ဒီအေၾကာင္းအရာသုံးခုကို သုံးပုဒ္ခြဲေရးသင့္တာပါ၊ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာသုံးခုကုိ တၿပိဳင္နက္စဥ္းစားမိတာက တေၾကာင္း၊ ဆက္စပ္ေနမယ္လုိ႔ ယူဆတာကေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ပုဒ္ထဲမွာပဲ ေပါင္းေရးလုိက္ပါတယ္။

အခုရက္ပိုင္းမွာပဲ ရန္ကုန္က ကုိယ့္အိမ္ရွိတဲ့လမ္းထဲက လမ္းသားတစ္ေယာက္၊ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္က လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ တစ္ေယာက္၊ တက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေက်ာင္းက ဆရာတစ္ေယာက္ ဆုံးပါတယ္။

ေန႔စဥ္လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ကလည္း တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဒါပဲလုပ္ေနရေတာ့ သုံးလေလာက္ၾကာလာတဲ့အခါမွာ ဘ၀ဆိုတာ ဘာလဲကြဆုိတဲ့ ေဒါသကေလး ထြက္လာတာကို သတိထားမိတယ္။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ငယ္စဥ္က အားက်ေလးစားခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ ဖခင္ႀကီးကိုလည္း သတိရသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒါကို ေရးျဖစ္တယ္လို႔ ဆုိရမွာပါပဲ။

ေသျခင္းတရား

မိဘေဆြမ်ဳိးအရင္းထဲက ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕တင္ ဆုံးပါးသြားတာေတြက အဘြား(အဖြားအေမ)၊ အေမႀကီး(အဖြား)၊ အေဖတုိ႔ျဖစ္ၿပီး ဆုံးဆုံးခ်င္းေရာက္ျဖစ္တာကေတာ့ အဘိုးနဲ႔ အေမႀကီးအစ္မတုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

အားလုံးက အသက္ ၆၀ နဲ႔ အသက္ ၆၀ အထက္ေတြျဖစ္လို႔ အရြယ္ေတြရေနၿပီပဲလုိ႔ ေျပာလို႔ရေပမယ့္ အလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ ကိုယ္အနားရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနၿပီး ကိုယ့္ကို အလြန္ခ်စ္တဲ့ အေမႀကီး ဆုံးသြားတုန္းက ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခဏ ခဏလည္း သတိရခဲ့ပါတယ္။

အေဖဆုံးတုန္းကေတာ့ အေဖမရွိေတာ့ဘူးဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရဖူးသလို အားငယ္ရပါတယ္။

ဒီလိုပါပဲ အေမ့မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ကိုယ္ေက်ာင္းပိတ္တုိင္း သြားၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားလုပ္ခဲ့ရတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြသဂၤဟေတြ၊ လမ္းထဲက လမ္းသူလမ္းသားေတြ ဆုံးတုိင္းလည္း တစ္ေယာက္ေတာ့ သြားျပန္ၿပီဆုိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရ၊ ေသျခင္းတရားကို သတိတစ္ခါရ ျဖစ္ရပါတယ္။

အခုလည္း တစ္ခါ ေသျခင္းတရားကို ဆင္ျခင္ရျပန္ပါတယ္။ ကိုယ့္အလွည့္လည္း အေႏွးနဲ႔အျမန္ဆိုသလို ေရာက္လာေတာ့မွာျဖစ္တယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ေသျခင္းက အသက္အရြယ္မေရြးဘူး၊ က်န္းမာတယ္ မက်န္းမာဘူး မေရြးဘူးဆိုတာကိုလည္း ရိပ္စားမိလာပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် အခ်ိန္ေလးရေအာင္ ရွာၿပီး “မင္း ေသဖို႔အဆင္သင့္ျဖစ္သလား၊ ေသရမွာေၾကာက္လား“လုိ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ျပန္ေမးပါတယ္။

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲေတာ့ မသိပါ၊ ေသရမွာကိုလည္း ေၾကာက္မေနပါ၊ အခုေသသြားလည္း ဘာမွ မျဖစ္ပါလို႔လည္း ရဲတင္းေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေသခင္ အခ်ိန္ကေလးတစ္ခုမွာေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္ေသးတဲ့ အလုပ္ေလးေတြလုပ္ခ်င္တယ္လို႔ေတာ့ ေျဖေလ်ာ့ေတြးမိပါတယ္။

ဘ၀အဓိပၸာယ္

အလုပ္လုပ္လာတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္လာတဲ့အခါ ဘယ္အရြယ္အထိ အလုပ္လုပ္ရမွာလဲလုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ အခု ဒီမွာက Tory လို႔ေခၚတဲ့ ကြန္ဆာေဗးတစ္ပါတီက မဲဆြယ္ေနတဲ့အခါ ပင္စင္အသက္ကို လက္ရွိ ၆၅ ကေန ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ကစၿပီး ၆၆ အထိ တုိးျမင့္ဖုိ႔လုပ္ေနပါတယ္။

ဒီအေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ လူေတြက အသက္ေတြရွည္လာၾကၿပီး အခုေမြးတဲ့မ်ဳိးဆက္ေတြဆို အသက္ ၁၀၀ အထိ ေနၾကရမွာလုိ႔ သတင္းစာ တစ္ေစာင္မွာ တစ္ေန႔ကပဲ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

ဒီမွာ အသက္ေတြရွည္လာတာနဲ႔အမွ် ဘ၀ဟာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အခ်ိန္ေတြမ်ားလာၿပီး ပ်င္းေလာက္ေအာင္ေနရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ္ေတြးမိတာကေတာ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တုိးတက္ေအာင္ႀကိဳးစား၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည့္မွီေအာင္လုိက္ျဖည့္နဲ႔ ႀကိဳးစားလိုက္ ျဖည့္လုိက္ လိုက္လုိက္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မျပည့္ေလာက္ေအာင္ မ်ားလာေနပါတယ္။ ဒါကို ဒီအတုိင္းလုိက္ေနရင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပည့္မွာမဟုတ္သလို ေက်နပ္အားရမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

ဒီေတာ့ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ကိုယ့္ဘာသာ ပိုင္းျခားသတ္မွတ္မွ ရပါေတာ့မယ္ဆုိၿပီး ဆုံးျဖတ္လုိက္မွပဲ မ်က္ႏွာမွာရွိတဲ့ အေရးအေၾကာင္းေတြက ေလ်ာ့လာၿပီး ၿပံဳးရႊင္လာႏိုင္ပါေတာ့တယ္။

လူတိုင္းဟာ သူျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ခြင့္ရွိေပမယ့္ အဲဒီလိုျဖစ္ေအာင္လည္း သူကိုယ္တုိင္ပဲ လုပ္ယူရတာျဖစ္ပါတယ္။ ပိုလိုခ်င္လည္း သူကိုယ္တုိင္ပဲ ထပ္လုပ္ရတာပဲဆုိေတာ့ အားလုံးဟာ သူကိုယ္တုိင္ရဲ့အေပၚမွာပဲ မူတည္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။

အေဖ့အေၾကာင္း

အေဖနဲ႔ ကိုယ္တုိ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ ေနခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြက နည္းလွပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ကိုယ္ဂ်ီက်ေနတာနဲ႔ အေဖက ေျမႀကီးက ေလွကားႏွစ္ဆင့္ တက္ရတဲ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ထဲကေန ေျမႀကီးေပၚေရာက္တဲ့အထိ ဆြဲယူလႊင့္ပစ္လိုက္ဖူးတယ္တဲ့၊ ကိုယ္တုိင္ခံလုိက္ရတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ငယ္လြန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့သလို နည္းနည္းသိတတ္လာလို႔ အေမေျပာျပေတာ့လည္း အေဖ့ကို လုံး၀စိတ္မဆိုးခဲ့ပါဘူး။

အေဖ့ကုိေတာ့ အားနာလို႔ “အဲဒီတုန္းက တကယ္လုပ္လိုက္တာလား အေဖ“လုိ႔ ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္ အသက္ႀကီးလာေတာ့လည္း ထပ္မေမးေတာ့ပါ။ ငါ ဆုိရင္လည္း ကေလး သိပ္ဂ်ီက်လာရင္ ဒီလုိပဲလုပ္ျဖစ္မွာပဲလို႔ ေတြးမိလုိ႔ပါ။

ကိုယ္အသက္ ၇ ႏွစ္ေလာက္မွာေတာ့ အေမနဲ႔အဖြားက ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ ဘုရားဖူးထြက္ၾကတဲ့အခါ အေဖက သားသမီးသုံးေယာက္နဲ႔အတူ အိမ္ေစာင့္က်န္ရစ္ပါတယ္။ အေဖက သားသမီးေတြကို ထမင္းဟင္းခ်က္ေကၽြးရၿပီး တစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ အေဖက ထမင္းကုိပဲ ေျမပဲဆံနဲ႔ ဆီနဲ႔ ေရာနယ္ၿပီး ေကၽြးပါတယ္။ အဲဒီအရသာကုိ အခုထက္ထိမွတ္မိေနသလို သတိရေနမိပါတယ္။

(အေမႀကီးကလည္း တစ္ခါတခါ အဲဒီလိုပဲ ထမင္းနဲ႔ ငါးပိရည္ခပ္စပ္စပ္ငန္ငန္ကို ေရာနယ္ၿပီး ေကၽြးတဲ့အရသာကို စြဲေနေအာင္ မွတ္မိေန ပါတယ္။)

အေဖနဲ႔ ကိုယ္က အသက္ ၁၃ ႏွစ္အထိပဲ အတူေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာလည္း အေတာ္ေၾကာက္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အေဖက အေနတည္လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတခါက်မွပဲ ေထြးလားလုံးလား သားအဖေတြ ကုတင္နဲ႔ ကြပ္ပစ္ေပၚ ကစားဖူးပါတယ္။ အဲဒါကလည္း သိပ္ကို တစ္ခါႏွစ္ခါတည္း ျဖစ္ပါတယ္။

၁၃ ႏွစ္ကစၿပီး အေမတစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ အတူေနႀကီးျပင္းလာရတဲ့အခါ တစ္ခါတခါေတာ့ စိတ္အားငယ္ခဲ့ရသလို “ငါ ပိုႀကိဳးစားရမယ္၊ ဒါမွ ငါ့မိသားစုကို ငါ တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္မယ္“ဆုိတဲ့ စိတ္ေကာင္းကေလး တစ္ခါတခါ ၀င္လာတတ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း လူငယ္ဆုိေတာ့ စားလိုက္ေသာက္လုိက္ ပ်င္းလိုက္ေပ်ာ္လိုက္နဲ႔ ေနခဲ့ၿပီး၊ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနာက္က်မွ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ့ အင္အားေတြ ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို သိလုိက္ရတဲ့အခါက်ေတာ့ ေနာက္တီးေနာက္ခ်ာ မလုပ္၀ံ့ေတာ့ပါဘူး။

ကိုယ့္ အသက္ ၂၃ (အေဖမဆုံးမီ) အထိေတာ့ အေဖနဲ႔ တစ္ခါတခါ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အေဖနဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ ပါးစပ္ေလးဟၿပီး နားေထာင္ေနတတ္တဲ့သားကုိ “သားရယ္… မင့္ ႏႈတ္ခမ္းကုိ တင္းတင္းေစ့ထားစမ္းကြာ၊ ခႏၶာကိုယ္ကုိ မတ္မတ္ထိုင္ၿပီး စကားတည္တည္ တန္႔တန္႔ေျပာစမ္းကြာ“ဆုိၿပီး အားမရစြာနဲ႔ ဆုံးမပါတယ္။

ကိုယ့္မ်က္ႏွာေလ်ာ့က်သြားတုိင္း အေဖ ကိုယ့္မ်က္လုံးတည့္တည့္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ေျပာခဲ့(ဆုံးမ)တာကုိ သတိရ၊ အေဖေျပာခဲ့တဲ့စကားလုံးေတြကုိ သတိရၿပီး တင္းထားရတဲ့မ်က္ႏွာဟာ အၿပံဳးေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့ပါးသြားခဲ့တာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သာ အသိဆုံးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာ အေဖ့အားကိုးနဲ႔ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္ၿပီး ပေဒသရာဇ္ဆန္တယ္ဆုိတဲ့ယူဆခ်က္ကုိ ကိုင္စြဲလုိ႔ အေမ့ကိုေတာ္လွန္ၿပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းတဲ့အခါ မ်က္ရည္ေတြေတြေတြက်ေနတဲ့ အေဖ့မ်က္ႏွာ၊ ေခါင္းငုံ႔ထားရတဲ့ ေက်ာက္ရုပ္ခံစားမႈေတြဟာ ခါးသီးလွသလုိ ရုပ္ရွင္ဆန္လြန္းလွ ပါတယ္။

အကယ္ဒမီ ရေလာက္ေအာင္ေကာင္းတဲ့ စစ္မွန္တဲ့သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြဟာ တကယ့္ဘ၀ေတြထဲက လာတာပါ။ ကိုယ္တုိ႔မွာလည္း အဲဒီလုိ ရသေျမာက္လွတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးတာေပါ့။ အဆုိးေတြဆို ေမ့တတ္လိုက္တဲ့ လူ႔စ႐ုိက္ေၾကာင့္သာ အတိတ္မွာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ထားပစ္လုိက္ခဲ့ၾကတာေပါ့။

အဲဒီတုန္းကေတာ့ အားျပတ္လုျဖစ္သြားခဲ့ဖူးတဲ့ အေဖ့ကို အားမရစြာၾကည့္မိရင္း စိတ္ထဲ၀င္လာမိတာက “မင္းမလိမၼာရင္ မင္းေခြးျဖစ္သြားမယ္ ခ်ာတိတ္ေလး“ဆုိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆုံးမဖူးခဲ့တဲ့ အေတြးေလးပါပဲ။

ကိုယ္ ေကာလိပ္ေရာက္တဲ့အခါ အေဖဟာ ေတာ္ေတာ္အုိစာသြားပါၿပီ။ အရပ္ ၅ ေပပဲရွိတဲ့ အေဖဟာ အရပ္ ၅ ေပ ၈ လက္မေလာက္ရွိလာၿပီ ျဖစ္တဲ့ လူပ်ဳိထြားသားႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး အားရေနပါတယ္။

“ဒါ…ငါ့သားႀကီးကြ“ဆုိၿပီး တျခားဘာအရည္အခ်င္းမွ မၾကည့္ေတာ့ဘဲ အရပ္က သူ႔ထက္ ေခါင္းတစ္လုံးပိုျမင့္ၿပီး သူ႔ထက္ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ပိုကာ ထြားက်ဳိင္းေနတဲ့သားကုိၾကည့္ၿပီး အားရေနတာကိုု အေဖ့မ်က္လုံးေတြမွာ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။

အေဖ့ဆီသြားလည္တဲ့အခါ အေဖက ျဖတ္သြားျဖတ္လာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြကို “ဒါ…ကၽြန္ေတာ့္ သားႀကီးေလ“ဆုိတာ ၾကြားရတာအေမာေပါ့။

အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္အရြယ္သားဟာ ပထမေတာ့ သိပ္ရွက္ခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ “ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ့သားပါ၊ အေဖ့ဆီ လာလည္တာပါ“လုိ႔ ရဲရဲ၀င့္၀င့္ အလုိလုိ ေျပာတတ္လာတာ၊ ေျပာထြက္လာတာဟာ “အေဖ့ကုိ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ပါတယ္“လုိ႔ ေျပာတာထက္ အမ်ားႀကီးပိုတာသြားတယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ သိသြားခဲ့လုိ႔ပါပဲ။

အေဖဟာ ညေနက်ရင္ အရက္ေသာက္တတ္ၿပီး တစ္ခါတေလ ကိုယ္က အေဖပုလင္းဖြင့္ခ်ိန္ေရာက္သြားရင္ အစပိုင္းေတာ့ အေဖက ပုလင္းကုိ အေျပးအလႊား ဖြက္လိုက္တတ္ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အေဖလည္း အၾကာႀကီး ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့သလုိ ကိုယ့္ကုိလည္း အေဖက သားတစ္ေယာက္ထက္ သူ႔ရဲ့အရင္းႏွီးဆုံးနဲ႔အားအကိုးဆုံး မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္အျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္တဲ့အခါ “မင္း နည္းနည္း ေသာက္မလား“လုိ႔ ေမးလာပါေတာ့တယ္။

ကိုယ္ဟာ အသက္ ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္သားေလာက္ကတည္းက အဖိုးမိတ္ဆက္ေပးလို႔ အရက္ဆုိတာကို ႀကိဳက္တတ္ေသာက္တတ္ေနတဲ့သူ၊ အေဖကလည္း အရက္ႀကိဳက္တဲ့သူ၊ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္က အဲဒီတုန္းက ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းေလးကိုလည္း တက္ေရာက္ေနသူမုိ႔ အရက္ဆုိတာကို ေတာ္ေတာ္ႀကီးရင္းႏွီးေနသမို႔ လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရတဲ့ ညေနခင္းတခ်ဳိ႕မွာ အေဖနဲ႔သားဟာ ၀ုိင္းဖြဲ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။

သစ္ပင္တခ်ဳိ႕ကို ခ်ဳံျဖစ္လုနီး စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ့ အေဖ့ပန္းၿခံေလးထဲမွာ ၀က္ဆီဖတ္၊ ငါးမုန္႔ေၾကာ္၊ မုန္႔ဟင္းခါးဟင္းရည္တုိ႔နဲ႔ ျမည္းရတဲ့ အရက္တစ္ခြက္ႏွစ္ခြက္ကို သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေသာက္ၾကၿပီး ဘ၀အေၾကာင္း၊ စာေပအေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း ေျပာရတာေတြ၊ ကိုယ္သိခ်င္တာေတြ အေဖ့ကုိ ေမးရတာေတြ၊ အေဖက သူ႔ဘ၀နဲ႔ယွဥ္ၿပီး ကိုယ့္ကို ဆုံးမတာေတြဟာ ဘာနဲ႔မွလဲလုိ႔မရတဲ့ ဘ၀ခံစားမႈနဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳေတြပါပဲ။

အေဖဟာ တစ္ဘ၀လုံးေတာ့ သူ႔မိခင္၊ သူ႔အစ္မႀကီးေတြ၊ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သလုိ သူ႔ေမာင္ႏွမေတြကလည္း သူ႔ကုိ ႏိုင္သေလာက္ျပန္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အေဖဟာ သူ႔ဘ၀ကို သူ႔မိသားစုထက္ သူ႔မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ပိုေပးဆပ္ခဲ့တယ္လို႔ေတာ့ ကိုယ္ကေတာ့ ထင္တာပါပဲ၊ အဲဒီလိုစိတ္မ်ဳိးေတြကို ကိုယ့္ညီငယ္ဆီမွာလည္း ေတြ႕ေနရပါတယ္။

ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ ေအာက္ဆုံးအထိေရာက္ေအာင္ က်ဆုံးေနဦးေတာ့ ေယာက်္ားမာနေတာ့ ရွိေနပါေသးတယ္။ အေဖ့မ်က္ႏွာမွာ အေဖ့မ်က္လုံးထဲမွာ အဲဒီမာနေတြကို ေတြ႕ေနရေသးတဲ့အခါ “ဒါမွ ငါ့အေဖကြ“လုိ႔ စိတ္ထဲက ရဲရဲႀကီးေက်နပ္ေနမိပါေတာ့တယ္။

အေဖဟာ တစ္ခါတခါ သူ႔အနာဂတ္ကုိ ေျပာျပတတ္တယ္၊ သားသမီးေတြနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သူ႔ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ကုိ ေျပာျပတတ္တယ္။

ကိုယ္က အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ယံုၾကည္မႈရွိေနတာက တေၾကာင္း၊ စၿပီး အေဖ့ကို ေျပာရဲဆုိရဲ ေမးခြန္းထုတ္ရဲေနၿပီျဖစ္တာက တေၾကာင္းမို႔ ျပန္လွန္ေမးခြန္းေတြ ေမးတတ္ေနပါၿပီ။ အေဖေျပာတာအားလုံးကုိ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕နားေထာင္ရတဲ့ သားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။

အဲဒါကိုပဲ အေဖက အားရေနတတ္ပါၿပီ၊ “မင္းကိုေတာ့ အားရတယ္ကြာ“ဆုိတဲ့ စကားမ်ဳိး ေျပာလာပါၿပီ။ အေဖ့ဆီက ဒီစကားမ်ဳိး ၾကားရဖုိ႔ ကုိယ့္မ်က္ႏွာဟာတင္းခဲ့ရၿပီး ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာ တင္းတင္းေစ့ခဲ့ရတာၾကာခဲ့ေပါ့၊ အထူးသျဖင့္ အေဖ့ေရွ႕ေရာက္တုိင္း မ်က္လုံးက အေရာင္ေတြလက္ေနရၿပီး ခႏၶာကိုယ္ကလည္း စစ္သားတစ္ေယာက္ကို ေတာင့္မတ္ထားရတာ အသားေသတဲ့အဆင့္ေတာင္ေရာက္ခဲ့ေပါ့။

ေနာက္ပိုင္း အေဖ့ဆီ ကိုယ္သြားလည္တဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ေဟာင္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ အညိဳေရာင္တက္ထရြန္ ေလးေထာင့္ကြက္ႀကီး ပုဆုိးတုိတုိနဲ႔ စစ္ေရာင္စြပ္က်ယ္ဂ်ဳိင္းျပတ္ေလး ၀တ္ထားတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္လက္ၾကားညပ္ထားတဲ့ အသားညိဳေျခာက္ေျခာက္ ခပ္ပိန္ပိန္ အသားခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ အေဖဟာ အေမဆင္ထားတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္ဘီရွည္နဲ႔ ရွပ္အက်ၤီအေပၚက ထပ္၀တ္ထားတဲ့ဂ်ာကင္အက်ၤီနဲ႔ဆုိေတာ့ ကုလားမင္းသားနဲ႔ တူေနတဲ့ အရပ္ျမင့္ျမင့္သားကို မ်က္လုံးမႈန္၀ါး၀ါးနဲ႔ ၾကည့္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္း၊ “ဟာ သားႀကီး“လုိ႔ ေခၚလုိက္တဲ့အသံတုိ႔ဟာ အခုထိ ျမင္ေယာင္ၾကားေယာင္ဆဲပါ။

ကိုယ္ကေတာ့ “အေဖ…ကၽြန္ေတာ္“လို႔ ေျပာၿပီး အေဖ့ပခုံးကုိ ေပြ႕ဖက္လုိက္တဲ့အခါ အေဖဟာ ကုိယ့္ရင္ခြင္ထဲမွာ ညီအငယ္ဆုံးေလး တစ္ေယာက္လို ရွိေနပါေတာ့တယ္။ ကုိယ္က ထြားထြားလူႀကီးျဖစ္လာၿပီး အေဖက ေသးေသးလူေလးျဖစ္သြားပါလားလုိ႔ စိတ္ထဲမေကာင္းပါဘူး။ အဖိုးနဲ႔လည္း တစ္ခါ အဲဒီလုိစိတ္မ်ဳိးျဖစ္ဖူးပါတယ္။

အေမ့အေဖ(အဖိုး)ဟာ အရပ္ ၆ ေပေလာက္ျမင့္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆုိ အဖိုးကုိ ကိုယ္တို႔ေခါင္းႀကီးလန္သြားတဲ့အထိ ေမာ့ၾကည့္ခဲ့ရတာပါ။ အဖိုးနဲ႔ငယ္ငယ္ကတည္းကအတူေန၊ အဖိုးက ငယ္ငယ္ကတည္းက ကိုယ္တို႔ကို ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္၊ အဖိုးကပဲ ေက်ာင္းထားေပး၊ အဖိုးေၾကာင့္ရွင္သန္လာခဲ့ရတဲ့ ကိုယ္တို႔မိသားစုဟာ အဖိုးကုိ တစ္ခါျပန္ေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့အခါမွာလည္း အေမဟာ သူ႔အေဖနဲ႔အေမကို အစြမ္းကုန္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ပါတယ္။ သူ႔မိဘေတြေရွ႕က အေမဟာ မားမားမတ္မတ္နဲ႔ အၿမဲရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ရက္ေတာ့ အဖိုးဟာ ကန္ထ႐ုိက္တုိက္ ၃ လႊာမွာရွိတဲ့ ကိုယ္တုိ႔အိမ္ကုိ အလည္လာပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ္က ၁၀ တန္း၊ အဖိုးက ၇၇ ႏွစ္။ အသက္ႀကီးလာရင္ အ႐ုိးေတြဟာ ျပန္က်ဳံ႕၀င္သြားပါတယ္။ အဖုိးကို ကားဂိတ္ျပန္လိုက္ပို႔တဲ့အခါ အေမက အိမ္ေပၚ ၀ရံတာကေန ၾကည့္ေနပါတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက ေမာ့ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့အဖိုးဟာ ခါးေလးကုန္းသြားတာမို႔ အဖိုးပခုံးဟာ ကိုယ့္ပခံုးေအာက္နိမ့္သြားၿပီလုိ႔ အေမက ကိုယ္ျပန္လာေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။ “အေဖဟာ ခါးကုန္းသြားၿပီ၊ မင္းက အေဖ့ထက္ ျမင့္သြားၿပီ“လုိ႔ သူ႔အေဖအတြက္ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ အေမဟာ ေျပာရွာပါ တယ္။

အဖိုးနဲ႔ အေဖတို႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ေစာေၾကာေလ့လာ နားလည္ေအာင္ၾကည့္တဲ့အခါ၊ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ အဖိုး၊ အေဖနဲ႔ ဦးခ်စ္(ကိုယ့္ဘ၀ထဲ က ေက်းဇူးရွင္တစ္ဦး)အပါအ၀င္ ကြယ္လြန္သြားတဲ့သူေတြကို ေအာက္ေမ့တဲ့အခါ၊ ေသျခင္းကို သတိရရနဲ႔ဆင္ျခင္မိတဲ့အခါ၊ ကိုယ္ေန႔စဥ္ ရွင္သန္ေနထိုင္ေနရတဲ့ဘ၀ကို တစ္ခါတခါ မေက်မနပ္ျဖစ္တဲ့အခါ၊ “မင္း…ဘာလဲကြ“လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေမးခြန္းေတြ တရစပ္ေမးမိတဲ့အခါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလုိစာေလးေရးျဖစ္သြားပါတယ္။ သက္သာလို သက္သာျငားေပါ့။

လူႀကီးမင္းေရာ လက္ရွိေနထိုင္ေနရတဲ့ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အဆင္ေျပပါရဲ႕လား။ အဆင္ေျပပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။

ေအာက္တုိဘာ ၈ ၂၀၀၉၊ ည ၉ နာရီခြဲ။

Advertisements