ဒီလူေတြနဲ႔ အရင္တစ္ေခါက္ကေတြ႕လုိက္၊ အခုျပန္ေတြ႕လုိက္၊ ဒီမ်က္ႏွာေတြ ျမင္ဖူးလုိက္နဲ႔ ထပ္မိတ္ဆက္လုိက္နဲ႔၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတြးရင္း ေပ်ာက္ဆုံးသြားတာက ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

ျဖစ္ရပ္ ၁

မနက္ အိပ္ရာကထ အလုပ္ထြက္လာတယ္။ ေရွ႕မွာ မိန္းမတစ္ေယာက္ ေက်ာ္လုိက္မယ္၊ ေက်ာ္လုိက္တယ္။ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္၊ ေနာက္ထပ္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ေက်ာ္္လိုက္မယ္၊ ေက်ာ္လိုက္တယ္။ ေနာက္မွ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ေတာ့ “ဟာ၊ ခုနေက်ာ္လာခဲ့တဲ့ မိန္းမပဲ၊ ဘယ္ႏွယ့္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ေက်ာ္ေနရတာလဲ“။

ျဖစ္ရပ္ ၂

ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ ေမာင္ေမာင္ပါ၊ စာေရးပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကုိ မိတ္ဆက္လိုက္တယ္။ ေတာ္ေနၾကာေတာ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ထပ္သိျပန္တယ္၊ မိတ္ဆက္ရတယ္၊ “ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေမာင္ေမာင္ပါ၊ စာေရးပါတယ္၊ ဟင္..ဟုိတစ္ေခါက္က မိတ္ဆက္ခဲ့ဖူးတဲ့လူပဲ“။

ျဖစ္ရပ္ ၃

ကုိယ့္ဘ၀တြင္ လူသာမန္တုိင္း ခံစားခြင့္ရွိပါလွ်က္ ခံစားခြင့္မႀကံဳေသးေသာ အရသာတစ္မ်ဳိးကုိ အိပ္မက္ထဲမွာ ခံစားခြင့္ရလုိက္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အိပ္မက္ မက္တယ္၊ ထပ္တူ။

အခုေတာ့ ရထားႀကီးတစ္စင္းေပၚမွာ

တြဲေျခာက္စင္းပါ ရထားတစ္စီး ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာ ခုတ္ေမာင္းေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ရထားေတြက ညဥ့္သန္းေခါင္ဆုိတာနဲ႔ ရပ္ကုန္ၿပီ။ အဲဒီတစ္စင္းပဲ ေမာင္းေနတယ္၊ ညဥ့္ ၁၂ နာရီ မထုိးခင္ေမာင္းတဲ့ ရထားတုိင္းမွာ ေမာင္းသူပါတယ္၊ အခုတစ္စင္းက ေမာင္းသူ မပါဘူး။ မနက္ေစာေစာကေန သန္းေခါင္မတုိင္ခင္ ေမာင္းတဲ့ရထားေတြေပၚမွာ စီးသူအျပည့္၊ ၾကပ္သိပ္လို႔ တုိးစီးရတယ္။ အခုရထားေပၚမွာ စီးသူ တစ္ေယာက္မွ မပါ၊ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း။ ပုံမွန္ရထားေတြက အျပာေရာင္၊ ဒီရထားက အနီေရာင္။

ထူးေတာ့ ထူးဆန္းတယ္၊ အိပ္မက္လည္း မဟုတ္ဘူး။ မျဖစ္ႏုိင္တာက ဘယ္လုိလာျဖစ္ေနတယ္ မသိ၊ ကုိယ္ဟာ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ညကုိ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းထြက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဒီရထားေပၚ ေရာက္ေနတယ္။ ရထားက ဘူတာစဥ္အတုိင္း ရပ္လုိက္ထြက္လုိက္၊ ရပ္တဲ့အခါ တံခါးက အလုိလုိ ပြင့္သြားတယ္၊ တစ္ခါ ျပန္ပိတ္သြားတယ္။ လူေတာ့ တစ္ေယာက္မွ တက္မလာဘူး၊ ရထားေပၚမွာကလည္း ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္းရွိတာ။

အသံဆုိလုိ႔ တစ္ခါတခါ ရထားရပ္ရင္ ရထားတြဲတံခါး အဖြင့္အပိတ္အသံက လြဲလုိ႔ ဘာသံမွ မရွိဘူး။ ေခ်ာက္ခ်ားမယ္ဆုိ လူေသေတြထားတဲ့ ေရခဲတုိက္ထဲ ညသန္းေခါင္ေရာက္ေနသလုိမ်ဳိး၊ မီးေခ်ာင္းေတြ ထြန္းထားလုိ႔ ရထားတြဲမွာေရာ၊ ဘူတာေတြမွာပါ လင္းေနတာကလြဲလို႔ ဘာသံမွ မၾကားရဘူး။ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ကုိယ့္အသက္႐ႈသံဟာ ရထားစီးေနတဲ့ ကုိယ္ၾကားရတဲ့ အက်ယ္ဆုံးအသံပဲ။

ေၾကာက္သလားေမးရင္ မေၾကာက္ဘူးလုိ႔ေျဖရင္ လိမ္ရာက်မယ္။ ေၾကာက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ မေၾကာက္ဘူး။ ေၾကာက္တာက တိတ္ဆိတ္မႈကုိ ေၾကာက္တာ၊ တစ္ေနကုန္အသံေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္သူမုိ႔ အသံမရွိရင္ မေနတတ္ေတာ့ဘူး။ အသံမၾကားရဘဲေနရရင္ တစ္ခုခုမွားေနၿပီ၊ လြဲေနၿပီလုိ႔ ကုိယ္က ယူဆတာကလား၊ အခု အတုိင္းဆုိ တစ္ခုခုမွားေနၿပီေပါ့၊ ေသခ်ာတာေပါ့၊ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနၿပီဆုိတာ၊ ဒါေၾကာင့္ ေၾကာက္တာ။

မေၾကာက္ဘူးဆုိတာက အဆန္းအသစ္ကုိ အၿမဲမြတ္သိပ္သူမုိ႔ အခုအေတြ႕အႀကံဳကို ဒီကမၻာမွာ ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္းရၿပီဆုိတဲ့အထာနဲ႔ တက္ၾကြရဲတင္းေနတာ။

ညဥ့္က ပုိနက္လာတယ္၊ ရထားကလည္း ခုတ္လုိက္ ရပ္လုိက္။ ကုိယ္က ဘယ္ဘူတာ ဆင္းရမွာလဲ။ ရထားစီးရင္ ကိုယ္လုပ္တာက ႏွစ္ခုပဲ၊ ငုိက္တာနဲ႔ စာဖတ္တာ။ ၿမိဳ႕အစြန္ဘက္ေလာက္မွာေနေတာ့ ရထားစစီးရင္ အၿမဲလုိလုိ ေနရာရတတ္တယ္။ ေနရာရသူဟာ ခုနေျပာတဲ့ အလုပ္လုပ္ခြင့္ရွိတယ္ေပါ့။ မတ္တပ္ရပ္ရရင္ေတာ့ ငိုက္လုိ႔လည္း မေကာင္းသလို စာဖတ္လုိ႔လည္း မေကာင္းပါဘူး။

အဲ..ဘူတာ၀င္ရင္ေတာ့ တစ္ခါ ကိုယ့္ေရွ႕ဘက္မွာ ထုိင္တဲ့သူေတြကုိ ေက်ာ္ၿပီး မွန္ျပတင္းကုိ ေဖာက္လုိ႔ ေျမေအာက္ရထားလမ္း ေျမထိန္းနံရံဘက္ျခမ္းမွာ ကပ္ထားတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြ ဖတ္တာပဲ။ ေၾကာ္ျငာေတြက အၿမဲေျပာင္းေျပာင္း ကပ္ေနေတာ့ အၿမဲၾကည့္ျဖစ္ေနတာေပါ့ေလ။

အခုမွ သတိထားမိတယ္၊ ၾကည့္စမ္း.. တခ်ဳိ႕ေၾကာ္ျငာေတြဆုိ ၂ ေခါက္ရွိၿပီ ဖတ္ေနရတာ။ ဟာ ဒါဆုိ ဒီဘူတာတစ္ခုကို ႏွစ္ေခါက္ ႏွစ္ေခါက္ ျပန္ျပန္ေရာက္ေနတာမ်ားလား။

နည္းနည္းေတာ့ ၾကက္သီးထသြားတယ္။ လြဲေနၿပီ၊ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနၿပီ။ ဒါဆုိ တစ္ခုခုလုပ္ရေတာ့မယ္၊ ဘာလုပ္မလဲ၊ ရထားကေန အျပင္ထြက္မလား၊ ဒီတစ္ခါ ရပ္ရင္ ထြက္မလား၊ ထြက္ၿပီးရင္ေကာ ဘာဆက္လုပ္မလဲ၊ ဘယ္သြားမလဲ။

“ဟင္..ငါက ဘယ္ဘူတာ သြားမွာလဲ၊ ငါ့ ဘူတာကုိ ရထားက ဘာျဖစ္လုိ႔ မေရာက္သလဲ“

ကုိယ္ စီး/ဆင္းေနက်ဘူတာ (အိမ္အျပန္ဘူတာ ဒါမွမဟုတ္ ႐ုံးသြားဖုိ႔ စစီးရတဲ့ ဘူတာ) က ဘာဘူတာပါလိမ့္၊ ဘယ္လုိမွ စဥ္းစားလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ သတၱိကလည္း ျပလာၿပီထင္ပါ့၊ ေျခေရာ လက္ေရာ ဒူးေရာ က်န္တာေတြေရာ အကုန္တုန္ေနၿပီ၊ ဦးေႏွာက္က ပုံမွန္ အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ နဂုိကလည္း အတင္းလုပ္ခုိင္းလုိ႔သာ လုပ္ေနရတာေလ။

“ဒုကၡ“။ “ဘုရား၊ ဘုရား“။ “အေမ့“။

ပါးစပ္က ထြက္မိထြက္ရာေတြ ထြက္ကုန္ၿပီ။ ကိုယ္တုိင္ မတတ္ႏုိင္တဲ့အဆုံး အားကုိးရာ ရွာရၿပီေလ။ ဘယ္သူက ခ်က္ခ်င္း ကိုယ္အဆင္ေျပမယ့္ ပုံမွန္အတုိင္း(လူသာမန္အတုိင္း)အျဖစ္ ခံစားလုိ႔ရေအာင္ ကူညီေပးႏုိင္မွာလဲ။

ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သိပ္လည္လွၿပီ၊ တတ္လွနပ္လွၿပီလုိ႔ ထင္ခဲ့တာေတြ လုံးလုံးမွားကုန္ၿပီ။ ေအာ္ ေၾကာက္လုိက္ေတာ့လည္း သူ႔အျပင္ ႏွစ္ေယာက္ မရွိေတာ့။

ထူးဆန္းတဲ့ ရထားတစ္စင္းကေတာ့ ခုတ္ေနဆဲ။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ထဲ…ရထားေပၚမွာ မ်က္လုံးအေသနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁၃ ရက္၊ နံနက္ ၁ နာရီ။