ဆရာျဖစ္သင္တန္း မတက္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ေနာက္မွာ အေမ တရား႐ုံးသြားရင္ အေမ့အိတ္ဆြဲအျဖစ္ လုိက္ပါကူညီရပါတယ္၊ အမႈသည္ေတြ တုိက္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ေသာက္၊ ထမင္းစား၊ အေမတို႔ စကားေျပာတာနားေထာင္၊ တရားခြင္မွာ အမႈစစ္တာၾကည့္၊ အေမခုိင္းတာေတြ ကူလုပ္ေနရပါေတာ့တယ္။

တစ္ေန႔ေတာ့ သတင္းစာမွာ “ဘာသာျပန္အယ္ဒီတာမ်ား အလုိရွိသည္“ဆိုတဲ့ အလုပ္ေခၚစာ ေၾကာ္ျငာေတြ႕ေတာ့ လိုအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပင္ဆင္ၿပီး သြားေလွ်ာက္ပါတယ္။ နတ္၊ သိၾကားေတြ မစလို႔ ငါ လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတာ့ ေပၚေပါက္လာၿပီလို႔ စိတ္ထဲေတြးမိပါတယ္။ သြားေလွ်ာက္ရင္ က်ိန္းေသရမွာပဲလို႔လည္း ယုံၾကည္ခဲ့ပါတယ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံက ဘန္ေကာက္ပုိ႔စ္တို႔၊ သည္ေနရွင္းသတင္းစာတုိ႔လို အပတ္စဥ္ျမန္မာဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထုတ္ဖို႔အတြက္ လူေတြ လုိလုိ႔ေခၚတာပါ။ ေလွ်ာက္လႊာထားခဲ့ၿပီး လူေတြ႕အင္တာဗ်ဴးလုပ္ဖုိ႔ခ်ိန္းထားတဲ့ေန႔က်ေတာ့ မသြားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အေမ့ေနာက္ လိုက္ရလို႔လား၊ တျခားအေရးႀကီးတဲ့အေၾကာင္းေၾကာင့္လား မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး၊ အင္တာဗ်ဴး မသြားျဖစ္လုိက္ဘူး။ မသြားျဖစ္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့ေလ။

တစ္ေန႔ေတာ့ “ဟာ..မျဖစ္ဘူး၊ အေမ့ေနာက္ပဲ လုိက္ၿပီး အခ်ိန္ကုန္ေနလုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ငါ အလုပ္ေတာ့ ထပ္ေလွ်ာက္ဦးမွ၊ အဲ ေလွ်ာက္လႊာအတြက္ ျပင္ဆင္ရတာေတြက ပိုက္ဆံကုန္ဦးမယ္၊ ဒီေတာ့ အင္တာဗ်ဴးမသြားလိုက္ရတဲ့အလုပ္အတြက္ ငါ့ ေလွ်ာက္လႊာ သြားျပန္ေတာင္းၾကည့္ဦးမယ္“ဆုိၿပီး စိတ္ထဲျဖစ္လာတဲ့အတြက္ ေလွ်ာက္လႊာသြားျပန္ေတာင္းပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေျပာစရာရွိတာက ကိုယ္က ၿမိဳ႕လယ္ ၃၆ လမ္းမွာ ေနပါတယ္၊ အလုပ္ေခၚတာက လြစၥလမ္း(ဆိပ္ကမ္းသာလမ္း)မွာ ႐ုံးခန္းဖြင့္ထားတဲ့ ဂ်ာနယ္သစ္ထုတ္ေ၀ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့လူငယ္ေတြက ေခၚတာပါ။ လူငယ္ေတြလို႔ ေျပာရတာက အဲဒီဂ်ာနယ္တိုက္သစ္မွာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္လုပ္မယ့္သူက အသက္ ၂၆ႏွစ္၊ သူ႔ကို၀ိုင္း၀န္းၾကမယ့္လူေတြက သူနဲ႔သက္တူရြယ္တူေတြ၊ သူ႔ေအာက္ငယ္သူေတြပဲ။ ကုိယ္က ၂၃ ႏွစ္။

အမွန္ေတာ့ အသက္ ၂၀ ေလာက္မွာ ေကာလိပ္ၿပီးၿပီဆိုရင္ အလုပ္၀င္လုိ႔ရမွာျဖစ္ၿပီး အခုေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္တာ ၂ ႀကိမ္ႀကံဳလိုက္ရေတာ့ အလုပ္စတင္ေလွ်ာက္ခ်ိန္မွာ အသက္က ၂၃ ေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ျပန္ဆက္ရရင္ ႐ုံးနဲ႔က နီးေနတာကတေၾကာင္း၊ ကပ္ေစးႏွဲတာကလည္းတေၾကာင္းမို႔ ေလွ်ာက္လႊာသြားေတာင္းတဲ့အခါ ႐ုံးက စာေရးမလို႔ထင္ရသူ(ေနာက္မွသိရတာက သူက ကိုယ့္ကုိ ေငြအၿမဲထုတ္ေပးမယ့္ စာရင္းကိုင္မမျဖစ္ေနတာပဲ)က ျပန္ရွာရမွာ အလုပ္႐ႈပ္သလုိလို ဘာလိုလိုနဲ႔ လုပ္ေနလုိ႔ လုပ္ပါဗ်ာ၊ ကူညီႏိုင္ကူညီပါလုိ႔ အတင္းေျပာမွ ျပန္ရွာေပးတယ္။ ေလွ်ာက္လႊာစာရြက္ေတြယူမလို႔လုပ္ေနတုန္းမွာ အခန္းထဲကေန လူတစ္ေယာက္ထြက္လာတာ ကိုယ့္ညီရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနပါတယ္။

သူကလည္း “ဟာ..အစ္ကုိႀကီး၊ ဘာလာလုပ္တာလဲ´´ ဘာညာနဲ႔ ေမးျမန္းႏႈတ္ဆက္ေတာ့ စာေရးမက ေၾကာင္တက္တက္ျဖစ္သြားေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ ၀မ္းသာသြားတယ္။ “ေအးကြာ၊ အလုပ္ေလွ်ာက္ၿပီးမွ အင္တာဗ်ဴးေန႔က မလာျဖစ္လိုက္ဘူး၊ အဲဒါနဲ႔ကြာ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာေလး လာျပန္ေတာင္းတာ“လုိ႔ သူ႔ကို ေလေအးေအးေလးနဲ႔ ရွင္းျပလုိက္ပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ညီ့သူငယ္ခ်င္းက ကုိယ့္ထက္ေတာင္ အသက္ႀကီးပါဦးမယ္။ သူကလည္း ကုိယ့္ညီရဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းလို႔ ခံယူထား၊ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္ညီသူငယ္ခ်င္းအားလုံးကို ၀ါအားျဖင့္ ကိုယ့္ေအာက္ငယ္သူေတြပဲလို႔ သေဘာထားပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ကိုယ့္ညီက ၁၀ တန္းေအာင္ေအာင္ခ်င္း ၁၉၉၄ မွာ ယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္တက္ၿပီး စာေပေလာက၊ အႏုပညာေလာကထဲကို ေစာေရာက္သြားပါတယ္။ သူက နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ ဒီဇုိင္းဆရာေတြနဲ႔ ၁၉၉၄၊ ၉၅ ေလာက္မွာပဲ စတင္ ေပါင္းေဖာ္မိေနပါၿပီ၊ အရက္အတူေသာက္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းစကားေျပာဆုိေနပါၿပီ။ သူက အခုလုိ အၿမဲေျပာတတ္ပါတယ္။ “ေဟ့ေကာင္၊ ငါက ဒီေလာကကုိ မင္းထက္ ႏွစ္အမ်ားႀကီးေစာၿပီး အရင္ေရာက္တာပါကြာ´´တဲ့။ ညီငယ္က ကိုယ့္ဆရာသမားတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အႀကံဥာဏ္ေတြ၊ သူ႔အဆူအဆဲေတြကိုလည္း ခံယူခဲ့ရပါတယ္။

ခုနေတြ႕တဲ့ တစ္ေယာက္ကလည္း ညီ့သူငယ္ခ်င္းပါပဲ၊ ဂ်ာနယ္သစ္အတြက္ စာ႐ုိက္ဒီဇိုင္းကူတာ၀န္နဲ႔ သူက ေရာက္ေနတာ အေတာ္ေတာင္ ၾကာပါၿပီ။ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ ထုတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္တယ္ဆိုတာ အခုလုိပဲ ၂လ၊ ၃လ (တစ္ခါတေလ ၆ လေလာက္အထိ) ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ေနရတာပါ၊ စာ႐ုိက္ႏႈန္းက်င့္၊ ဒီဇိုင္းထုိင္တဲ့ႏႈန္းက်င့္၊ ဘာသာျပန္ သတင္းေရးခ်ိန္က်င့္၊ သတင္းေတြရွာခ်ိန္၊ စာေပစိစစ္ေရးတင္ခ်ိန္က်ခ်ိန္၊ ဖလင္ထုတ္ခ်ိန္၊ ပုံႏွိပ္စက္ပုိ႔ခ်ိန္ ႐ုိက္ခ်ိန္၊ ရန္ကုန္နဲ႔နယ္အႏွံ႔ျဖန္႔ခ်ိခ်ိန္ စတဲ့လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳတင္ေလ့က်င့္ေလ့လာ၊ အမွားေတြကေန သင္ယူ၊ လုပ္ကိုင္ စသျဖင့္ လုပ္ၾကရပါတယ္။ လူငယ္ေတြက မႏၱေလးက အဖြဲ႕ေတြပါ။ ညီ့သူငယ္ခ်င္းက မႏၱေလးထဲက ခ်ိတ္မိၿပီးပါလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ညီ့သူငယ္ခ်င္းက ေျပာပါတယ္။ “ကိုႀကီးကလဲ…ေလွ်ာက္လႊာျပန္ယူမေနပါနဲ႔၊ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အေပၚမွာရွိတယ္၊ တက္ေတြ႕သြား၊ ကၽြန္ေတာ္သြားေျပာလုိက္မယ္“ဆိုၿပီး သူက သြားေျပာေပးတယ္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကလည္း စာဖတ္ေနတာလား မသိပါဘူး၊ ေတြ႕မယ္ဆိုၿပီး လက္ခံေတြ႕တယ္။ အင္တာဗ်ဴးတယ္။

ခုေနာက္ပိုင္း ကံ ကို ယုံလာတယ္ဆုိတာ အဲဒါေျပာတာပါ။ သြားတာက ေလွ်ာက္လႊာသြားျပန္ေတာင္းတာ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သီးသန္႔အင္တာဗ်ဴးေတာင္ ျဖစ္သြားပါေသးတယ္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာခြင့္ႀကံဳတယ္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကလည္း ဘာသာျပန္နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔၊ စာေပဆိုင္ရာ ဗဟုသုတပိုင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔၊ ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ေမးျမန္းတယ္။ သတင္းတစ္ပုဒ္ကုိ ခ်က္ခ်င္းဘာသာျပန္ခုိင္းတယ္။ ေနာက္အေၾကာင္းျပန္မယ္ဆိုၿပီး ျပန္လႊတ္လုိက္တယ္။

ညီ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စာေရးမကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္ခဲ့တယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္လည္း အားေတြရေနလို႔၊ ေအာ္ တစ္ခါတေလေတာ့ ေလာကႀကီးက သာယာပါလားလို႔ေတြးမိတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာရွိတာက ကံဆိုတာ အလုပ္ပါပဲ။ အလုပ္ရဖုိ႔ ကံေကာင္းေနေပမယ့္လည္း အလုပ္ေပးမယ့္႐ုံးခန္း၊ လူပုဂၢိဳလ္ေတြဆီ မသြားခဲ့ဘူးဆိုရင္ အလုပ္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ထက္သန္တဲ့စိတ္၊ တက္ၾကြတဲ့ဟန္ပန္ ရွိဖုိ႔လည္း လုိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းဆိုတာ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ကိုယ္ အကူအညီလိုတဲ့အခါ ေပးႏုိင္တဲ့၊ ကူညီႏိုင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ရွိေနဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

အရည္အခ်င္းလည္း ရွိမယ္၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးလည္း ေကာင္းမယ္၊ အေျခအေန အခ်ိန္အခါကိုလည္း နားလည္သေဘာေပါက္တယ္၊ သည္းခံရင့္က်က္တယ္၊ စိတ္ရွည္ဇြဲသန္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့လူကို ဘယ္အလုပ္ရွင္မဆို လုိခ်င္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္က သိပ္ေတာ္ေနၿပီး လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ မရွိမျဖစ္ အေနအထားျဖစ္သြားၿပီဆုိရင္ေတာ့ တျခားအရည္အခ်င္းေတြ ေလ်ာ့လည္း ျပႆနာေတာ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ မရွိမျဖစ္ဆုိတာ အၿမဲတမ္းမဟုတ္ဘူးဆိုတာကို နားလည္သေဘာေပါက္ဖုိ႔နဲ႔ ဆက္ဆံေရးေကာင္းတဲ့သူကို လူေတြက ပိုၿပီးခင္ခ်င္၊ ေပါင္းခ်င္၊ အတူလက္တြဲလုပ္ကိုင္ခ်င္ၾကတယ္ဆိုတာကို ၁၀ ႏွစ္ၾကာ အလုပ္အကိုင္အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ ဘ၀ျဖတ္သန္းခဲ့မႈေတြကေန နားလည္ခဲ့ရပါတယ္။

ေျပာရပါဦးမယ္၊ ဂ်ာနယ္သစ္အတြက္ လူေရြးခ်ယ္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ မပါလာခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ဓါတ္လည္း က်သြားပါတယ္။ ဂ်ာနယ္တုိက္တစ္ခုလုံးမွာ ပါ၀င္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့သူေတြက မႏၱေလးက ျဖစ္ၿပီး၊ ရန္ကုန္ကေန ေရြးခ်ယ္ၿပီး ဘာသာျပန္အယ္ဒီတာေတြအျဖစ္ ခန္႔လုိက္တာက မိန္းကေလးေတြပါ။ ဥစၥာေပါ ႐ုပ္ေခ်ာ ကုိယ္ပုိင္ကားနဲ႔ ႐ုံးတက္တဲ့ အပ်ဳိမေလးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိေတာ့ တကယ့္တကယ္တမ္း ဂ်ာနယ္အတြက္ ႐ုန္းၾကေတာ့ လူေတြ ထပ္လုိလာပါတယ္။ ပထမဆုံးဂ်ာနယ္သစ္ထြက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ေနာက္ထပ္ ဘာသာျပန္အယ္ဒီတာ ေယာက်္ားေလး သုံးေယာက္ထပ္ခန္႔လုိက္တာမွာ ကိုယ္ ပါ၀င္လာပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တစ္ပတ္ ၁၀ ရက္ေလာက္အၾကာမွာ ေနာက္ ေယာက်္ားေလးအယ္ဒီတာတစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္လာပါတယ္။ စုစုေပါင္း ရန္ကုန္ကေန ခန္႔လိုက္တာက ၇ ေယာက္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၇ ေယာက္ထဲမွာ အခုထက္ထိ ဂ်ာနယ္လစ္အျဖစ္ ဆက္တုိက္ လုပ္ကိုင္ေနတာ ကုိယ္နဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ (နာမည္ေက်ာ္စာေရးဆရာႀကီးတစ္ဦးရဲ႕သား)ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ သူက ဒီဂ်ာနယ္ မေရာက္ခင္ကလည္း စာနယ္ဇင္းသမားအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သူပါပဲ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၀င္လုပ္လုိက္ ျပန္ထြက္သြားလုိက္နဲ႔ အခုေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ ဂ်ာနယ္ႀကီးတစ္ေစာင္မွာ နာမည္ရ ဘာသာျပန္အျဖစ္ လုပ္ကုိင္ေနျပန္ပါတယ္။ က်န္သူေတြက လုပ္ငန္းေတြေျပာင္းသြားၾကၿပီး အိမ္ေထာင္ေတြလည္း က်ကုန္ပါၿပီ။

နိဂံုးသပ္ရရင္ေတာ့ ဒီအလုပ္မွ မလုပ္ရရင္ တျခားဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ထားခဲ့တယ္။ ဒီအလုပ္မရခဲ့ရင္လည္း ဒီလိုအလုပ္တစ္ခု ျပန္ေလွ်ာက္မွာပါပဲ။ အဲဒီဂ်ာနယ္ရပ္နားသြားၿပီးေနာက္မွာလည္း ေနာက္ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ အလုပ္ျပန္ေလွ်ာက္ၿပီး လုပ္ခဲ့တာပါပဲ။ ဒီအလုပ္မွ မလုပ္ရရင္ မေနႏိုင္တာပါ။ အဲဒီလုိ စိတ္မ်ဳိးနဲ႔လုပ္ခဲ့တာပါ။

စာေရးဆရာ နဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္

လုပ္ခ်င္ခဲ့တာကေတာ့ စာေရးဆရာပါ။ စိတ္ကူးထဲမွာရွိတာေတြ စိတ္ကူးဥာဏ္ကြန္႔ျမဴးတာေတြကို စာေရးျခင္းအတတ္ပညာနဲ႔ ပရိသတ္ဆီကုိ တင္ဆက္ႏိုင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခ်င္တာပါ။ စာေရးဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္တုိ႔လို တကယ့္ဇာတ္အိမ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၀တၳဳႀကီးေတြ ေရးႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ပါ။ တစ္ခ်ိန္ေတာ့ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္လို႔ ႀကံစည္ထားပါတယ္။

ကံအေၾကာင္းေကာင္းမႈေၾကာင့္ ကိုယ္အလုပ္၀င္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဂ်ာနယ္ေတြက အမ်ားႀကီး ထြက္ေပၚလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဂ်ာနယ္လိုင္းေရာက္ၿပီး နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ မ်ဳိးဆက္သစ္ဂ်ာနယ္လစ္အျဖစ္ တင့္တင့္တယ္တယ္ ေတာက္ေတာက္ၾကြားၾကြား လုပ္ကိုင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း အေသြးရွိသူလို႔ ဆရာသမားက ထင္ျမင္ယူဆခဲ့တာေၾကာင့္ အကြက္ေဖာ္အေရာင္တင္မယ္ဆုိၿပီး ေျမွာက္စားလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပည္ပထြက္ ပညာသင္ခြင့္ေတြ႕ရ၊ အျမင္က်ယ္လုိ႔ ဘ၀င္မယ္ ငါ လုံးလုံးေျပာင္းမွျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး အခြင့္အေရးေတြ ရသမွ်ေဖြရွာလိုက္တာမွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေျမာက္ေျမာက္လာတယ္လုိ႔ပဲ ဆုိခ်င္ေတာ့တာပါပဲ။

ဂ်ာနယ္မွာလုပ္ခဲ့ေတာ့ ဂ်ာနယ္လစ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဂ်ာနယ္လစ္ကို သတင္းစာဆရာ၊ သတင္းေထာက္၊ အယ္ဒီတာစသျဖင့္ စကားလုံးေတြ ဖလွယ္သုံးလို႔ ရသလို ဂ်ာနယ္လစ္လို႔ေခၚရင္လည္း ဒီေခတ္မွာ နားလည္လာပါၿပီ။

အဂၤလိပ္လုိေတာ့ သတင္းစာ၊ ေရဒီယုိ၊ တီဗီ၊ အြန္လိုင္းစတဲ့ မီဒီယာေတြမွာ လုပ္တဲ့သူေတြကို reporter, journalist, correspondent, presenter, stringer, editor စသျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေခၚဆုိပါတယ္။

အခုေတာ့ ဂ်ာနယ္လစ္ျဖစ္ေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ ရွိေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒီအလုပ္ပဲ လုပ္ခ်င္လို႔၊ တျခားဘာအလုပ္မွ မလုပ္ႏုိင္ဘူးလို႔ ဆုိခဲ့တာ အခုေကာ ၁၀ ႏွစ္အၾကာမွာ စိတ္ေျပာင္းပါၿပီလား။ ဒီလုိတကယ္ေမးလာရင္ေတာ့ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ျဖင့္ စိတ္ကေတာ့ မေျပာင္းလဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဟုိစဥ္အရြယ္ခပ္ငယ္ငယ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ကေလာက္ေတာ့ မတက္ၾကြေတာ့တာ အမွန္ပါပဲ လူႀကီးမင္းရယ္လို႔ ေျဖရမွာပါပဲ။ ဟုိယခင္ငယ္ႏုစဥ္ကေတာ့“ငါ မကယ္ ငါ့ တုိင္းျပည္ နာဖြယ္ရွိတယ္“ဆိုတဲ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရဲရဲေတာက္စိတ္ထားနဲ႔ ၀င့္ၾကြားခဲ့ဖူးေၾကာင္းပါ ပရိသတ္မင္းတုိ႔ခင္ဗ်ား။

အခုေတာ့…

ေအာ္ ေဟာ ေဟာ၊ အခ်ိန္ မနည္းေတာ့တာကတေၾကာင္း၊ ေနာက္လည္း ဆုံၾကဦးမွာမို႔ အဟဲ ဆက္ေျပာၾကေသးတာေပါ့ဗ်ာ..ရဲ႕ေနာ္။

စက္တင္ဘာ ၂၆၊ ညေန ၆ နာရီ မိနစ္ ၄၀။