“ယႆႏုဘာ၀ေတာ ယကၡာ
ေန၀ ဒေႆႏၱ ဘီသနံ
ယဥႇိေစ၀ါ နယုဥၨေႏၳာ
ရတၱိႏၵိ၀ မတႏၵိေတာ။“

ဆရာမက တုိင္ေပး၊ တပည့္ေတြက လုိက္ဆုိ။

စတုတၳတန္းအတန္းတင္စာေမးပြဲႀကီးအၿပီး အတန္းပုိင္ဆရာမက တပည့္တစ္ေယာက္အိမ္မွာ က်န္တဲ့တပည့္ေတြကုိ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈသင္ခန္းစာကုိ သင္ေပးေနတာပါ။ ဒီေန႔ေတာ့ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ထဲက ေမတၱာသုတ္ရဲ့ ၁၂ ပုိဒ္ရွိတာမွာ ပထမ ၆ ပုိဒ္ရေအာင္ဆုိၿပီး ဆရာမက ခ်ေပး၊ တပည့္ေတြက လုိက္ဆုိ ေနၾကတယ္ေလ။

ေလးတန္းေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြဆုိေတာ့ ၉ ႏွစ္၊ ၁၀ ႏွစ္၀န္းက်င္ အရြယ္ေလးေတြေပါ့။ ဆရာမကလည္း ရွိလွမွ အသက္ အစိတ္ သုံးဆယ္အရြယ္ေပါ့။

ဆရာမ အပ်ဳိႀကီးဆုိေတာ့ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အအားမေနဘဲ ကိုယ့္တပည့္ေလးေတြ ယဥ္ေက်းလိမၼာေစဖုိ႔ ကုသိုလ္စိတ္ထားနဲ႔ ေစတနာထား သင္ေပးတာျဖစ္ႏုိင္္သလုိ၊ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး ခုိင္းထားလုိ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ရည္းစားမရွိေသးလုိ႔ အျပင္ေတြဘာေတြလည္းသြားခြင့္ ေလွ်ာက္လည္ခြင့္ မရွိေသးတာနဲ႔ တပည့္ေတြနဲ႔ရွိေနတာ အပ်င္းေျပတယ္ဆုိၿပီး သင္ေပးေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

တပည့္ေတြက ငါးေယာက္ အင္း… ေျခာက္ေယာက္ရွိတယ္၊ ေယာက်္ားေလး ၂ ေယာက္၊ မိန္းကေလး ၄ ေယာက္ပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြထဲမွာ သင္တန္းေပးခြင့္ ျပဳတဲ့အိမ္က ေကာင္မေလးက ခ်စ္စရာေလး။ အသားျဖဴျဖဴေလး ဆံပင္ေျဖာင့္ေလးနဲ႔၊ နဖူးေပၚက်ေနတဲ့ ဆံစေလးေတြကုိ မ်က္ခုံးေပၚမေရာက္တေရာက္မွာ တိတိက်က်ညႇပ္ထားတယ္။ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္း ပါးေဖာင္းေဖာင္း ပါးအုိ႔ေလးေပၚမွာ ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးေလးလိမ္းၿပီး ေလးကြက္္ၾကားပါးကြက္ေလး ကြက္ထားတယ္။

ေမတၱာသုတ္ကုိ ဆရာမၿပီးရင္ အက်ယ္ဆုံးလုိက္ေအာ္ဆုိေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ခုနသနပ္ခါးလိမ္းထားတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ အနီးဆုံးေရာက္ေအာင္ မသိမသာေရာ သိသိသာသာေရာ ကပ္ထုိင္ၿပီး၊ ေကာင္မေလးပါးက သနပ္ခါးနံ႔ကုိ ခုိး႐ႈေနတယ္။ ကေလးအရြယ္ေတြမုိ႔ ဘာစိတ္မွမရွိေသးဘူးလုိ႔ထင္ရေပမယ့္ အဖုိအမဓာတ္သေဘာနဲ႔ ဆြဲငင္အားကုိေတာ့ လူႀကီးေတြအေနနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သတိျပဳဖုိ႔ေကာင္းေနပါၿပီ။

အိမ္ရွင္ေကာင္မေလးနာမည္က စုိးသူဇာလႈိင္ျဖစ္ၿပီး၊ မဟုတ္တ႐ုတ္စၿပီးလုပ္တတ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေကာင္ေလးနာမည္ကေတာ့ မ်ဳိးဆက္ေမာင္တဲ့။ အိမ္နာမည္ ေမာင္ေမာင္ေပါ့ေလ။

@@@@

ေက်ာင္းမွာလည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္၊ တစ္ရပ္ကြက္တည္းေန သူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္ေတာ့ သူတုိ႔ေတြ ရင္းႏွီးၾကတယ္ေလ။ ခက္တာက သူတုိ႔အားလုံးက ေက်ာင္းမွာ အေတာ္ဆုံးစံျပေက်ာင္းသားေတြျဖစ္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အၿပိဳင္အဆုိင္သိပ္မ်ားတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးကုိ ေတာ္ေစခ်င္ေတာ့ တြန္းၾကတာေပါ့ေလ။ တြန္းတဲ့အခါမွာလည္း မိန္းကေလးေတြက မိဘစကားကုိ ပုိနားေထာင္ၿပီး ႀကိဳးစားၾကတာေပါ့။ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ သာမန္ပဲႀကိဳးစားတာ ေတြ႕တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အတန္းထဲမွာေတာ့ ေမာင္ေမာင္က ထိပ္ကခ်ည္းရွိတာမ်ားတယ္။

တစ္ခုေတာ့ရွိတာက ေမာင္ေမာင့္အေမက ထက္တယ္၊ ေမာင္ေမာင့္ကုိ ေက်ာင္းေလာက္တင္မဟုတ္ဘူး၊ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ တုိင္းအဆင့္ေလာက္အထိကုိ အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္ေစခ်င္တယ္။ ခက္တာက ကေလးက ေတာ္သာေတာ္တယ္၊ ငပ်င္းေလးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ အေမက တြန္းလုိက္၊ သားက အိပဲ့အိပဲ့နဲ႔ မေရြ႕ခ်င္ေရြ႕ခ်င္နဲ႔ ေရြ႕လုိက္ေပါ့ေလ။ ေနဦး ေနာက္မွ သူတုိ႔သားအမိအေၾကာင္း တစ္ပုဒ္ေရးလုိ႔ရေသးတယ္။

ေမာင္ေမာင္က အေတြးသမားေလး၊ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သိပ္ေတြးတယ္၊ စိတ္ကူးယဥ္တယ္။ လူႀကီးမိဘေတြ ေျပာဆုိဆုံးမရင္ သူတုိ႔ဘာလုိ႔ နာ့ကို ဒီလုိေျပာသလဲလုိ႔ ေတြးတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူမွားၿပီ၊ လူႀကီးေတြေျပာတာမွန္တယ္ဆုိၿပီး မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြက်ၿပီး ငုိတတ္တယ္။ စိတ္ခံစားမႈအားႀကီးတဲ့ ကေလးေပါ့ေလ။

ဒါနဲ႔ ေမာင္ေမာင္ဟာ စုိးသူဇာလႈိင္ဆုိတဲ့ကေလးမေလးကုိ မ်က္စိက်ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္းေလးရယ္၊ အေရာင္ထြက္ေအာင္ လက္ေနတဲ့ ခ်စ္စရာ မ်က္လုံးျပဴးျပဴးေလးရယ္၊ အေမ့ပါးဆုိရင္ တအားနမ္းျဖစ္လုိက္မွာလုိ႔ ေမာင္ေမာင္ေတြးေနတဲ့ အသားျဖဴ၀င္းတဲ့ သနပ္ခါးတင္ထားတဲ့ ပါးျပင္ေလးရယ္၊ ဆံစကုိ နဖူးေပၚမွာ တိတိက်က်ေလးညႇပ္ထားၿပီး သန္စြမ္းနက္ေမွာင္တဲ့ ဆံပင္ကုိ ေနာက္ကစုခ်ည္သိမ္းဆည္းထားတဲ့ ငယ္ငယ္ကေလးက ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့၊

အျဖဴေရာင္ဘေလာက္စ္အက်ၤီေလးနဲ႔ ခါးကေနေအာက္ကုိကားသြားတဲ့ စကပ္မဟုတ္ဘဲ တုိက္စကပ္လုိေခၚတဲ့ အခုေခတ္ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္း အမ်ဳိးသမီးေတြ၀တ္တဲ့ စကပ္မ်ဳိး အစိမ္းေရာင္ေလး၀တ္ထားတဲ့ စုိးသူဇာလႈိင္ဟာ ေမာင္ေမာင္ဆုိတဲ့ ၁၀ ႏွစ္သားေလးရင္ထဲ တစ္ခါတခါ ေရာက္ေနတတ္တယ္။

@@@@

အခ်ိန္ေတြဟာ အကုန္ျမန္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ၁၀ ႏွစ္ၾကာသြားတယ္။ ေမာင္ေမာင္ဟာ အသက္ ၂၀ တြင္းကုိ ေရာက္လာၿပီ။ မူလတန္းေက်ာင္းတုန္းက ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕လည္း ဆုံးပါးကုန္ၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ပ်င္းတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေမာင့္ရဲ့ သနပ္ခါးနဲ႔ေကာင္မေလးက ၁၀ ႏွစ္အၾကာမွာ ပုိေတာင္ ခ်စ္ဖုိ႔ ေကာင္းလာတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကလုိေတာ့ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့၊ ခႏၶာကိုယ္ ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ မ်က္ႏွာသြယ္သြယ္ျဖစ္ၿပီး ခပ္က်စ္က်စ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လုိ ေတြ႕လာရတယ္။

ငယ္ငယ္ကေတာ့(၁၀ ႏွစ္အရြယ္ေလာက္က) ေမာင္ေမာင္ကေတာင္ သိပ္မထြားဘဲ သူငယ္ခ်င္းမေတြက ပုိၿပီးထြားက်ဳိင္းသလုိမ်ဳိး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ မိန္းကေလးမုိ႔ ေစာေစာဖြံ႕သလားေတာ့ မသိပါဘူး။

အခုေတာ့ ေမာင္ေမာင္က အရပ္ႀကီးကလန္ကလားနဲ႔ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမေတြက သူ႔ေအာက္ေခါင္းတစ္လုံးနိမ့္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ သနပ္ခါးမေလးဟာ အခုဆုိ တ႐ုတ္မင္းသမီးေဂါင္းလီလုိလုိ လွေနေတာ့ ျမန္မာေဂါင္းလီလုိ႔ေတာင္ ေခၚရမယ္ထင္တယ္လုိ႔ ေမာင္ေမာင္က ေတြးတယ္။

ေမာင္ေမာင္က ငယ္ငယ္ကေတာ့ စုိးသူဇာလႈိင္ေလးကုိ သေဘာက်ခဲ့ေပမယ့္ အခုက်ေတာ့ သူက အထာနည္းနည္းကုိင္ခ်င္ပုံရတယ္၊ သူ႔ကိုယ္သူလည္း အထင္နည္းနည္းႀကီးတာပါမွာေပါ့ေလ။

ေမာင္ေမာင္ဟာ သူ႔ကုိယ္သူ ပ်ဳိတုိင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္လုိ႔ သေဘာထားေနခဲ့တယ္၊ ႏွင္းဆီခုိင္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေရေထာင္ထားထား၊ ဘားပလက္စ္ေကၽြးေကၽြး ခဏေနေၾကြမွာပဲဆုိတာကုိ ေမာင္ေမာင္ သိပုံမရတာလား၊ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလား ဆုိတာကုိေတာ့ သူကုိယ္တုိင္မွ သိႏုိင္မွာပဲဗ်ာ။

အေတြ႕အႀကံဳမရွိဘဲ တရားေဟာခ်င္ပုံရတဲ့ ေမာင္ေမာင့္ကုိ ေထာင္ေထာင္ ေထာင္ေထာင္နဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲ ျပန္ေတြ႕ရခ်ိန္မွာ သေဘာက်ေနခဲ့တာကေတာ့ သနပ္ခါးမေလးပါပဲ။ သနပ္ခါးမေလးက အခုေတာ့ မိတ္ကပ္ေတြ သုံးတတ္ေနၿပီေလ။ မိတ္ကပ္ကုိ ပါးပါးလိမ္း၊ ႏႈတ္ခမ္းနီကုိ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ဆုိး၊ သူ႔ကိုယ္တုိင္ကလည္း သူ႔ကုိယ္လုံးခပ္က်စ္က်စ္နဲ႔လုိက္ဖက္ေအာင္ ၀တ္စားတတ္တဲ့ စုိးသူဇာလႈိင္ဟာ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။

@@@@

စိတ္ခံစားမႈအားေကာင္းတဲ့ေမာင္ေမာင္က ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ အဲဒီ ၂၀ အရြယ္မွာပဲ ကံတရားေဖးမလုိ႔ သတင္းေထာက္ေလးျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး ကလည္း နာမည္ႀကီးေစ်းကြက္ရွာေဖြေရးကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ေစ်းကြက္ရွာေဖြေရးအမႈေဆာင္(တကယ္ေတာ့၀န္ထမ္းပါပဲေလ)ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အရည္အခ်င္းအသီးသီး ရွိသူေတြမုိ႔ လပိုင္းအတြင္းမွာပဲ သူတုိ႔အသီးသီးရဲ႕အလုပ္ဌာနေတြမွာ ေနရာရလာၾကတယ္။

ေမာင္ေမာင္တုိ႔သတင္းစာနဲ႔ အဲဒီေၾကာ္ျငာလုပ္ငန္းလည္းလုပ္တဲ့ စုိးသူဇာလႈိင္တုိ႔ကုမၸဏီဟာ ကူးလူးဆက္ဆံမႈေတြရွိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ မၾကာခဏ ဆုိသလုိ ဆုံျဖစ္ၾကတယ္။ ဆုံျဖစ္တုိင္းလည္း စုိးသူဇာလႈိင္က ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္ခင္မင္မင္ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြရွိသေလာက္ ေမာင္ေမာင္က ေၾကာင္အမ္းအမ္း ရြံ႕တြန္႔တြန္႔ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

စုိးသူဇာလႈိင္ကုိျမင္ရင္ ေမာင္ေမာင္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္က သနပ္ခါးမေလးကို လြမ္းတတ္တယ္။ သနပ္ခါးနံ႔ခုိး႐ႈဖူးတာေလးကုိ အမွတ္ရရင္ သူ႔ဟာသူၿပံဳးတတ္ တယ္။ မဟုတ္တာလုပ္ထားတဲ့သူဟာ ကုိယ္မဟုတ္တာလုပ္ခဲ့တဲ့ကိစၥ၊ လုပ္ခဲ့တဲ့လူအေပၚ အၿမဲစုိးရိမ္ ေၾကာက္လန္႔ ေနာင္တရေနတတ္တယ္။ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ စုိးသူဇာလႈိင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မဟုတ္တာလုပ္ခဲ့ဖူးတာကိုေတာ့ ေနာင္တရပုံ၊ စိုးရြံ႕ပုံ တယ္မေတြ႕ရလွဘူး။

စုိးသူဇာလႈိင္ဟာ ေမာင္ေမာင္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္၊ အူတူတူလုပ္ပုံေတြကုိ ၾကာရွည္သည္းမခံပါဘူး။ သူ႔ကုိ ေမာင္ေမာင္ငယ္ငယ္က စိတ္ထဲႀကိတ္ခဲ သေဘာက်ဖူး တာကုိလည္း မိန္းကေလးပီပီ သိခဲ့ပုံေပၚပါတယ္။ အခုလူႀကီးျဖစ္လာေတာ့လည္း လူေတြကုိ က်ေအာင္ေျပာဆုိလုပ္ကုိင္ေနရသူဆုိေတာ့ လူ႔အေၾကာလူ႔သေဘာ နပ္ပုံရပါတယ္။

“ေမာင္ေမာင္၊ အလုပ္တယ္မ်ားပါလားကြ၊ နာ့ကုိေတာင္ စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာႏုိင္ပါလား“

“မဟုတ္ပါဘူး မိစုိးရယ္“

“ဘာ မဟုတ္ရမွာလဲ၊ နင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္ေနတာ သိတယ္၊ နင့္မွာ ရည္းစားရွိလို႔လား၊ ဘယ္တစ္ေယာက္လဲ နာ့ကုိ ျပစမ္း“

“ဟာ့ ဘာလုိ႔ရွိရမွာလဲ၊ ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ၊ ကိုယ့္သတင္းကုိယ္လုိက္ေနရတာနဲ႔တင္ အားတာမဟုတ္ဘူး၊ နင္တုိ႔လို ပဲေလးမ်ားၿပီး ဘဲႀကီးေတြ ေၾကြေအာင္လုပ္ၿပီး အလွေလးျပင္လုိ႔ ေအးေအးလူလူလုပ္ရတာမဟုတ္ဘူး၊ ေျပးရလႊားရ အဆူအေဟာက္ခံရ အဆဲအဆုိခံရ အၾကမ္းပတမ္းလုပ္ရတာဟဲ့၊ နားလည္း လည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး“

“ေအာင္မာ ေအာင္မာ၊ ဘာလုိ႔နားမလည္ရမွာလဲ ေမာင္ေမာင္ရာ၊ ဖုန္းေလးဆက္၊ ရီေကာ္ဒါေလးထုတ္ ေတာင္ေမးေျမာက္ေမး ေမး၊ ျပန္ကူးၿပီး ေရးရတာမ်ား၊ နာတုိ႔လုိ ခ်က္(ဂ်က္)နဲ႔လက္နဲ႔ သူမ်ားလက္ခံလာေအာင္ အာေပါက္ေအာင္ေျပာရတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ တီထြင္ေတြးၿပီး စိတ္မ၀င္ ၀င္စားေအာင္ ေျပာဆုိရတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ နင့္လုိဆုိ နင့္ႏွစ္ေယာက္စာ နာတစ္ေယာက္တည္း လုပ္ႏုိင္တယ္“

စုိးသူဇာလႈိင္ေလးက စြာေတးေလးျဖစ္လာပါေရာလား၊ သူ႔အလုပ္ကပဲ သူ႔ကို ဒီလုိစြာလာေအာင္ သင္ေပးလုိက္သလား၊ မိန္းကေလးေတြ ႀကီးလာရင္ ဒီလုိပဲ စကားမ်ားလာတတ္သလားလုိ႔ ေမာင္ေမာင္ေတြးတယ္။ အဲဒီလုိသြက္သြက္လက္လက္ေလး သူ႔ကုိျပန္ေျပာတာကို ေမာင္ေမာင္က သေဘာက်တယ္။ သူ႔မွာ သတင္းေထာက္သာလုပ္ေနတာ၊ စိတ္ခံစားမႈက အားေကာင္းလြန္းသူမုိ႔ ခံစားမႈမပါေအာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ထိန္းေနရသူ၊ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ရာမွာလည္း သိပ္မျမန္သူျဖစ္ေနတတ္တယ္။

စိုးသူဇာလႈိင္သာ သတင္းေထာက္လုပ္ရင္ နာမည္ႀကီးအမ်ဳိးသမီးသတင္းေထာက္ျဖစ္သြားမွာလုိ႔ေတာင္ ေမာင္ေမာင္က ေတြးလိုက္ေသးတယ္။ ဒီလုိသုံးေလးခါေလာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးစကားေျပာလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ သိပ္ၿပီး ရွိန္းတိန္းဖိန္းတိန္းျဖစ္မေနေတာ့၊ အမွန္ေတာ့ နဂုိကတည္းက စိုးသူဇာလႈိင္က ျဖစ္မေနဘူး၊ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာကသာ ပဲေတြမ်ားၿပီး ထြက္ထြက္ေျပးေနတာ။

အဲ ခုေနာက္ပုိင္းေတြ႕ဆုံမႈေတြမွာေတာ့ ဟုိတစ္ေယာက္ခမ်ာ ေဖာက္လုိက္ရတဲ့ေရေျမာင္း၊ ဒီဘက္က လူက ေရမစီး႐ုံတင္မကဘူး၊ ေဖာက္ထားတဲ့ေရေျမာင္းထဲ ေျမာင္းႏႈတ္ခမ္း ဟုိဘက္ဒီဘက္တင္ထားတဲ့ ေျမစုိင္ေျမခဲေတြကုိ ျပန္တြန္းခ်ဖုိ႔ုလုပ္ေနေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္ရဲ႕ သမီးပ်ဳိေလးက ရဲတယ္ေလ။ ဇာတ္က လန္းတယ္။

@@@@

“ဟ ဟ၊ ဘာလုပ္တာလဲ“

“နမ္းတာေလ“

“ငါ့ကုိ ဒီလုိ မနမ္းပါနဲ႔ စုိးသူဇာလိႈင္“

ေမာင္ေမာင္က မိစုိးလုိ႔ေတာင္ မေခၚႏိုင္ေတာ့၊ အတည္အတန္႔ေျပာေနတာႀကီးကုိး။ ဟုိတစ္ေယာက္ကလည္း မခံ။

“ေအာင္မာ ငျပဴးကပဲ ၿပဲရေသးတယ္၊ ေမာင္ေမာင္ နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ“

“ဟ၊ ဘယ္သူက ျပဴးတာလဲ၊ ဘယ္သူက ၿပဲတာလဲ၊ ငါ့ကုိ ဒီလုိ မနမ္းနဲ႔လုိ႔ေျပာတာ“

ေမာင္ေမာင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ႐ုံးနားက စားေသာက္ဆုိင္တစ္ခုမွာ စားတာ သုံးေလးခါရွိေနၿပီ။ အဲဒီဆုိင္က ငါးပိထမင္းေၾကာ္အစပ္နဲ႔ ၀က္လက္ေျမအုိးေပါင္းဆုိတာ ေကာင္းတယ္။ ဆုိင္က လမ္းမကေန ေျမေအာက္ထပ္လုိျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေလးကုိ ေလွကားကေနဆင္းၿပီးမွ စားရတယ္။ ေလေအးစက္ဖြင့္ထားၿပီး စတစ္ကာကပ္ထားတဲ့မွန္တံခါးေတြေၾကာင့္ အလင္းေရာင္ေကာင္းေကာင္းမရေပမယ့္ အတြင္းမွာလည္း မီးကုိလင္းေနေအာင္ မထြန္းဘဲ မွိန္ျပျပပဲ ထြန္းထားတာမုိ႔ အတြဲတခ်ဳိ႕ထုိင္တတ္ၾကတယ္။

ပတ္၀န္းက်င္အေနအထားက နည္းနည္းလြတ္လပ္တဲ့သေဘာလည္း ရွိတာမုိ႔ အလစ္မွာ စုိးသူဇာလိႈင္က ေမာင္ေမာင့္ကုိ ေဘးခ်င္းယွဥ္ထုိင္ရက္ကေန အလစ္နမ္းလုိက္တာပါပဲ။

မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ တုိက္ခုိက္ခံလုိက္ရတဲ့ သူရဲေကာင္းလို ဓားကုိ ႐ုတ္ခ်ည္းဆြဲထုတ္လုိက္ေပမယ့္ တုိက္ခုိက္သူက အလစ္တုိက္ခုိက္ၿပီး ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေအာင္ ျမန္ဆန္လွတာမုိ႔ ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ အနီးအနားက ၀ါး႐ုံကုိပဲ ခုတ္လုိက္ရသလုိ ေမာင္ေမာင့္မွာလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္ခဲ့သမွ် စုိးသူဇာလိႈင္နဲ႔က်မွ ဒုကၡနဲ႔လွလွေတြ႕ၿပီဆုိၿပီး ေျပာမိေျပာရာေျပာလိုက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူကလည္း သတင္းေထာက္ဆုိေတာ့ သိပ္အတုံးႀကီးေတာ့ မျဖစ္တန္ရာ။

“နာ့ကုိ ပါးစပ္နဲ႔ နမ္းတာ မႀကိဳက္ဘူး“

“ပါးစပ္က ႀကံဳရာေတြ ၀ါးေနစားေနတာ ညစ္ပတ္တယ္၊ နမ္းတယ္ဆုိတာ ႏွာေခါင္းနဲ႔ နမ္းရတာ မဟုတ္ဘူးလားဟဲ့၊ နမ္းတယ္႐ႈိက္တယ္ဆုိတာ အေငြ႕အနံ႔႐ႈတာပဲဟဲ့၊ ေရေမႊးနံ႔၊ သနပ္ခါးနံ႔ ေမႊးတယ္၊ နမ္းတယ္၊ နမ္း႐ႈိက္တယ္၊ ဒီလုိပဲေပါ့၊ ဘယ္ႏွယ့္ ပါးစပ္ႀကီးနဲ႔ လုပ္လုိ႔ျဖစ္မလား“

“အေမ့ကဆုိ ႏွာေခါင္းနဲ႔ပဲ နာ့ကုိ နမ္းတယ္၊ နာလည္း အေမ့ပါးကုိ ႏွာေခါင္းနဲ႔ နမ္းတာပဲေလ၊ နင့္က်မွ….၊ နင္ ေဟာလီး၀ုဒ္ကားေတြၾကည့္ၿပီး အရမ္းလုပ္လုိ႔ျဖစ္မလား“

ေမာင္ေမာင္က ေျပာခ်င္ရာေတြေျပာၿပီး စုိးသူဇာလႈိင္ကုိ အနမ္းလက္ခ်ာ႐ုိက္ေနတယ္။ ေတာက္ေလွ်ာက္သြက္လာတဲ့ ေကာင္မေလးခမ်ာ ေမာင္ေမာင့္ကုိၾကည့္ၿပီး မွင္သက္မိေနတယ္။ နာႀကိဳက္မဲ့ေကာင္ေတာ့ တကယ့္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေကာင္ထဲက ျဖစ္ေနပါေပါ့လားဆုိၿပီး ေတြးေနသလား၊ မိန္းကေလးတန္မဲ့ သူ႔ကုိလည္း နမ္းရေသး၊ လူပါးလည္း ၀ခံရေသးဆုိၿပီး ႀကိတ္ၿပီးဆဲေရး စိတ္ဆုိးေနတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။

“ေအာင္မာ၊ သတင္းေထာက္အစုတ္ပလုပ္ ေလွ်ာက္ၿပီးႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြေျပာမေနနဲ႔၊ နမ္းတယ္ဆုိတာ ခ်စ္ခင္ေၾကာင္းျပတာ၊ ကိုယ္ခ်စ္တယ္ဆုိတာကုိ ထုတ္ေဖာ္ျပတာ၊ ဘယ္လုိနမ္းနမ္း အေရးမႀကီးဘူး။ ႏွာေခါင္းနဲ႔ နမ္းတယ္ဆုိတာ ကုလားေတြမွ နမ္းတာမဟုတ္ဘူးလား။ ကုလားအေၾကာင္း ႏွာေခါင္းသက္ေသ လုိ႔ေတာင္ ဆုိၾကတယ္မဟုတ္လား“

“မဟုတ္ဘူး၊ နာၾကည့္ရတဲ့ ကုလားကားေတြမွာေတာ့ အေမ့နဖူးကုိ သားကနမ္းရင္ ပါးစပ္နဲ႔နမ္းတာပဲ။ အနမ္းကုိ ၾကည့္တာနဲ႔ အခ်စ္နဲ႔နမ္းတာလား၊ ရမၼက္နဲ႔ နမ္းတာလားဆုိတာ ခြဲလုိ႔ရပါတယ္“

“ေမာင္ေမာင္၊ အ႐ူး ေသာက္ႀကီးေသာက္က်ယ္ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔“

စုိးသူဇာလႈိင္ ရွက္ရမ္းရမ္းေလၿပီ။ ေမာင္ေမာင္ကုိ အလြန္စိတ္ဆုိးေလၿပီ။ သူ႔လက္ကုိင္အိတ္ကုိယူ၍ ဆုိင္ျပင္ထြက္ဖုိ႔လုပ္သည္။

ေမာင္ေမာင္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။

ဘာလုပ္သည္ ထင္ပါသလဲ။

ဇာတ္က အလြမ္းဇာတ္ျဖစ္ေနပါသည္။

ဘုန္းႀကီးျဖစ္မဲ့သူက ဆုိင္ထဲကေန စိတ္ဆိုးမာန္ဆုိးနဲ႔ ထြက္ခြာေတာ့မဲ့ဆဲဆဲ မ်က္ရည္၀ဲ၀ဲေကာင္မေလးကုိ စကားတစ္ခြန္း ေျပာသည္။

“ေနာက္ကုိ ဒီလုိ မနမ္းပါနဲ႔ စုိးသူဇာလႈိင္“တဲ့။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္၊ နံနက္ ၀၀း၁၀ နာရီ။