ေတြးၿပီး အသက္ ၆၀ ေလာက္ရွိတဲ့ ေယာက်္ားႀကီးတစ္ဦးနဲ႔ မိန္းမႀကီးႏွစ္ေယာက္ရွိတဲ့နားသြား၊ ကင္မရာထုတ္ေပးလုိက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဓာတ္ပုံတစ္ပုံေလာက္ရုိက္ေပးပါဗ်ာလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။

ေယာက်္ားႀကီးက ခပ္တည္တည္ၾကည့္ေနတုန္း သူ႔မိန္းမျဖစ္ပုံရတဲ့သူက ရုိက္ေပးလုိက္ေလဆုိေတာ့ ကင္မရာယူလိုက္တယ္၊ ဒါနဲ႔ ကိုယ္က ခဏေနပါဦးဆိုၿပီး လက္ရန္းကေန ကြင္းလယ္ဘက္ နည္းနည္းေရာက္ေအာင္ ခႏၶာကိုယ္ကို ဟန္ခ်က္ထိန္းၿပီး နည္းနည္းဆုတ္လုိက္တယ္။ ေယာက်္ားႀကီးက ရုိက္ေပးပါတယ္။ ၿပီးမွ ကုိယ္က သူတုိ႔အနားျပန္ကပ္သြားၿပီး ကင္မရာကိုယူတယ္။

သူကေျပာတယ္…မင္းက ကြင္းထဲမွာ၊ ငါက ကြင္းျပင္မွာ။ မင္းက ငါ့ကုိ ဓာတ္ပုံရုိက္ဖုိ႔ ကင္မရာေပးလုိက္တယ္။ မင္းကင္မရာကိုယူၿပီး ထြက္သြားမွာကုိ မစုိးရိမ္ဘူးလားလုိ႔ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကုိ ယုံတာပဲ၊ မစုိးရိမ္ပါဘူးလုိ႔ ျပန္ေျဖေတာ့ သူရယ္တယ္။

ၾကည့္ရတာ ဒီေခတ္လူငယ္ေတြ သိပ္အယုံလြယ္တာပဲလုိ႔ ထင္သလား၊ အာရွဘက္ကလူေတြ အယုံလြယ္တယ္လုိ႔ ေတြးသလားေတာ့ မသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ ခရီးေတြသြားတဲ့အခါ တစ္ေယာက္တည္းပဲ သြားေနၾကဆုိေတာ့ ဒီလုိပဲ သေဘာေကာင္းပုံရတဲ့လူကို ဓာတ္ပုံေလးတစ္ပုံေလာက္ ရုိက္ေပးပါလားဗ်ာဆုိၿပီး ရုိက္ခုိင္းခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။ ကင္မရာယူၿပီး ထြက္ေျပးသြားရင္ခက္ရခ်ည္ရဲ႕လုိ႔ ေတြးမိဖူးေပမဲ့ ဒီလုိမွ မရုိက္ရင္လည္း အမွတ္တရဓာတ္ပုံရုိက္ဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးမုိ႔လားဗ်ာ။

ဓာတ္ပုံရိုက္ၿပီးေတာ့ လုပ္ေဆာင္စရာကိစၥေတြၿပီးၿပီ၊ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ပတ္စီးမယ္ဆုိၿပီး စီးခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္ခါနီးမွ ပိုပုိၿပီး စီးလို႔ေကာင္းလာတယ္။

သေဘာေကာင္းပုံရတဲ့စကိတ္ၾကပ္ေကာင္မေလးကုိ ငါ ျမန္ျမန္ေလးစီးခ်င္လုိ႔ ငါ့ကုိ ဆြဲေခၚသြားေပးလုိ႔မရဘူးလားလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူက ကိုယ္ေျပာတာ နားမလည္တာလား၊ နားမလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလား မသိပါဘူး၊ ျမန္ျမန္ေရႊ႕ခ်င္ရင္ ဒီလုိေရႊ႕ရတယ္ဆုိၿပီး ေျခဖေႏွာင့္ခ်င္းကပ္လုနီးထား၊ ၿပီးရင္ ေျခေထာက္ကုိ ဖိၿပီးေနာက္ဘက္ကုိေရႊ႕၊ ဒီေတာ့ အေရွ႕ဘက္ကုိ အရွိန္နဲ႔ေရာက္သြားတာေပါ့ေလ။ သူကေတာ့ ကၽြမ္းေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့။ ကုိယ္လုိက္လုပ္ ၾကည့္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ဟန္ခ်က္ပ်က္ရင္ လဲဦးမယ္။

ဒီေတာ့ ေျပာရရင္ ကုိယ္လဲ ေလးငါးေျခာက္ခါ လဲၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ စကိတ္စီးတဲ့အခ်ိန္ျပည့္သြားပါေတာ့တယ္။ စကိတ္စီးခ်ိန္ျပည့္ေတာ့ အားလုံးအခ်ိန္ျပည့္ပါၿပီဆုိၿပီး အားလုံးကုိ ကြင္းထဲကေန ထြက္ခုိင္းတယ္။ တစ္ခါ ကားတစ္စင္းထြက္လာၿပီး ေရခဲျပင္ကုိ ျပန္ညွိပါေတာ့တယ္။ ေျပာင္ေခ်ာေနေအာင္ ျပန္ညွိတာပါ။ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ေပါ့။ ကိုယ္လည္း ဖိနပ္ျပန္လဲၿပီး အေတြ႕အႀကံဳအသစ္ကုိ ရင္၀ယ္ပုိက္လုိ႔ ေပါ့ပါးစြာနဲ႔ အႏၱရာယ္ကင္းရွင္းစြာ ျပန္ထြက္လာပါေတာ့ တယ္။

အခြင့္အေရး ရရင္ တစ္ခါေလာက္စီးၾကည့္ပါလား။ သတိေတာ့ ထားေပါ့ဗ်ာ။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၃၀ ရက္၊ ည ၉ နာရီ။

Advertisements