ေၾကာ္ျငာေနကတည္းက ၾကည့္ခ်င္ေနခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားျဖစ္တဲ့ 2012 ဆုိတဲ့ ကမၻာပ်က္တဲ့အေၾကာင္း ႐ုိက္ထားတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားကုိ ႐ုံတင္တဲ့ ပထမပတ္မွာပဲ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၾကည့္ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ ကုိယ့္ခံစားခ်က္ေလး ေရးမယ္လုိ႔ ႀကံထားခဲ့ေပမယ့္ ကြန္ပ်ဴတာက ပ်က္ေနေတာ့ မေရးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ ေရးရတာဆုိေတာ့ သိပ္ေတာင္ အေသးစိတ္ေရးႏုိင္မယ္မထင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေရးလုိ႔ရႏုိင္သေလာက္ကုိ မေရးခဲ့ရင္ ေနာင္လည္း ေရးျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့လုိ႔ ေရးလုိက္ပါတယ္။

ပထမဆုံးအေနနဲ႔ အိမ္နားက ႐ုံမွာ သြားၾကည့္တာျဖစ္လုိ႔ ႐ုံ၀င္ခက ၇.၈၀ ေပါင္ပဲ ေပးရပါတယ္။ ၿမိဳ႕လယ္မွာ ဒီကားကုိပဲ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ၁၄.၅၀ ေပါင္ ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ ၿမိဳ႕ျပင္ဘက္မွာ ေနေနသလဲဆုိတာ သိႏုိင္ပါတယ္။ ခုနေျပာတဲ့ ေစ်းႀကီးတဲ့ၿမိဳ႕လယ္႐ုံကေတာ့ ကမၻာေက်ာ္ မင္းသားမင္းသမီး ေတြကိုယ္တုိင္ သူတုိ႔ဇာတ္ကားေတြအတြက္ တက္ေရာက္ဖြင့္လွစ္ေပးတဲ့ ပရီးမီးယားလုိ႔ေခၚတဲ့ ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားေတြ က်င္းပတဲ့႐ုံ ျဖစ္ပါတယ္။

2012 ရဲ့ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းကေတာ့ အိႏၵိယႏုိင္ငံကုိ ေရာက္လာတဲ့ အေမရိကန္သိပၸံပညာရွင္ေလးတစ္ေယာက္က ကမၻာႀကီးေတာ့ မၾကာခင္ႏွစ္ပုိင္းအတြင္း ဆုိးဆုိး ရြားရြား ပ်က္စီးေတာ့မယ္ဆုိတာ သိလုိက္တယ္။ သူက ဒါေတြကုိ ေသခ်ာနားလည္ၿပီး ေလ့လာေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းသား Chiwetel Ejiofor က သိပၸံပညာရွင္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။

အဲဒါ သူက ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ အေမရိက ျပန္လာတယ္၊ သမၼတရဲ့ လက္ေထာက္ျဖစ္တဲ့ အိမ္ျဖဴေတာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးကုိ ခ်က္ခ်င္း သတင္းပုိ႔တယ္။ ဇာတ္လမ္းက ၂၀၀၈ အိႏၵိယကစၿပီး ၂၀၀၉ မွာ အေမရိက ျပန္လာတာနဲ႔ ျပတယ္။ သမၼတကုိ သတင္းပုိ႔ေပးဖုိ႔ ေျပာတယ္။ ေနာက္ခဏေနေတာ့ ၂၀၁၀၊ ၂၀၁၁ ျမန္ျမန္သြားလုိက္ တယ္။

ကမၻာပ်က္ဖုိ႔ အခ်ိန္က တျဖည္းျဖည္းနီးလာေနေၾကာင္း လကၡဏာေတြကုိ ဒါ႐ုိက္တာက ႐ုိက္ျပတယ္၊ ခုန သိပၸံပညာရွင္ေလးက ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္။ ၂၀၁၀ မွာေတာ့ ကမၻာ မၾကာခင္ပ်က္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိ အေမရိကန္သမၼတက ကမၻာဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးစက္မႈ ၈ ႏုိင္ငံ G-8 အစည္းအေ၀းမွာ က်န္တဲ့ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ထုတ္ေျပာလုိက္တယ္။ စကားျပန္ေတြ၊ အေထာက္အကူေတြကုိ အစည္းအေ၀းခန္းထဲကေန ထြက္ခုိင္းၿပီး ေျပာျပတာျဖစ္တယ္။

သေဘာကေတာ့ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေတြကသာ ကမၻာပ်က္မယ္ဆုိတဲ့သတင္းအေသးစိတ္ကုိ သိႏုိင္တယ္၊ က်န္သူေတြက မသိရဘူး၊ မေတာ္လုိ႔ ခ်က္ခ်င္း တုိင္းပ်က္ျပည္ပ်က္ျဖစ္သြားရင္ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရျဖစ္မွာမုိ႔ ထင္ပါတယ္၊ ဒီလုိပဲ ေတြးတတ္လုိ႔ ဒီလုိပဲ ေတြးရပါတယ္။

ဇာတ္ကုိ အရွိန္အျမင့္ဆုံး ျမႇင့္တင္လုိက္တာကေတာ့ ၂၀၁၂ ေရာက္လာၿပီး ကမၻာႀကီး ၃ ရက္ အတြင္းလုိ႔ ေျပာလုိက္တာက စတာပဲ။ အဲဒါကုိလည္း အေမရိကန္ သမၼတကပဲ က်န္တဲ့ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ တယ္လီ႐ုပ္ျမင္ဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ ေျပာလုိက္တာပဲ။

ကမၻာပ်က္မယ့္အေၾကာင္းကုိ အေမရိကန္ကပဲ အၿမဲေသခ်ာသိေနသလုိပဲ၊ က်န္တဲ့ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ အေမရိကန္ေျပာမွပဲ သိရမဲ့ပုံ၊ အေမရိက ေရႊ႕ခ်င္ေရႊ႕၊ အေမရိကန္နဲ႔ တည့္ေအာင္ေပါင္းဆုိတာကို ရုပ္ရွင္ကားထဲ ထည့္႐ုိက္ျပသလုိ ျဖစ္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္။

ဇာတ္လမ္းကုိ အိႏၵိယ၊ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွ၊ အေမရိက၊ ေတာင္အေမရိက စတာေတြနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ႐ုိက္ျပတယ္။ ကမၻာက စပ်က္ေနၿပီ၊ လန္ဒန္မွာက အုိလံပစ္အားကစားၿပိဳင္ပြဲ ၂၀၁၂ ကို က်င္းပေနတယ္။ ကမၻာပ်က္ေတာ့ ပြဲစဥ္တခ်ဳိ႕ကုိ ေရႊ႕ဆုိင္းလုိက္တဲ့အေၾကာင္း ႐ုိက္ျပတယ္။

သတင္းမီဒီယာကေတာ့ ဘယ္ေခတ္ျဖစ္ျဖစ္ အေရးပါေနတာပဲ၊ ကမၻာသာပ်က္ေရာ သူတုိ႔ကေတာ့ သူတုိ႔အလုပ္ သူတုိ႔လုပ္ေနရမွာပဲျဖစ္တယ္။

ကမၻာပ်က္ရင္ ထြက္ေျပးၾကဖုိ႔က အစီအစဥ္ေတြက ရွိေသးတယ္။ ငလ်င္ေတြလႈပ္လုိ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြက အေဆာက္အအုံေတြ၊ လမ္းေတြ၊ ေတာေတြ၊ ေတာင္ေတြ အကုန္ၿပိဳလဲ၊ ပင္လယ္ေရလႈိင္းေတြက ၿမိဳ႕ေတြကုိ ဖုံးလႊမ္းသြားရင္ ေလထဲမွာေနရင္ေန(အဲဒါကေတာ့ အၾကာႀကီးေနလုိ႔ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတဲ့ ေလယာဥ္ျဖစ္ျဖစ္ ဆီကုန္ရင္ေတာင္ ဆက္ေမာင္းလုိ႔မရေတာ့ဘူးေလ)၊ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ေလာက္ရွိတဲ့ သေဘၤာႀကီးေပၚ တက္ေနရင္ေန၊
အဲဒါမွ လြတ္မဲ့သေဘာရွိတယ္။ အဲဒီအေတြးအေခၚကေတာ့ ခရစ္ယာန္က်မ္းစာက ေကာက္ႏႈတ္ထားပုံရတယ္။

အဲဒီသေဘၤာႀကီးသုံးစင္းက ကမၻာ့ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ခ်မ္းသာသူေတြေပးတဲ့ေငြနဲ႔ တရုတ္ျပည္က တာ၀န္ယူေဆာက္ေပးခဲ့တာကုိ ႐ုိက္ျပတယ္။

သေဘာက ကမၻာပ်က္တာေတာင္ ဆင္းရဲတဲ့သူကေတာ့ လုံးလုံးအသက္မရွင္ႏိုင္ဘူး၊ ေငြရွိရင္ ကမၻာပ်က္ေတာင္ လြတ္ႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ အေတြးအေခၚမ်ဳိးကုိ ဒါ႐ုိက္တာက ေပးခ်င္တာလားလုိ႔ေတာင္ ေတြးမိတယ္။ အဲဒီသေဘၤာေပၚကို လိုက္မယ့္သူက လက္မွတ္တစ္ေစာင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းတစ္ေထာင္တဲ့။

ကုိယ္က ၾကည့္ရင္း ၀ယ္မေနပါနဲ႔ေတာ့၊ မေသခင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၿပီး အဲဒီပုိက္ဆံေတြ ကိုယ္လည္းသုံး၊ လုိသူေတြလည္း ေပးလုိက္၊ ၿပီးတာပဲ။ ေနာက္ ေသေတာ့လည္း ေသလုိက္႐ုံေပါ့လုိ႔ ေတြးမိတယ္။

ကမၻာပ်က္တဲ့အခါ ႐ုရွသူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ သူ႔သားအျမြာႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ခုနေျပာတဲ့ သေဘၤာေပၚေရာက္ေအာင္ သြားၾကတာမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ ေပၚလြင္ေအာင္ ႐ုိက္ျပေတာ့ ဘယ္ဘာသာမဆုိ ေကာင္းတဲ့လူ၊ မေကာင္းတဲ့လူနဲ႔ အေရးအေၾကာင္းၾကရင္ ကုိယ္နဲ႔ ကိုယ့့္မိသားစုကိုပဲ ၾကည့္ၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။

အေမရိက က ေနာက္မိသားစုတစ္စုကလည္း အဲဒီလုိပဲ လြတ္ေအာင္ထြက္ေျပးတာေတြ၊ တ႐ုတ္ျပည္တိဗက္က ရဟန္းတစ္ပါးက ဆင္းရဲတဲ့ သူ႔မိသားစုကုိ ကယ္ဖုိ႔ လုပ္တာေတြကလည္း ကမၻာပ်က္တဲ့အခါမွာေတာင္ သံေယာဇဥ္ဆုိတာ ခ်ည္ေႏွာင္အားႀကီးဆဲမုိ႔ ကယ္တင္ဖုိ႔ ေတြးဆတတ္ၾကတဲ့အေၾကာင္း စိတ္ေမာရင္ေမာ ၾကည့္ၾကရတယ္။

အ႐ူးလုိ႔ထင္ရသူတစ္ေယာက္ကလည္း သူႏုိင္တဲ့ဘက္ကေနၿပီး ၿမိဳ႕ေလးက လူေတြကုိ သူသိထားတဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ ေနာက္ဆုံးသတင္းေတြကုိ လႊင့္ထုတ္ေပးလုိ႔ ရတဲ့ ေရဒီယုိထုတ္လႊင့္စက္ကေလးနဲ႔ ထုတ္လႊင့္ေပးေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။

ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ဘက္ကေန လူေတြကို ကူညီတတ္ၾကသူေတြဟာ ကုိယ္ေသခ်င္ေသပါေစ၊ ေသတဲ့အထိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ကူညီတတ္ၾကတယ္ဆုိတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

အေမရိကန္သမၼတ လူမည္းႀကီးတစ္ေယာက္ကလည္း အသက္ကုိ ပဓာန မထားဘဲ သေဘၤာေပၚ မလုိက္ဘဲ သူ႔ျပည္သူျပည္သားေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ဆုံးမိနစ္အထိ အတူေနၿပီး ေသျခင္းတရားကို အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ရင္ဆုိင္သြားတဲ့အေၾကာင္းကုိေတာ့ နည္းနည္းအသာေပး႐ုုိက္ေပးထားတာကို ေတြ႕ရတယ္။

ေဟာလီး၀ုဒ္ကား ဆုိေတာ့လည္း အေမရိကဂုဏ္ကုိ နည္းနည္းေတာ့ ျမႇင့္ေပးရတာေပါ့ေလ။ သမၼတသမီးကေတာ့ ခုန သိပၸံပညာရွင္ေလးနဲ႔အတူ သေဘၤာေပၚလုိက္သြားတာကို ေတြ႕ရတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကမၻာပ်က္ေပမယ့္ သေဘၤာသုံးစင္းေပၚပါတဲ့ လူေတြကေတာ့ လြတ္သြားတဲ့အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္ေအာင္နဲ႔ လူေတြရဲ့စ႐ုိက္ေတြကုိ ေကာင္း ေကာင္းေဖာ္က်ဴးၿပီး၊ ကမၻာပ်က္ပုံကုိ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းေအာင္ ဂရပ္ဖ္ဖစ္ေတြ၊ ဒစ္ဂ်စ္တယ္နည္းပညာ ႐ုိက္ခ်က္ေတြနဲ႔ အသက္၀င္ေအာင္ ရုိက္ျပထားတယ္။

႐ုပ္ရွင္ဆုိေတာ့ အ႐ုပ္အသံေတြနဲ႔ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းေအာင္၊ စိတ္၀င္စားေအာင္၊ ခံစားႏုိင္ေအာင္၊ ႀကိဳက္သြားေအာင္ ႐ုိက္ျပႏုိင္တာကိုေတာ့ ဒါ႐ုိက္တာနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ၊ အတတ္ပညာရွင္ေတြကုိ ခ်ီးက်ဴးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ သိပ္ၿပီးထူးဆန္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာပ်က္တဲ့အေၾကာင္း ႐ိုက္တာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ ကမၻာပ်က္ပ်က္ မပ်က္ပ်က္ လူေတြ ေသတာေတာ့ ေသမွာပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာမွာဆုိရင္ ေကြးေသာလက္ မဆန္႔မီ၊ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးမီလုိ႔ေတာင္ ေျပာဆုိတာေတြ ရွိပါတယ္။ အပုိမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္လက္ေတြ႕ပါ။

Final Destination လုိ ႐ုပ္ရွင္ကားၾကည့္သူေတြ၊ သူတို႔ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားလုိမ်ဳိး အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ အျပင္မွာလည္း တကယ္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ လမ္းျဖတ္ကူးရင္း ကားတုိက္ေသဆုံးသြားတာ၊ တုိက္ေပၚက အ၀တ္ခါလွန္းရင္း အရွိန္လြန္ၿပီး ျပဳတ္က်ေသဆုံးသြားတာေတြဟာ စကၠန္႔ပိုင္းေလးအတြင္းမွာပဲ ျဖစ္ပ်က္သြားတာပါ။ ကမၻာပ်က္တဲ့အထိေတာင္ ေစာင့္စရာမလုိပါဘူး။

ကိုယ္ေတြ႕ကေတာ့ ငယ္စဥ္က အေဖက အိမ္ေရွ႕ ဗာဒံပင္ အကိုင္းအခက္ေတြကုိ ခုတ္ခ်ၾကတယ္။ ညီေလးနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ကုိ ကားလမ္းကူးၿပီးမွ ပစ္ရတဲ့ အမႈိက္ပုံကုိ ဆြဲယူသြားၿပီး ပစ္ခုိင္းတယ္။ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ ဆြဲယူသြားၿပီး အမႈိက္ပုံကုိ ပစ္၊ ျပန္လွည့္ၿပီး ကားလမ္းအကူး ကိုယ္ကေတာ့ လမ္းကူးေနက်အတုိင္း သြက္သြက္ေျပးကူးလုိက္ေပမယ့္ ေနာက္က ပါလာတဲ့ညီငယ္က ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိ။ “ဒုံး“ဆုိတဲ့ အသံၾကားၿပီး ကားတုိက္သံ၊ ကတၱရာလမ္းမေပၚ ညီငယ္ သုံးေလးပတ္ လိမ့္သြားတာေတြဟာ စကၠန္႔ပုိင္းေလးအတြင္းျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကေလးကုိ နတ္ေစာင့္တယ္ ေျပာမလား၊ ေသဖုိ႔ကံ မပါေသးဘူးေျပာမလား ညီငယ္ဟာ ကံေကာင္းလုိ႔ မေသတာျဖစ္တယ္။

ရန္ကုန္မွာ အယ္ဒီတာလုပ္ခဲ့တုန္းကလည္း အလုပ္မွာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ေက်ာ္တဲ့အထိ အလုပ္လုပ္၊ ခဏေလးေမွးစက္ၾကၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ေရာက္ေတာ့ မနက္စာအျဖစ္ ထမင္းေၾကာ္ဆုိင္ကုိ ထမင္းေၾကာ္စားဖို႔အသြား ကားလမ္းအကူး မီးပြိဳင့္မွာ ရပ္ေနတဲ့ကားေတြၾကားထဲအျဖတ္ ကုိယ္က ေခါင္းျပဴၿပီး ကားလာ မလာၾကည့္တုန္း၊ ကုိယ့္ေဘးက ယွဥ္လွ်က္ရွိေနတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္က စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေလာၿပီး လမ္းအကူး “ဒုံး“ ဆုိ ျမည္ျပန္ပါေရာ။ သုံးေလးပတ္ေလာက္ လည္ၿပီး ကတၱရာလမ္းေပၚ က်ျပန္တယ္။ သူလည္း ကံေကာင္းလုိ႔ မေသတာပါပဲ။

ေျပာခ်င္တာကေတာ့ သတိလြတ္လုိ႔ကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ေနလုိ႔ကေတာ့ ေသမင္းက လက္တစ္ကမ္းမွာ အၿမဲရွိေနတယ္ဆုိတာပါပဲ၊ ကမၻာပ်က္မွ ေသႏုိင္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကားကာလထဲမွာပဲ သာမန္ မီးေလာင္၊ ေရႀကီး၊ ငလ်င္လႈပ္၊ တုိက္ၿပိဳ၊ ေလမုန္တုိင္းတုိက္လုိ႔ ေသႏုိင္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္လည္း အဲဒီလုိေသေနတာေတြ ႏိုုင္ငံတကာသတင္းေတြမွာ အၿမဲလုိၾကားေနၾကည့္ေနရပါတယ္။

ကမၻာကုိပတ္ၾကည့္လုိက္ရင္ ေန႔စဥ္ဆုိသလုိ ငတ္လုိ႔ ေသတယ္၊ ေရာဂါဆုိးေတြရၿပီး ေသတယ္၊ အယူအဆအလြဲေတြကို အမွန္လုိ႔ လက္ခံယုံၾကည္ၿပီး မလုပ္သင့္တာ ေတြလုပ္လုိ႔ ေသတယ္၊ စစ္ေၾကာင့္ တုိက္ပြဲေတြေၾကာင့္ ေသတယ္၊ မေနခ်င္လုိ႔ ေသတယ္။ အုိ ေသပုံမ်ား ဆန္းလုိ႔စုံလုိ႔ တခ်ဳိ႕မ်ားဆုိ ကမၻာပ်က္တဲ့အထိေတာင္ ေစာင့္မေနၾကေတာ့ပါဘူး။

ကမၻာက ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ျဖစ္လာခဲ့ၿပီးၿပီဆုိေတာ့ အေႏွးနဲ႔အျမန္ေတာ့ ပ်က္ရမွာပါပဲ၊ ဘယ္အရာမွ အၾကာႀကီး မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိရင္ ကမၻာပ်က္မဲ့ကိစၥကလည္း အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး၊ အခုေတာင္ ကမၻာက အရင္ထက္စာရင္ ပူတုိက္၊ ေအးလုိက္၊ ႏွင္းက်လုိက္၊ မုိးရြာလိုက္၊ ေရႀကီးလုိက္၊ မုိးေခါင္လုိက္ ထင္သလုိ ျဖစ္ေနတာမ်ား ကိုယ္ေတြ႕ရင္ဆုိင္ႀကံဳေနရတာပဲ ဥစၥာ။

ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ 2012 ႐ုပ္ရွင္ကားဟာ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ကားျဖစ္တာရယ္၊ ေၾကာ္ျငာေကာင္းလုိ႔ ၾကည့္ခ်င္တာရယ္၊ ကမၻာပ်က္မယ္ ဆုိတာကို အေမရိကန္ေတြက သိပၸံပညာ႐ႈေထာင့္ဘယ္လုိပုံေဖာ္တင္ျပသလဲဆုိတာေတြကုိ ၾကည့္ခ်င္လုိ႔ၾကည့္တာထက္ေတာ့ မပုိပါဘူးလုိ႔ဆုိခ်င္တာပါပဲ။ မယုံရင္ေတာ့ အေခြငွား(၀ယ္)ၿပီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႐ုံသြားၿပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကည့္ၾကည့္ေပ့ါဗ်ာ။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၆ ရက္၊ နံနက္ ၂ နာရီ။

Advertisements