လိမ္ဖြဲ႕ဖို႔ ႀကိဳးစားေပမဲ့ ရွိန္ရတဲ့ဘ၀မွာမို႔ ထိန္ခဲ့ရတဲ့အႀကိမ္ေပါင္းမွ မနည္းေတာ့တာ
ညိွဳ႕ရက္ႏိုင္အားတယ္ ႐ိုး႐ိုးေလးနဲ႔
႐ိုင္းခဲ့တဲ့မ်က္လံုးေတြကိုလည္း မထိန္းႏိုင္ခဲ့ဘူး ၿငိမ္ရတဲ့ဘ၀မွာ
အိပ္မက္ဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္ဆိုေတာ့ ထူးၿပီးဆန္းေနတာခ်ည္းျဖစ္လို႔
မယံုခဲ့လို႔ မလံုခဲ့လို႔ မထံုခဲ့လို႔ မကစားေတာ့တာပါ
ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြေ၀းသြားမွာ မလိုလားေပမဲ့ ဒီအတိုင္းပဲကုန္တယ္
အားမရဘူး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္
ဘယ္အခ်ိန္မ်ားမွာမွ ဒီအင္အားေတြ ရွိလာမယ္
ခုတြင္းခ်င္းကို သတိရေနျပန္ေပါ့ သူ မေျပးေပမဲ့ ေ၀းေနသလို ခံစားရတဲ့ဘ၀ဟာ မမိုက္ဘူး
ေအာက္တယ္ မခ်စ္ရတဲ့ဘ၀ဟာ ေၾကာက္တယ္။

မတ္ ၃၁၊ ၂၀၀၉။