ျမန္မာစာအဖြဲ႕ဦးစီးဌာနက ထုတ္ေ၀တဲ့ ျမန္မာအဘိဓာန္က “အခ်စ္“ကုိ အဓိပၸာယ္ မဖြင့္ပါ။ “က“ကေန“အ“အထိ စကားလုံးတည္ပုဒ္ေပါင္း ေသာင္းခ်ီကုိ အဓိပၸာယ္ျပန္ေပးေပမဲ့ အခ်စ္ကုိေတာ့ ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြ အဓိပၸာယ္မဖြင့္ၾက။

မတတ္လုိ႔လား၊ မဟုတ္ပါဘူး။ မခ်စ္ဘူးလုိ႔လား၊ မဟုတ္ပါ။ အခ်စ္ဆုိတဲ့အရာက ျဒပ္မဲ့သေဘာေဆာင္လုိ႔ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ရခက္ျခင္းပင္။ ရွင္းလင္းတိက်တဲ့ အနက္ကုိ မေပးႏိုင္လုိ႔ မဖြင့္ဆုိၾကတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ စိတ္နဲ႔ အာရုံနဲ႔မွ ခံစားလုိ႔ရတဲ့ အရာေတြကုိ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ရ ခက္ပါတယ္။

အခ်စ္ဆုိတာဘာလဲဆုိရင္ ဂ်ာေအးသူ႔အေမရုိက္ကိန္းျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ေမတၱာထားတာပါ၊ သူေကာင္းစားဖုိ႔ စီမံေဆာင္ရြက္ေပးတာ၊ ျဖည့္ဆည္းေပးတာေပါ့၊ ႏွစ္ကုိယ္တူခံစားခ်က္တစ္ခုကုိ ပူးတြဲေဆာင္ရြက္တာေပါ့။

ေမတၱာဆုိတာဘာလဲ ျပန္ေမးေတာ့ ခ်စ္ခင္တာပါပဲ။ သူေကာင္းစားဖုိ႔ စီမံေပးတယ္ဆုိတာလည္း ခ်စ္လုိ႔ပါပဲ။ အမူအရာအားျဖင့္ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ လူျမင္သာေအာင္ ေျပာဆုိ ျပဆုိႏုိင္ေပမယ့္လည္း အဓိက ကေတာ့ ခ်စ္ျခင္းဆုိတာကုိ စိတ္နဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ရင္ဘတ္ႀကီး(ႏွလုံးသား) နဲ႔မွ ခံစားလုိ႔ရပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ခ်စ္ဖုိ႔ ခင္ဖုိ႔ လြယ္သလား၊ ခက္သလား။

ဘယ္သူ႔ကို ခ်စ္ဖုိ႔လဲ၊ ဘယ္လုိခ်စ္ဖုိ႔လဲ။

အေမ့ကုိ ခ်စ္တာေပါ့၊ ေမာင္ေလးကုိ ခ်စ္တာေပါ့၊ ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္တာေပါ့၊ သူငယ္ခ်င္းကုိ ခ်စ္တာေပါ့။

ေပးျခင္းက ခ်စ္ျခင္းကုိ ျဖစ္ေစသလား။

အေမ့ကုိ သားက ခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္မွာေပါ့ အေမက သားကုိ အၿမဲအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ လုိတာ မွန္သမွ် အခ်ိန္မဆုိင္းဘဲ ျဖည့္ဆည္းေပးေနတာကုိး။

ခ်စ္သူက ကုိယ့္ကုိ ခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္မွာေပါ့…ကိုယ့္ေၾကာင့္ ခ်စ္သူ တစ္စကၠန္႔ေတာင္ ၿငိဳျငင္ဖူးလုိ႔လား။

သူငယ္ခ်င္းခ်င္းခ်စ္တယ္။ ခ်စ္မွာေပါ့ သြားအတူ လာအတူ စားအတူ ေကာင္းအတူ ဆုိးအတူ ေနၾကတာကုိး။

မွ်ေ၀ျခင္းက ခ်စ္ျခင္းကုိ ျဖစ္ေစသလား။ ေသခ်ာတာေပါ့။ မွ်ေ၀တယ္ဆုိတာကလည္း ေပးတာပါပဲ။

ခ်စ္ခ်င္ရင္ ဒါမွမဟုတ္ အခ်စ္ခံခ်င္ရင္ မ်ားမ်ားသာေပးပါ၊ ပုိက္ဆံတတ္ႏိုင္ရင္ ပုိက္ဆံေပးပါ၊ လုပ္အားတတ္ႏုိင္ရင္ လုပ္အားေပးပါ၊ ေလတတ္ႏုိင္ရင္ ေလေပးပါ။

ေပးတာက ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္လား။ ေပးတာနဲ႔ ယူတာ ဘယ္ဟာက ပုိေပ်ာ္စရာေကာင္းသလဲ။

ေပးသူနဲ႔ ယူသူ ဘယ္သူက ပိုတက္ၾကြသလဲ။

တစ္ေယာက္ခ်င္း အေတြး၊ အေနအထား၊ ေဆာင္ရြက္ပုံေတြကေတာ့ နည္းလမ္းတူၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေျဖကလည္း အမွန္တစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး။

ေပးတာကို ၀မ္းေျမာက္တဲ့သူက အၿမဲေပးတယ္၊ မရွိရင္ ေပါင္ႏွံေခ်းငွားၿပီး ေပးတယ္။ ေပးရတာကုိ သူက ေပ်ာ္ေနတာ၊ ေပးစရာမရွိရင္ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္။

ယူတာကို သေဘာက်တဲ့သူကလည္း ရတုိင္း ေပ်ာ္ေနတာ၊ မရရင္ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္။

ဒီေတာ့ ကိုယ္ဟာ အယူသမားလား၊ အေပးသမားလားဆုိတာကုိ အယူ-အေပး/စိတ္ခ်မ္းသာမႈ-စိတ္ဆင္းရဲမႈနဲ႔ တုိင္းရမယ္။

ေပးဖုိ႔ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ေပးလိုက္တယ္၊ ေပးႏုိင္တယ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ စြန္႔လႊတ္လုိက္ရတာပါ။ ဘယ္သူမွ အလကား မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ၾကပါဘူး။

စြန္႔လႊတ္ႏိုင္တယ္ဆုိလည္း အသုံးမတည့္တာ၊ စုတ္ေနတာ၊ ကိုယ့္မွာပုိေနတာေတြကုိပဲ စြန္႔လႊတ္တယ္ဆုိရင္ တကယ့္စြန္႔လႊတ္ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မည္ကာမတၱ စြန္႔လႊတ္ျခင္းေလာက္ပဲျဖစ္ၿပီး အက်ဳိးလည္း သိပ္မရွိပါဘူး။

ေပးတဲဲ့လက္က ျဖဴၿပီး ယူတဲ့လက္က မည္းပါတယ္။ ေပးတဲ့လက္က ေႏြးၿပီး ယူတဲ့လက္က ေအးပါတယ္။ ေပးတဲ့လက္က ရဲတင္းသေလာက္ ယူတဲ့လက္က တြန္႔ပါတယ္။ ေပးတာက ျမင့္ျမတ္ၿပီး ယူတာက နိမ့္က်ပါတယ္။

ခ်စ္တယ္ဆုိတာ ေပးတဲ့သေဘာရွိပါတယ္။ ေမတၱာက ေအးတဲ့သေဘာရွိပါတယ္။ ေအးတဲ့အရာေတြကုိ ေပးေနတယ္(ေအးခ်မ္းသာယာေစဖုိ႔ အက်ဳိးလုိလား ေမတၱာေ၀ေနတယ္)ဆုိရင္ ခ်စ္ေမတၱာေတြနဲ႔ ေ၀စည္ေနမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေပးတယ္ဆုိတာ ျမင့္ျမတ္တာကုိမွ ေပးဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေကာင္းတာကုိ ေပးဖုိ႔လုိပါတယ္။

ခ်စ္ေမတၳာသင္ခန္းစာကုိ အလြယ္တကူဆုိရင္ အေပးသင္ခန္းစာလုိ႔ေတာင္ ေခၚလုိ႔ရပါတယ္။

မခ်စ္တတ္သူ(ခ်စ္သူမရွိသူ)ကုိ ခ်စ္တတ္ေစခ်င္(ခ်စ္သူရေစခ်င္)ရင္ အမ်ားႀကီးသင္ေပးေနစရာမလုိပါဘူး၊ ေပးတတ္ေအာင္ အရင္ သင္ေပးလုိက္ရုံပါပဲ။

မေပးသေရြ႕ေတာ့၊ ကပ္ေစးႏွဲေနလုိ႔ကေတာ့ ေသသာသြားေရာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိတာ ဘာမွန္းေတာင္ သိလုိက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂ ရက္၊ နံနက္ ၂ နာရီ။