၂၀၁၀ ဟာ ဖ်တ္ကနဲေရာက္လာခဲ့တယ္၊ သတိေတာင္ မထားမိလုိက္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ေနရာသစ္မွာ အေျခက်ဖုိ႔ ဟုိေရႊ႕ဒီေရႊ႕နဲ႔ အထုိင္ခ်ေနတုန္းမွာပဲ ၂၀၁၀ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

သူ႔ကုိ ေကာင္းေကာင္းမႀကိဳဆုိအားလုိက္ဘူး၊ သူ႔အတြက္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မျပင္ဆင္ထားလုိက္ႏုိင္ဘူး။ မူလကေတာ့ အဲဒီလုိ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ၂၀၁၀ ကုိ အမ်ားႀကီး ေလးေလးစားစားႀကိဳဖုိ႔ လုပ္ထားတာေလ။

၀(သုည)နဲ႔ဆုံးတဲ့ႏွစ္ေတြကုိ ျပည့္ႏွစ္လုိ႔ေခၚၾကတယ္၊ ၂၀၁၀ ဆုိေတာ့ သူလည္းျပည့္ႏွစ္ပဲေလ။ ျပည့္၀ျခင္းေတြကုိ ယူေဆာင္လာတဲ့ႏွစ္လုိ႔ မူလက ရင္ခုန္ခဲ့တာေပါ့။ သိပ္ခ်စ္ခဲ့တာေပါ့။

အခုက်ေတာ့ ရုတ္တရက္ေရာက္လာခဲ့တယ္လို႔ ခံစားေနရဆဲမုိ႔ တစိမ္းေတြလုိပါပဲလားလုိ႔ ဆုိရေလာက္ေအာင္ ၂၀၁၀ နဲ႔ ကိုယ္ဟာ စိမ္းစိမ္းကားကားပဲ ရွိေနပါေသးတယ္။ သူ႔ခမ်ာလည္း အလြန္လုိ႔ေတာ့ မဆုိသာပါဘူး။ သူလာရမဲ့အခ်ိန္မုိ႔ ေရာက္လာတာပါကလား၊ ကိုယ့္ဘက္ကသာ အဆင္မေျပျဖစ္သြားခဲ့တာကုိး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ လ ဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ္ဟာ သကၤန္း၀တ္နဲ႔ ရွိေနခဲ့တယ္၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲလုိ႔ ကုိယ္ေသခ်ာ မေတြးျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ တရားပဲ ႏုိင္သေလာက္ မွတ္ခဲ့တယ္။

ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံရဲ့ ေျမာက္ဘက္ျပည္နယ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ရတနာဂီရိျပည္နယ္က နည္းနည္းေခါင္တဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာရဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲက တစ္ပါးေန အခန္းေလးထဲမွာ ကိုယ္ေရာက္ေနခဲ့တယ္ေလ။

ေနာက္တစ္ခါ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တယ္၊ အယ္ဒီတာအလုပ္ကုိ လုပ္ေနခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ႏွစ္ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲဆုိတာကုိ ကိုယ္ေသခ်ာ မစဥ္းစားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္ေတြကုိပဲ မွန္မွန္ေလး လုပ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခဏေနေတာ့ ကုိယ္တျဖည္းျဖည္း အာရုံရလာတာက ၂၀၁၀၊ ျပည့္၀ေသာႏွစ္တစ္ႏွစ္ဟာ ေရာက္လာေတာ့မယ္ဆုိတာပါပဲ။

လာျခင္းေကာင္းေသာႏွစ္ကေလးကုိ ႀကိဳျခင္းေကာင္းေသာႀကိဳဆုိျခင္းနဲ႔ ႀကိဳႏုိင္ရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ၊ သူလည္း၀မ္းသာ ကိုယ္လည္းခ်မ္းသာ ျဖစ္မွာပဲလုိ႔ ေတြးခဲ့မိတယ္။

အခုေတာ့ ၂၀၁၀ ေရ၊ မင္းအတြက္ ကုိယ္အဆင္သင့္မျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ နည္းနည္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္၊ ကိုယ္အလုပ္ သိပ္မ်ားသြားလုိ႔ပါကြာ လုိ႔ေတာ့ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္လုိပဲႀကိဳဆုိႀကိဳဆုိ ဧည့္သည္ကေတာင္ အိမ္ထဲေရာက္ႏွင့္ေနမွကုိးေနာ္ကြယ္။

ဒါဆုိ မင္းနဲ႔ငါ ဘာလုပ္ၾကမလဲ၊ ၂၀၁၀ ေရ…မင္းကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း အလွပဆုံးမာယာေတြ ထုတ္သုံးလုိ႔ ကိုယ့္ကို ညႇိဳ႕ယူဖမ္းစားေတာ့မယ္ဆုိတာကုိေတာ့ ကုိယ္သံသယျဖစ္မထားပါဘူး။ မင္းနဲ႔ေပါင္းသင္းဖုိ႔ ကိုယ့္တာကုိယ္လုံေအာင္ေတာ့ ျပင္ဆင္ထားရမယ္ဆုိတာကုိလည္း ယုံၾကည္ၿပီးသားပါ။ ဒါဆုိ ငါ ဘာေတြလုပ္ရမလဲ။

မင္းနဲ႔အတူ ရွိေနရခုိက္မွာေတာ့ မင္းကုိ စိတ္ေက်နပ္မႈေတြ ေပးစြမ္းခြင့္ရခ်င္သလုိ ငါကုိယ္တုိင္လည္း ကုိယ့္ေအာင္ျမင္မႈေတြ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ၿပီး ပီတိျဖစ္ေနခ်င္ တာကုိေတာ့ မရွက္တမ္း၀န္ခံပါတယ္ကြာ။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ခဏေနရင္ေတာ့ မူယာမာယာ ပလီပလာ တီတီတာတာလုပ္လုိ႔ မင္းထြက္သြားဦးမယ္ဆုိတာကုိလည္း ငါ ယုံၾကည္ထားပါတယ္။ ဒါဆုိ ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ၊ ငါ ဘာ လုပ္ ရ မွာ လဲ။

ငါတုိ႔ အလုပ္က တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ကုန္တာသိပ္ျမန္တယ္၊ မင္းကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ထဲထည့္ထားတယ္ဆုိဦးေတာ့ ငါ့နာရီေတြ ငါေရာင္းေနရဦးမွာပဲေလ။ ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ၊ ငါ ဘာ လုပ္ ရ မ လဲ။

ငါ သိပ္သေဘာေကာင္းတာ၊ စိတ္ေျဖာင့္တာ၊ သိပ္ခ်စ္တတ္တာကုိလည္း မင္းမသိတာမွ မဟုတ္တာပဲေလ၊ ဒါေပမဲ့ ခက္တာက ငါ ဘယ္က စလုပ္ရမလဲဆုိတာကုိ မသိတာပဲကြ။ ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ၊ ငါ ဘာ လုပ္ ရ မ လဲ။

သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ငါ့့ကုိ စၾက၊ ေနာက္ၾကဦးမွာပဲ၊ ငါကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေခၚလုိက္ ေကာက္လုိက္လုပ္ဦးမွာပါပဲ။ ဒါနဲ႔တစ္ခါ မင္းက ငါ့ၾကည့္လုိက္၊ ငါက မင့္သတိရလုိက္နဲ႔ မျဖစ္ဘူး ၂၀၁၀ ေရ၊ ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ၊ ငါ ဘာ လုပ္ ရ မ လဲ ကြာ။

၂၀၁၀…မင္း ငါျပင္ဆင္ခ်ိန္နည္းေနတုန္းမွာပဲ အလစ္၀င္လာခဲ့တယ္၊ အခု မင္းက ငါ့အိမ္ထဲကုိေတာင္ ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ၊ ငါ့ကုိလည္း ၿပံဳးၿပံဳးၿပီး ခဏခဏ ၾကည့္ေနတယ္၊ မင္း ငါ့ကုိ အိမ္ေပၚတက္ အႏုိင္က်င့္ေနၿပီလား။ ဒါဆုိ ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ငါ ဘာ လုပ္ ရ မ လဲ။

ပရိသတ္ေရ…ကၽြန္ေတာ္ ဘာ လုပ္ ရ မ လဲ။

ဇန္န၀ါရီလ ၁၅ ရက္၊ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္။ ည ၁၀ နာရီ၊ ၁၀ မိနစ္။