ကၽြန္ေတာ့္ထက္ သုံးႏွစ္တိတိႀကီးတဲ့ အစ္ကုိေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာရွိတယ္၊ သေဘာျဖဴ အူစင္း စိတ္ထဲရွိ ရွိတဲ့အတုိင္း ေျပာတတ္ဆုိတတ္ ခင္မင္တတ္သူမုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ခင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ညီေလးလုိ ခ်စ္ၿပီး သင္စရာသင္ ဆုံးမစရာရွိဆုံးမ၊ သူမွားလည္း ေထာက္ျပကြာလုိ႔ ဆုိတတ္တာေၾကာင့္ အလြန္ေလးစား အားက်ခဲ့တယ္။

အခုေတာ့ ဒီငနဲႀကီးေဖာက္ျပန္ေရာထင့္၊ ပုံစံမက် နည္းလမ္းမမွန္ ဆင္ေျခနဲ႔ ဟန္ေတြလည္း မ်ားလာတာမုိ႔ သူ႔ကို ဆက္ေပါင္းဖုိ႔ မေပါင္းဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ေစာေၾကာရေတာ့မယ္။ ဘုရားမွတ္လုိ႔ ကိုးကြယ္၊ ဖြတ္ထြက္မွ ေတာင္ပုိ႔မွန္း သိရင္ မခက္ပါလား၊ ရဟန္းမွတ္လုိ႔ ဆည္းကပ္ပါတယ္၊ သမီးပါသြားမွ အရည္းႀကီးပါလားဆုိၿပီး ရဲတုိင္လည္း သမီးက အေကာင္းျပန္မျဖစ္ေတာ့ဘူးမုိ႔လား ခင္ဗ်ာ။

သတၱ၀ါေတြထဲေၾကာက္ဖုိ႔အေကာင္းဆုံးကလည္း လူပဲျဖစ္ေနတာမုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အစ္ကုိေလးကို အစ္ကုိေလးအျဖစ္ ဆက္လက္ထားရွိ ေပါင္းသင္းဖုိ႔ အမ်ားႀကီးျပန္စဥ္းစားမွျဖစ္ပါေတာ့မယ္။

ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အစ္ကုိေလးဟာ စိတ္ထားအင္မတန္ေကာင္းသူ၊ ကူညီတတ္သူ၊ နိမ့္က်သူမ်ားကို ေဖးမဆက္ဆံသူ၊ အခြင့္အေရးမေတာင္းဆုိတတ္သူ၊ အားနာတတ္သူ၊ ႀကိဳးစားသူ၊ ပညာေတာ္သူ၊ တီထြင္ေတြး တတ္သူျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိပဲ ျမင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြတစ္သိုက္က အစ္ကုိေလးကုိ အစ္ကုိလုိ၊ ဆရာလို တုိင္ပင္အားထား ေလးစားအားက် အတုခုိးလုိက္နာခဲ့ၾကသလုိ၊ အစ္ကုိေလးက မလုပ္နဲ႔ဆုိ အကုန္လုံးပစ္ခ်ၿပီး အဲဒီမွာပဲ ရပ္လုိက္ခဲ့တယ္။ အစ္ကုိေလးက ဒါလုပ္ဆုိ အစ္ကုိေလးကပဲ ေတာ္ပါေတာ့ကြာ၊ နားၾကပါဦးဆုိမွ နားတတ္ၾကတာမ်ဳိးပါ၊ အဲဒီေလာက္ထိ ေလးစားခ်စ္ခင္ၿပီး ယုံၾကည္ခဲ့ၾကတာမ်ဳိးပါ။

အခုေတာ့ ဒီငနဲႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေကာင္းစားလည္း မနာလုိ၊ သူ႔ထက္သာသြားမွာစုိးလုိ႔ ထင္ပါရဲ့၊ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ပုံရိပ္ေတြကုိ ေတြ႕လာရသလုိ ကိုယ္တုိင္လည္း ခံစားလာရတာေၾကာင့္ ျပန္စစ္ေဆးဖုိ႔ လုိလာၿပီေကာဗ်ာ။

ဒီမွာ ဘာကုိသြားေတြ႕ၿပီး သတိထားလုိက္မိသလဲဆုိေတာ့ “အစ္ကုိေလးဟာ တုိ႔မ်ား နိမ့္ပါးတုန္းကေတာ့ ညီေလးတုိ႔ ႀကိဳးစားၾကကြ၊ အခ်ိန္မျဖဳန္းနဲ႔ကြ၊ ငယ္တုန္းႀကိဳးစားမွ ႀကီးလာေတာ့ ေအးေအးသက္သာေနႏုိင္မွကြ “ဆုိၿပီး သူပဲ ေျပာခဲ့ေဟာခဲ့တယ္။

တကယ္တမ္းႀကိဳးစားၿပီး သူနဲ႔တန္းတူ၊ သူ႔ထက္ေက်ာ္ခ်င္သလုိေလး ျဖစ္လာေတာ့ ပုံစံေျပာင္းၿပီး “ခ်ာတိတ္ေတြ အခ်ဳိးမေျပပါဘူးကြာ၊ ငါက ခင္သေလာက္ သူတုိ႔က တယ္အ႐ုိအေသတန္ပါလားေဟ့“ဆုိၿပီး ခပ္ခြာခြာေနတာ
ေတြ၊ အဖက္မလုပ္သလုိ ေနတာေတြဟာ ငနဲႀကီး မူမမွန္ေတာ့ဘူးဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သေဘာေပါက္လာပါၿပီ။

ေအာ္ လူ႔သဘာ၀မ်ား နိမ့္ပါးတုန္းေတာ့ ဆရာလုပ္ခ်င္လိုက္တာ၊ ကယ္ခ်င္ကူခ်င္လိုက္တာ၊ သူေတာ္ေကာင္းႀကီး လုပ္ခ်င္လုိက္တာ။ အခုမ်ားက်ေတာ့ စိတ္ရင္းေတြေပၚလုိ႔ မနာလုိတာေတြ၊ အူတုိတာေတြ၊ မစၧရိယေတြ၊ ဣႆာေတြ တေလွေတြေပၚလာေတာ့တာကလားဗ်ာ။ ငနဲႀကီး အေတာ္ဟန္ေဆာင္ေကာင္းလွပါလား၊

မင္းသားေခါင္း ေဆာင္းထားတဲ့ဘီလူးဆုိတာ လူလစ္တာနဲ႔သားတစ္ကိုက္မွေတြ႕လုိက္တာပါလားဗ်ာ။ အံ့လွခ်ည္ရဲ့၊ ေၾကာက္ရခ်ည္ရဲ့၊ ရြံပါရဲ့ဗ်ာ၊ အသိရေနာက္က်ေလျခင္းဆုိၿပီး ရင္ေတာင္နာမိပါရဲ့ဗ်ာ။

ေတာ္ေသးတာပ၊ သူေဌးမွား တစ္ဘ၀စာ၊ ဆရာမွား တစ္သံသရာဆုိသလုိ ဒုကၡကပ္ႀကီးဆုိက္ေတာ့မလုိ႔၊ အေလ့အလာ သတိႀကီးႀကီးၾကပ္ေနေပလုိ႔ဆုိၿပီး စိတ္ခါးသက္သက္ၾကားက ပ်ားရည္တစ္စက္ထြက္ဆုိသလုိ အငုိမ်က္လုံးေတြၾကားက အၿပံဳးတစ္ခ်က္လက္ႏိုင္ေသးလုိ႔ ၀မ္းသာရေသးတယ္။ မိဘ ဆရာသမားေတြေက်းဇူးနဲ႔ ကံႀကီးေပလုိ႔သာေပါ့။

လူဆုိတာ ေအာင္ျမင္ေနရင္ ေပ်ာ္မိတာပဲ၊ တက္ၾကြရႊင္လန္းေနတာပဲေလ၊ ဒါ သဘာ၀ပဲေပါ့။ အဆင္လည္း မေျပေရာ၊ ဒုကၡလည္း ႀကံဳေရာ၊ တစ္ခုခုလည္း အ႐ႈံးနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေတြ႕ေရာ ၀မ္းနည္းမိတယ္၊ ခံျပင္းမိတယ္၊ နာက်ည္းမိတယ္။ ခုနလို ငနဲႀကီးလုပ္သလုိေပါ့၊ ဘယ္လုိမွ မခံစားႏုိင္ဘူးျဖစ္သြားတယ္။

ေဟာ ေနာက္တစ္ခုမွတ္သားမိတာက လူဆုိတာ အၿမဲေပ်ာ္ေနတာမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ညစ္ရတာေတြ စိတ္ဆင္းရဲရတာ ေတြ ကိုယ္မထင္မွတ္တာေတြ ျဖစ္တတ္တယ္ဆုိတာလည္း သိရျပန္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ေလာက္ေလာက္ လားလား ယုံလုိ႔မရေတာ့ဘူးဆုိတာ သိလာျပန္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပါင္းလာသင္းလာ၊ ပညာယူလာတာမုိ႔ အစ္ကုိေလးကို အခင္အမင္မပ်က္ ဆက္ရွိေနခ်င္တာပါ၊ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ဆက္ေပါင္းခ်င္တာပါ။ သူကိုယ္က မဟုတ္တာ၊ လူႀကီး မဆန္တာ၊ မုဒိတာမပြားႏုိင္တာလုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတြးမိၿပီး အေတာ္မေက်နပ္ျဖစ္မိတယ္။

သူကုိယ္၌လည္း ဘာမွလုပ္ေပးရတာ မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔၊ သူကိုယ္တုိင္လည္း ယူလုိ႔ရတဲ့ အခြင့္အေရးမ်ဳိးဟုတ္ပါဘဲနဲ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား စိတ္ပုပ္ရတာလဲလုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြးရင္း စိတ္အပ်က္ႀကီး ပ်က္ေနမိေတာ့တယ္။

အစ္ကုိေလး စိတ္ေတြျပန္မွန္ၿပီး၊ အရွိအရွိအတုိင္း အမွန္အမွန္တုိင္းျမင္ကာ နာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါးလည္းစုံ(၁။ ခမာ-သည္းခံျခင္း၊ ၂။ ဇာဂရိယ-ႏုိးၾကားျခင္း၊ ၃။ ဥ႒ာန-ထၾကြလုံ႔လရွိျခင္း၊ ၄။ သံ၀ိဘာဂ-ခြဲျခမ္းေ၀ဖန္ျခင္း၊ ၅။ ဒယာ-သနားၾကင္နာျခင္း၊ ၆။ ဣကၡနာ-ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္ျခင္း)၊ ဆရာ့ဂုဏ္လည္းထုံ(အတတ္လည္းသင္၊ ပဲ့ျပင္ဆုံးမ၊ သိပၸံမခ်န္၊ ေဘးရန္ဆီးကာ၊ သင့္ရာအပ္ဖုိ႔ ဆရာတုိ႔ က်င့္ဖုိ႔ ၀တ္ငါးျဖာ)လုိ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးဆက္ဆံတဲ့ မုဒိတာပြား က႐ုဏာထားတတ္တဲ့ တု႔ိအားလုံးရဲ့အစ္ကုိေလးအျဖစ္နဲ႔ ျပန္ျမင္ရပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္း႐ုံမွတစ္ပါး အျခားမရွိၿပီ။

အစ္ကုိေလး အၿမဲစိတ္မွန္လို႔ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ။

ည ၈ နာရီ၊ ႏုိ၀င္ဘာ ၂၊ ၂၀၀၉။